Πρὸς Κορινθίους Α΄

1Περὶ δὲ τῶν πνευματικῶν, ἀδελφοί, οὐ θέλω ὑμᾶς ἀγνοεῖν.

1Ὡς πρὸς δὲ τὰ πνευματικὰ χαρίσματα ἀδελφοί, δὲν θέλω νὰ ἔχετε σεῖς ἄγνοιαν σχετικῶς μὲ αὐτά·

2οἴδατε ὅτι, ὅτε ἔθνη ἦτε, πρὸς τὰ εἴδωλα τὰ ἄφωνα ὡς ἂν ἤγεσθε ἀπαγόμενοι.

2Ξέρετε ὅτι, ὅταν ἧσθε εἰδωλαλάτραι, ἐσύρεσθε σὰν δοῦλοι ἀπὸ τοπικὴν συνήθειαν καὶ ἀνατροφὴν καὶ τὰς ἄλλας ἐπιδράσεις τοῦ περιβάλλοντος σας πρὸς τὰ ἄψυχα καὶ ἄφωνα εἴδωλα, καὶ σὰν νὰ σᾶς ἔσπρωχνε κανεὶς ἐφεύγατε ἀπὸ τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπλανᾶσθε εἰς τὴν ἄγνοιαν.

3διὸ γνωρίζω ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς ἐν Πνεύματι Θεοῦ λαλῶν λέγει ἀνάθεμα Ἰησοῦν, καὶ οὐδεὶς δύναται εἰπεῖν Κύριον Ἰησοῦν εἰ μὴ ἐν Πνεύματι ἁγίῳ.

3Ἀπὸ αὐτὴν τὴν πλάνην καὶ τὴν σύγχυσιν λυτρώνει ὁ Χριστός, δι᾿ αὐτὸ σᾶς κάμνω γνωστὸν ὅτι κανεὶς ἄνθρωπος, ὁμιλῶν κατ᾿ ἔμπνευσιν τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, δὲν λέγει: <Ἀνάθεμα νὰ εἶναι ὁ Ἰησοῦς>. Ἀλλὰ καὶ κανεὶς πάλιν δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὁμολογήσῃ μὲ πίστιν καὶ εὐλάβειαν <Κύριον Ἰησοῦν>, εἰμὴ μόνον μὲ τὴν χάριν καὶ τὴν ἔμπνευσιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

4Διαιρέσεις δὲ χαρισμάτων εἰσί, τὸ δὲ αὐτὸ Πνεῦμα·

4Τὸ Πνεῦμα δίδει χαρίσματα καὶ δωρεάς· ὑπάρχουν βέβαια καταμερισμοὶ διαφόρων χαρισμάτων,·ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα, ποὺ μοιράζει τὰ χαρίσματα, εἶναι ἕνα.

5καὶ διαιρέσεις διακονιῶν εἰσι, καὶ ὁ αὐτὸς Κύριος·

5Καὶ καταμερισμοὶ ὑπηρεσιῶν ὑπάρχουν εἰς διαφόρους πιστοὺς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ· ἀλλ᾿ ἕνας καὶ ὁ αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος, ποὺ μοιράζει αὐτὰς τὰς ἐκκλησιστικὰς ὑπηρεσίας.

6καὶ διαιρέσεις ἐνεργημάτων εἰσίν, ὁ δὲ αὐτός ἐστι Θεός, ὁ ἐνεργῶν τὰ πάντα ἐν πᾶσιν.

6Ὑπάρχουν καὶ διανομαὶ δυνάμεων, διὰ τῶν ὁποίων ἐνεργούνται ὑπερφυσικαὶ καὶ θαυμασταὶ πράξεις· ὁ ἴδιος ὅμως Θεὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἐνεργεῖ καὶ μοιράζει ὅλα αὐτὰ εἰς ὅλους.

7ἑκάστῳ δὲ δίδοται ἡ φανέρωσις τοῦ Πνεύματος πρὸς τὸ συμφέρον.

7Εἰς τὸν καθένα δίδεται τὸ χάρισμα, μὲ τὸ ὁποῖον φανερώνεται ἡ ἐνέργεια καὶ ἡ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διὰ τὸ πνευματικὸν συμφέρον καὶ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν πιστῶν.

