Πρὸς Κορινθίους Α΄

1Γνωρίζω δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, τὸ εὐαγγέλιον ὃ εὐηγγελισάμην ὑμῖν, ὃ καὶ παρελάβετε, ἐν ᾧ καὶ ἑστήκατε,

1Ἀδελφοί, σᾶς ὑπενθυμίζω τὸ Εὐαγγέλιον, τὸ ὁποῖον ἐκήρυξα εἰς σᾶς καὶ τὸ ὁποῖον σεῖς παρελάβατε μὲ πίστιν, εἰς τὸ ὁποῖον καὶ στέκεσθε σταθεροὶ καὶ ἀκλόνητοι,

2δι᾿ οὗ καὶ σῴζεσθε, τίνι λόγῳ εὐηγγελισάμην ὑμῖν εἰ κατέχετε, ἐκτὸς εἰ μὴ εἰκῇ ἐπιστεύσατε.

2διὰ τοῦ ὁποίου καὶ βαδίζετε ἀσφαλῶς τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας ἐὰν βέβαια τὸ κρατῆτε καλά, ὅπως σᾶς τὸ ἔχω διδάξει, ἐκτὸς ἐὰν ματαίως καὶ ἀνωφελῶς ἐπιστεύσατε.

3παρέδωκα γὰρ ὑμῖν ἐν πρώτοις, ὃ καὶ παρέλαβον, ὅτι Χριστὸς ἀπέθανεν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν κατὰ τὰς γραφάς,

3Διότι ἐν πρώτοις παρέδωσα εἰς σᾶς μὲ τὴν διδασκαλίαν μου, αὐτό ποὺ καὶ ἐγὼ παρέλαβα, ὅτι δηλαδὴ ὁ Χριστὸς ἀπέθανεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ διὰ τὰς ἁμαρτίας μας, ὅπως εἴχαν προφητεύσει καὶ αἱ Γραφαί.

4καὶ ὅτι ἐτάφη, καὶ ὅτι ἐγήγερται τῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ κατὰ τὰς γραφάς,

4Καὶ ὅτι ἐτάφη καὶ ὅτι ἀναστήθηκε κατὰ τὴν τρίτην ἡμέραν σύμφωνα μὲ τὰς Γραφάς,

5καὶ ὅτι ὤφθη Κηφᾷ, εἶτα τοῖς δώδεκα·

5καὶ ὅτι παρουσιάσθηκε εἰς τὸν Πέτρον, ἔπειτα εἰς τοὺς δώδεκα ἀποστόλους.

6ἔπειτα ὤφθη ἐπάνω πεντακοσίοις ἀδελφοῖς ἐφάπαξ, ἐξ ὧν οἱ πλείους μένουσιν ἕως ἄρτι, τινὲς δὲ καὶ ἐκοιμήθησαν·

6Ὕστερα δὲ παρουσιάσθηκε μιὰ φορὰ εἰς πεντακοσίους καὶ πλέον ἀδελφούς, ἀπὸ τοὺς ὁποίους οἱ πλεῖστοι ζοῦν καὶ μένουν μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς, μερικοὶ δὲ καὶ ἔχουν ἀποθάνει.

7ἔπειτα ὤφθη Ἰακώβῳ, εἶτα τοῖς ἀποστόλοις πᾶσιν·

7Ἔπειτα ἐφανερώθηκε εἰς τὸν Ἰάκωβον, ὕστερον εἰς ὅλους τοὺς Ἀποστόλους.

8ἔσχατον δὲ πάντων ὡσπερεὶ τῷ ἐκτρώματι ὤφθη κἀμοί.

8Τελευταῖον δὲ ἀπὸ ὅλους σὰν σὲ ἐξάμβλωμα, σὰν σὲ ἔμβρυον ποὺ γεννήθηκε παράκαιρα, παρουσιασθηκε καὶ εἰς ἐμέ.

9ἐγὼ γάρ εἰμι ὁ ἐλάχιστος τῶν ἀποστόλων, ὃς οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς καλεῖσθαι ἀπόστολος, διότι ἐδίωξα τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ·

9Διότι ἐγὼ εἷμαι ὁ ἐλάχιστος ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἀποστόλους, ὁ ὁποῖος καὶ δὲν εἷμαι ἄξιος νὰ λέφγωμαι Ἀπόστολος, διότι κατεδίωξα τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ.

10χάριτι δὲ Θεοῦ εἰμι ὅ εἰμι· καὶ ἡ χάρις αὐτοῦ ἡ εἰς ἐμὲ οὐ κενὴ ἐγενήθη, ἀλλὰ περισσότερον αὐτῶν πάντων ἐκοπίασα, οὐκ ἐγὼ δὲ, ἀλλ᾿ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σὺν ἐμοί.

10Σήμερον δὲ εἷμαι αὐτό ποὺ εἷμαι, δηλαδὴ Ἀπόστολος, μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, πού μοῦ ἐδόθηκε, δὲν ἔγινε καὶ δὲν ἔμεινε ἄκαρπος. Ἀλλὰ περισσότερον ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους Ἀποστόλους ἐκοπίασα εἰς τὸ ἔργον τοῦ Εὐαγγελίου, ὄχι δὲ ἐγώ, ἀλλὰ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι μαζῆ μου.

11εἴτε οὖν ἐγὼ εἴτε ἐκεῖνοι, οὕτω κηρύσσομεν καὶ οὕτως ἐπιστεύσατε.

11Ἐπομένως εἴτε ἐγὼ εἴτε ἐκεῖνοι κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον προσφέρομεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὸ Εὐαγγέλιον καὶ τὸ ἴδιον Εὐαγγέλιον κηρύσσομεν. Ἔτσι δὲ καὶ σεῖς ἐδεχθήκατε τὸ Εὐαγγέλιον καὶ ἐπιστεύσατε.

12Εἰ δὲ Χριστὸς κηρύσσεται ὅτι ἐκ νεκρῶν ἐγήγερται, πῶς λέγουσί τινες ἐν ὑμῖν ὅτι ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν;

12Ἐὰν δὲ ἀπὸ ὅλους μᾶς κηρύσσεται ὅτι ὁ Χριστὸς ἔχει ἀναστηθῆ, πῶς μερικοί, ἀντιλέγοντες εἰς τὸ ὁμόφωνον κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων, ἰσχυρίζονται ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάστασις νεκρῶν;

13εἰ δὲ ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν, οὐδὲ Χριστὸς ἐγήγερται·

13Ἐὰν ὅμως δὲν ὑπάρχῃ ἀνάστασις νεκρῶν, τότε οὔτε ὁ Χριστὸς ἔχει ἀναστηθῆ.

14εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν.

14Ἐὰν δὲ ὁ Χριστὸς δὲν ἀνεστήθηκε, τότε εἶναι ἀδειανὸ καὶ χωρὶς περιεχόμενο τὸ κήρυγμα μας, κούφια καὶ ἀνωφελὴς ἡ πίστις σας.

15εὑρισκόμεθα δὲ καὶ ψευδομάρτυρες τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἐμαρτυρήσαμεν κατὰ τοῦ Θεοῦ ὅτι ἤγειρε τὸν Χριστόν, ὃν οὐκ ἤγειρεν, εἴπερ ἄρα νεκροὶ οὐκ ἐγείρονται·

15Ἐπὶ πλέον δὲ παρουσιαζόμεθα ἔτσι καὶ ἀποκαλυπτόμεθα ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι καὶ ψευδομάρτυρες κατὰ τοῦ Θεοῦ, διότι έδώσαμεν ψευδῆ μαρτυρίαν διὰ τὸν Θεόν, ὅτι δηλαδὴ ἀνέστησε τὸν Χριστόν, τὸν ὁποῖον ὅμως δὲν ἀνέστησε. Καὶ βέβαια δὲν θὰ τὸν ἔχῃ ἀναστήσει, ἐὰν ὑποτεθῇ ὅτι οἱ νεκροὶ δὲν ἀνασταίνονται.

16εἰ γὰρ νεκροὶ οὐκ ἐγείρονται, οὐδὲ Χριστὸς ἐγήγερται.

16Διότι ἐὰν οἱ νεκροὶ δὲν ανασταίνωνατι, ούτε οὔτε ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε.

17εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν· ἔτι ἐστὲ ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν.

17Ἐὰν δὲ ὁ Χριστὸς δὲν ἔχῃ ἀναστηθῆ, ὅπως λέγουν μερικοὶ πλανεμένοι, τότε εἶναι χωρὶς περιεχόμενον καὶ ἐντελῶς ἀνωφελὴς ἡ πίστις σας. Εἷσθε ἄκομα βυθισμένοι εἰς τὰς ἁμαρτίας σας.

18ἄρα καὶ οἱ κοιμηθέντες ἐν Χριστῷ ἀπώλοντο.

18Ἐπομένως καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν πεθάνει μὲ τὴν πίστιν εἰς τὸν Χριστὸν ἐχάθηκαν.

19εἰ ἐν τῇ ζωῇ ταύτῃ ἠλπικότες ἐσμὲν ἐν Χριστῷ μόνον, ἐλεεινότεροι πάντων ἀνθρώπων ἐσμέν.