8ᾧ μὲν γὰρ διὰ τοῦ Πνεύματος δίδοται λόγος σοφίας, ἄλλῳ δὲ λόγος γνώσεως κατὰ τὸ αὐτὸ Πνεῦμα,

8Διότι εἰς ἄλλον μὲν δίδεται ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἱκανότης λόγου νὰ κατανοῇ βαθέως καὶ νὰ διδάσκῃ μὲ σαφήνειαν καὶ πειστικότητα τὰς ὑψηλὰς ἀληθείας τῆς πίστεως. Εἰς ἄλλον δίδεται ἱκανότης λόγου νὰ ἐξηγῇ καὶ μεταδίδῃ εἰς τοὺς πιστοὺς τὴν σωτηριώδη γνῶσιν· δίδεται δὲ σύμφωνα μὲ τὸ μέτρον καὶ τὴν δωρεὰν τοῦ αὐτοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

9ἑτέρῳ δὲ πίστις ἐν τῷ αὐτῷ Πνεύματι, ἄλλῳ δὲ χαρίσματα ἰαμάτων ἐν τῷ αὐτῷ Πνεύματι,

9Εἰς ἄλλον δὲ δίδεται ἀπὸ τὸ αὐτὸ Ἅγιον Πνεῦμα θερμὴ καὶ ζωντανὴ πίστις, ὥστε νὰ κάμνῃ θαύματα. Εἰς ἄλλον δὲ χαρίσματα θεραπείας διαφόρων ἀσθενειῶν, αἱ ὁποῖαι θεραπεῖαι γίνονται μὲ τὸ ἴδιον Ἅγιον Πνεῦμα.

10ἄλλῳ δὲ ἐνεργήματα δυνάμεων, ἄλλῳ δὲ προφητεία, ἄλλῳ δὲ διακρίσεις πνευμάτων, ἑτέρῳ δὲ γένη γλωσσῶν, ἄλλῳ δὲ ἑρμηνεία γλωσσῶν.

10Εἰς ἄλλον δὲ δίδονται ἐνέργειαι δυνάμεων δι᾿ ὑπερφυσικὰ ἔργα. Εἰς ἄλλον δίδεται χάρισμα προφητείας· εἰς ἄλλον τὸ χάρισμα νὰ διακρίνῃ τοὺς πνευματικοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τοὺς μὴ πνευματικούς, τοὺς ἀληθινοὺς προφήτας καὶ διδασκάλους ἀπὸ τοὺς ψευδεῖς. Εἰς ἄλλον δίδεται τὸ χάρισμα νὰ ὁμιλῇ διαφόρους γλώσσας, εἰς ἄλλον δὲ τὸ χάρισμα νὰ ἑρμηνεύῃ αὐτά ποὺ λέγονται εἰς ξένας γλώσσας.

11πάντα δὲ ταῦτα ἐνεργεῖ τὸ ἓν καὶ τὸ αὐτὸ Πνεῦμα, διαιροῦν ἰδίᾳ ἑκάστῳ καθὼς βούλεται.

11Ὅλα δὲ αὐτὰ τὰ ἐνεργεῖ τὸ ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον σύμφωνα μὲ τὴν ἀγαθὴν καὶ πάνσοφον αὐτοῦ θέλησιν μοιράζει ἰδιαιτέρως εἰς τὸν καθένα τὰ χαρίσματα, (ὥστε νὰ ὑπάρχῃ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ποικιλία μικρῶν καὶ μεγάλων χαρισμάτων).

12Καθάπερ γὰρ τὸ σῶμα ἕν ἐστι καὶ μέλη ἔχει πολλά, πάντα δὲ τὰ μέλη τοῦ σώματος τοῦ ἑνός, πολλὰ ὄντα, ἕν ἐστι σῶμα, οὕτω καὶ ὁ Χριστός·

12Διότι ὅπως ἀκριβῶς τὸ σῶμα ἕνα εἶναι καὶ ἔχει πολλὰ μέλη, ὅλα δὲ τὰ μέλῃ τοῦ ἑνὸς σώματος, καίτοι εἶναι πολλά, ἀποτελοῦν ἕνα σῶμα, ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς μαζῆ μὲ ὅλους τοὺς πιστούς, ἀνεξαρτήτως τῶν χαρισμάτων καὶ δωρεῶν ποὺ ἔχουν, ἀποτελεῖ ἕνα πνευματικὸν σῶμα.