19Ἐὰν δὲ εἰς αὐτὴν τὴν ζωὴν ἔχωμεν ἐλπίσει διὰ τὴν σωτηρίαν μας ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον εἰς τὸν Χριστόν, τότε εἵμεθα οἱ περισσότερον ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ταλαίπωροι καὶ ἀξιοδάκρυτοι.

20Νυνὶ δὲ Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο.

20Ἀλλὰ δὲν εἵμεθα, διότι ὁ Χριστὸς ὄντως ἔχει ἀναστηθῆ ἐκ τῶν νεκρῶν. Ἀναστήθηκε πρῶτος ἀπὸ ὅλους καὶ ἔγινε ἡ ἀρχὴ τῆς ἀναστάσεως ὅλων τῶν κοιμηθέντων.

21ἐπειδὴ γὰρ δι᾿ ἀνθρώπου ὁ θάνατος, καὶ δι᾿ ἀνθρώπου ἀνάστασις νεκρῶν.

21Ἐπειδὴ ἀκριβῶς διὰ μέσου ἀνθρώπου, τοῦ Ἀδάμ, ποὺ παρέβῃ τὴν ἐντολήν, εἰσῆλθεν ὁ θάνατος εἰς τὸ γένος τὼν ἀνθρώπων, ἔτσι καὶ διὰ μέσου ἀνθρώπου, τοῦ νέου Ἀδάμ, τοῦ Χριστοῦ, θὰ ἔλθῃ ἡ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν.

22ὥσπερ γὰρ ἐν τῷ Ἀδὰμ πάντες ἀποθνήσκουσιν, οὕτω καὶ ἐν τῷ Χριστῷ πάντες ζωοποιηθήσονται.

22Ὅπως δηλαδὴ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἐξ αἰτίας τῆς καταγωγῆς καὶ τῆς σχέσεως αὐτῶν μὲ τὸν Ἀδὰμ ἀποθνήσκουν, ἔτσι καὶ διὰ μέσου τῆς χάριτος καὶ τῆς ἐνώσεως μὲ τὸν Χριστὸν ὅλοι θὰ ζωοποιηθοῦν.

23ἕκαστος δὲ ἐν τῷ ἰδίῳ τάγματι· ἀπαρχὴ Χριστός, ἔπειτα οἱ Χριστοῦ ἐν τῇ παρουσίᾳ αὐτοῦ·

23Ἀλλ᾿ ὁ καθένας μὲ τὴν σειράν του, πρῶτος δηλαδὴ σὰν ἔνδοξος ἀπαρχὴ ὁ Χριστὸς καὶ ἔπειτα, κατὰ τὴν μεγάλην ἡμέραν τῆς δευτέρας παρουσίας, θὰ ἀναστηθοῦν ὅσοι ἀνήκουν εἰς τὸν Χριστόν. (Θὰ ἀναστηθοῦν ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ νεκροί, ἀλλὰ εἰς αἰώνιον καὶ εὐφρόσυνον ζωὴν πλησίον τοῦ Χριστοῦ θὰ κληθοῦν ὅσοι ἔχουν πιστεύσει καὶ ζήσει κατὰ τὸ θέλημα του).

24εἶτα τὸ τέλος, ὅταν παραδῷ τὴν βασιλείαν τῷ Θεῷ καὶ πατρί, ὅταν καταργήσῃ πᾶσαν ἀρχὴν καὶ πᾶσαν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν.

24Ὕστερα θὰ ἔλθῃ τὸ τέλος. Καὶ τότε θὰ παραδώσῃ ὁ Χριστὸς ὡς ἄνθρωπος τὴν μεσσιανικὴν βασιλείαν του εἰς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, ὅταν θὰ ἔχῃ πλέον ἀχρηστεύσει καὶ καταργήσει κάθε ἀρχὴν καὶ κάθε ἐξουσίαν καὶ δύναμιν.

25δεῖ γὰρ αὐτὸν βασιλεύειν ἄχρις οὗ ἂν θῇ πάντας τοὺς ἐχθροὺς ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ.

25Διότι πρέπει αὐτὸς νὰ ἐξακολουθῇ νὰ βασιλεύῃ ὡς Μεσσίας <μέχρι ὅτου ὑποτάξῃ κάτω ἀπὸ τοὺς πόδας του ὅλους τοὺς ἐχθροὺς του>.

26ἔσχατος ἐχθρὸς καταργεῖται ὁ θάνατος·

26Τελευταῖος δὲ ἐχθρὸς καταργεῖται καὶ ἐξαφανίζεται ὁ θάνατος

27πάντα γὰρ ὑπέταξεν ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ. ὅταν δὲ εἴπῃ ὅτι πάντα ὑποτέτακται, δῆλον ὅτι ἐκτὸς τοῦ ὑποτάξαντος αὐτῷ τὰ πάντα.