13καὶ γὰρ ἐν ἑνὶ Πνεύματι ἡμεῖς πάντες εἰς ἓν σῶμα ἐβαπτίσθημεν, εἴτε Ἰουδαῖοι εἴτε Ἕλληνες, εἴτε δοῦλοι εἴτε ἐλεύθεροι, καὶ πάντες εἰς ἓν Πνεῦμα ἐποτίσθημεν.

13Διότι καὶ ἡμεῖς ὅλοι οἱ πιστοὶ εἰς ἕνα Πνεῦμα ἐβαπτίσθημεν, ὥστε νὰ ἀποτελέσωμεν ἕνα σῶμα, εἴτε Ἰουδαῖοι εἵμεθα εἴτε Ἕλληνες εἴτε δοῦλοι εἴτε ἐλεύθεροι καὶ ὅλοι σὰν δένδρα φυτευμένα εἰς τὸν παράδεισον τῆς Ἐκκλησίας ἐποτίσθημεν ἀπὸ τὸ αὐτὸ Ἅγιον Πνεῦμα μὲ τὸ ζῶν ὕδωρ τῆς χάριτος.

14καὶ γὰρ τὸ σῶμα οὐκ ἔστιν ἓν μέλος, ἀλλὰ πολλά.

14Εἵμεθα πολλοί, ἀλλ᾿ ἀποτελοῦμεν ἕνα, διότι καὶ τὸ σῶμα δὲν εἶναι ἕνα μέλος, ἀλλὰ πολλά.

15ἐὰν εἴπῃ ὁ πούς, ὅτι οὐκ εἰμὶ χείρ, οὐκ εἰμὶ ἐκ τοῦ σώματος, - οὐ παρὰ τοῦτο οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ σώματος;

15Ἐὰν πῇ τὸ πόδι· <ἐπειδὴ δὲν εἷμαι χέρι, δὲν εἷμαι καὶ δὲν ἐξαρτῶμαι ἀπὸ τὸ σῶμα>. παρ᾿ ὅλον αὐτὸ ποῦ θὰ πῇ, ἔπαυσε νὰ εἶναι μέλος τοῦ σώματος;

16καὶ ἐὰν εἴπῃ τὸ οὖς, ὅτι οὐκ εἰμὶ ὀφθαλμός, οὐκ εἰμὶ ἐκ τοῦ σώματος, - οὐ παρὰ τοῦτο οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ σώματος;

16Καὶ ἐὰν πῇ τὸ αὐτί· <ἐπειδὴ δὲν εἷμαι μάτι, δὲν εἷμαι καὶ δὲν ἐξαρτῶμαι ἀπὸ τὸ σῶμα>, παρ᾿ ὁλον αὐτὸ δὲν εἶναι μέλος τοῦ σώματος καὶ δὲν ἀνήκει εἰς τὸ σῶμα;

17εἰ ὅλον τὸ σῶμα ὀφθαλμός, ποῦ ἡ ἀκοή; εἰ ὅλον ἀκοή, ποῦ ἡ ὄσφρησις;

17Ἔπειτα, ἐὰν ὅλο τὸ σῶμα ἧτο μάτι, τότε ποῦ θὰ ὑπῆρχε ἡ ἀκοή; Καὶ ἐὰν ὅλο τὸ σῶμα ἧτο ἀκοή, ποῦ θὰ εὑρίσκετο ἡ ὄσφρησις;

18νυνὶ δὲ ὁ Θεὸς ἔθετο τὰ μέλη ἓν ἕκαστον αὐτῶν ἐν τῷ σώματι καθὼς ἠθέλησεν.

18Τώρα ὅμως ἐτοποθέτησεν ὁ Θεὸς εἰς τὸ σῶμα τὰ μέλῃ, τὸ καθένα ἀπὸ αὐτά, ὅπως ἔκρινε καὶ ἠθέλησε, διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν ὁλοκλήρου τοῦ σώματος.

19εἰ δὲ ἦν τὰ πάντα ἓν μέλος, ποῦ τὸ σῶμα;

19Ἐὰν δὲ ὅλα τὰ μέλῃ ἦσαν ἐν μέλος, τότε ποῦ καὶ ποῖον θὰ ἧτο τὸ σῶμα; (Δὲν θὰ ὑπῆρχε κἂν σῶμα).

20νῦν δὲ πολλὰ μὲν μέλη, ἓν δὲ σῶμα.

20Τώρα δὲ εἶναι πολλὰ μὲν τὰ μέλῃ, ἕνα ὅμως εἶναι τὸ σῶμα.

21οὐ δύναται δὲ ὁ ὀφθαλμὸς εἰπεῖν τῇ χειρί· χρείαν σου οὐκ ἔχω· ἢ πάλιν ἡ κεφαλὴ τοῖς ποσί· χρείαν ὑμῶν οὐκ ἔχω·

21Δὲν ἠμπορεῖ δὲ τὸ μάτι νὰ πῇ εἰς τὸ χέρι· <δὲν ἔχω τὴν ἀνάγκην σου>. ῍Η πάλιν τὸ κεφάλι νὰ πῇ εἰς τὰ πόδια· <δὲν ἔχω τὴν ἀνάγκην σας>.

22ἀλλὰ πολλῷ μᾶλλον τὰ δοκοῦντα μέλη τοῦ σώματος ἀσθενέστερα ὑπάρχειν ἀναγκαῖά ἐστι,

22Ἀλλὰ τὰ μέλῃ τοῦ σώματος, ποὺ νομίζονται καὶ φαίνονται ἀσθενέστερα, εἶναι πολὺ περισσότερον ἀναγκαῖα καὶ ἀπαραίτητα διὰ τὴν ὕπαρξιν τοῦ σώματος.

23καὶ ἃ δοκοῦμεν ἀτιμότερα εἶναι τοῦ σώματος, τούτοις τιμὴν περισσοτέραν περιτίθεμεν, καὶ τὰ ἀσχήμονα ἡμῶν εὐσχημοσύνην περισσοτέραν ἔχει,

23Καὶ τὰ μέλῃ ἐκεῖνα τοῦ σώματος, ποὺ τὰ θεωροῦμεν εὐτελέστερα καὶ ἀσημότερα, αὐτὰ τὰ περιβάλλομεν μὲ μεγαλυτέραν τιμὴν καὶ τὰ σκεπάζομεν προσεκτικώτερον. Καὶ τὰ θεωρούμενα ἄσχημα μέλῃ τὰ περιποιούμεθα μὲ ἐπιμέλειαν, ὥστε νὰ ἔχουν περισσότερον καὶ ὠραιότερον ἐξωτερικὸν στολισμόν.

24τὰ δὲ εὐσχήμονα ἡμῶν οὐ χρείαν ἔχει. ἀλλ᾿ ὁ Θεὸς συνεκέρασε τὸ σῶμα, τῷ ὑστεροῦντι περισσοτέραν δοὺς τιμήν,

24Τὰ δὲ μέλῃ μας ποὺ φαίνονται ὡραῖα, δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ τέτοιαν περιποίησιν. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἀνέμειξε εἰς μίαν ἁρμονικὴν ἑνότητα τὰ μέλῃ, ὥστε ν᾿ ἀποτελῆται τὸ ἐν σῶμα, δώσας περισσοτέραν τιμὴν εἰς τὸ μέλος ποὺ φαίνεται ὅτι ὑστερεῖ, ἐν συγκρίσει πρὸς τὰ ἄλλα μέλῃ.

25ἵνα μὴ ᾖ σχίσμα ἐν τῷ σώματι, ἀλλὰ τὸ αὐτὸ ὑπὲρ ἀλλήλων μεριμνῶσι τὰ μέλη·

25Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ μὴ ὑπάρχῃ διαίρεσις καὶ κομματισμὸς εἰς τὸ σῶμα, ἀλλὰ ὅλα τὰ μέλῃ νὰ φροντίζουν τὸ ἕνα διὰ τὸ ἄλλο μὲ τὴν αὐτὴν στοργὴν καὶ ἐπιμέλειαν.

26καὶ εἴτε πάσχει ἓν μέλος, συμπάσχει πάντα τὰ μέλη, εἴτε δοξάζεται ἓν μέλος, συγχαίρει πάντα τὰ μέλη.

26Καί, ὅπως εἶναι γνωστόν, ἐὰν πάσχῃ ἕνα μέλος, πάσχουν μαζῆ μὲ αὐτὸ ὅλα τὰ μέλῃ, καὶ ἐὰν δοξάζεται καὶ τιμᾶται ἕνα μέλος, χαίρουν μαζῆ του ὅλα τὰ μέλῃ.

27Ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους.

27Σεῖς, λοιπόν, οἱ Χριστιανοὶ εἷσθε σῶμα Χριστοῦ καὶ ὁ καθένας σας εἶναι ἐπὶ μέρους μέλος, ποὺ κατέχει τὴν ταιριαστὴν θέσιν δι᾿ αὐτὸν καὶ δι᾿ ὁλον τὸ σῶμα.

28Καὶ οὓς μὲν ἔθετο ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, εἶτα χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσῶν.

28Καὶ ἄλλους μὲν ἔθεσεν ὁ Θεὸς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν του πρῶτον μὲν ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους· ἔπειτα ἄλλους τοὺς ἔθεσε εἰς ἀναλόγους θέσεις καὶ τοὺς ἔδωσε τὴν δύναμιν νὰ κάνουν θαύματα, ἄλλους ὥρισε νὰ ἔχουν χαρίσματα εἰς θεραπείαν ἀσθενειῶν, εἰς ἄλλους ἔδωσε χαρίσματα φροντίδος καὶ ἐπιμελείας διὰ τοὺς πτωχοὺς καὶ πάσχοντας, χαρίσματα διοικητικὰ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, χαρίσματα διαφόρων γλωσσῶν. (Ὁ καθένας κατὰ τὴν ἱκανότητα του ἔχει λάβει ἀπὸ τὸν Θεὸν τὸ χάρισμά του καὶ τὴν θέσιν του).

29μὴ πάντες ἀπόστολοι; μὴ πάντες προφῆται; μὴ πάντες διδάσκαλοι; μὴ πάντες δυνάμεις;

29Μήπως ὅλοι εἶναι ἀπόστολοι; Μήπως ὅλοι εἶναι προφῆται; Μήπως ὅλοι εἶναι διδάσκαλοι; Μήπως ὅλοι ἔχουν θαυματουργικὰς δυνάμεις;

30μὴ πάντες χαρίσματα ἔχουσιν ἰαμάτων; μὴ πάντες γλώσσαις λαλοῦσι; μὴ πάντες διερμηνεύουσι;

30Μήπως ὅλοι ἔχουν χαρίσματα θεραπείας ἀσθενειῶν; Μήπως ὅλοι ὁμιλοῦν γλώσσας; Μήπως ὅλοι ἔχουν τὸ χάρισμα νὰ ἐνοοῦν καὶ νὰ ἐρμηνεύουν ξένας γλώσσας;

31ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείτονα. καὶ ἔτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ὁδὸν ὑμῖν δείκνυμι.

31Ὅλα βέβαια αὐτὰ τὰ θεόσδοτα χαρίσματα ἔχουν τὴν ἀξίαν των. Νὰ ἐπιθυμῆτε ὅμως σεῖς μὲ ζῆλον καὶ νὰ προσπαθῆτε νὰ ἀποκτήσετε τὰ χαρίσματα τὰ ἀκόμη καλύτερα. Καὶ σᾶς δείχνω ἀκόμη ἕνα ἐξαίρετον δρόμον, ἕνα ὑπέροχον μέσον, διὰ νὰ ἀποκτήσετε τὰ μεγάλα χαρίσματα. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ ἀγάπη.