27Διότι ὅπως εἶναι γραμμένον καὶ εἰς τὴν Π. Διαθήκην ὁ Θεὸς Πατὴρ <ὑπέταξεν ὑπὸ τοὺς πόδας τοῦ Χριστοῦ Μεσσίου τὰ πάντα> καὶ αὐτὸν ἀκόμην τὸν θάνατον. Ὅταν δὲ ὁ Πατὴρ πῇ εἰς τὸν Υἱόν, ὅτι ὅλα πλέον ἔχουν ὑποταχθῇ εἰς αὐτόν, εἶναι φανερὸν ὅτι ἐννοεῖ ὅλα, ἐκτὸς βέβαια τοῦ Θεοῦ Πατρός, ὁ ὁποῖος ὑπέταξεν εἰς τὸν Χριστὸν τὰ πάντα.

28ὅταν δὲ ὑποταγῇ αὐτῷ τὰ πάντα, τότε καὶ αὐτὸς ὁ υἱὸς ὑποταγήσεται τῷ ὑποτάξαντι αὐτῷ τὰ πάντα, ἵνα ᾖ ὁ Θεὸς τὰ πάντα ἐν πᾶσιν.

28Ὅταν δὲ ὅλα ὑποταχθοῦν εἰς αὐτόν, τότε καὶ ὁ Υἱὸς ὡς ἄνθρωπος θὰ ὑποταχθῇ εἰς ἐκεῖνον, ποὺ τοῦ ὑπέταξε τὰ πάντα, διὰ νὰ εἶναι ὁ ἄπειρος Θεὸς μὲ τὸν Υἱὸν καὶ Λόγον καὶ μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα τὰ πάντα εἰς ὅλους.

29Ἐπεὶ τί ποιήσουσιν οἱ βαπτιζόμενοι ὑπὲρ τῶν νεκρῶν, εἰ ὅλως νεκροὶ οὐκ ἐγείρονται; τί καὶ βαπτίζονται ὑπὲρ τῶν νεκρῶν;

29Ἐὰν ἄλλως συνέβαινε καὶ οἱ νεκροὶ δὲν ἀνασταίνονται, τί θὰ κάμουν καὶ τί ἔχουν νὰ κερδήσουν ὅσοι βαπτίζονται μὲ τὴν πίστιν καὶ τὴν προσδοκίαν νὰ ἐνωθοῦν μὲ τοὺς ἄλλους ἀποθανόντας πιστούς, τοὺς ὁποίους πιστεύουν ζῶντας εἰς τὴν ἐν οὐρανοῖς Ἐκκλησίαν, ἐὰν κατὰ κανένα τρόπον δὲν ἀνασταίνωνται οἱ νεκροί; (Διὰ ποῖον λόγον καὶ βαπτίζονται, ἀφοῦ δὲν πρόκειται νὰ εἰσέλθουν εἰς καμμίαν κοινωνίαν ἀποθαμμένων, ἀφοῦ αὐτοὶ δὲν ζοὺν πλέον, ὄχι μόνον εἰς τὴν γῆν, ἀλλ᾿ οὔτε καὶ εἰς τοὺς οὐρανούς;)

30τί καὶ ἡμεῖς κινδυνεύομεν πᾶσαν ὥραν;

30Πρὸς τί καὶ ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι κάθε ὥραν ἐκτιθέμεθα εἰς κινδύνους;

31καθ᾿ ἡμέραν ἀποθνήσκω, νὴ τὴν ὑμετέραν καύχησιν ἣν ἔχω ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.

31Μὰ τὴν καύχησιν, ποὺ ἔχω γιὰ σᾶς ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ Ἰησοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν, κάθε ἡμέραν ἀντικρύζω κίνδυνον θανάτου διὰ τὸ Εὐαγγέλιον.

32εἰ κατὰ ἄνθρωπον ἐθηριομάχησα ἐν Ἐφέσῳ, τί μοι τὸ ὄφελος; εἰ νεκροὶ οὐκ ἐγείρονται, φάγωμεν καὶ πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν.

32Ἐάν, διὰ νὰ ὁμιλήσω κατὰ τὸν ἀνθρώπινον τρόπον τοῦ σκέπτεσθαι, ἠγωνίσθην εἰς τὴν Ἔφεσον τὸν ἔσχατον ἀγῶνα ἐναντίον ἀνθρώπων, ποὺ διὰ τὴν ἀγριότητα των ὠμοίαζον μὲ θηρία, τί ὠφελήθηκα ἀπὸ αὐτό; Ἐὰν οἱ νεκροὶ δὲν ἀνασταίνωνται, τότε ἂς εἴπωμεν ὅ,τι καὶ οἱ ὑλισταί, διὰ τοὺς ὁποίους κάνει λόγον ἡ Π. Διαθήκη· <ἂς φάμε, ἂς πιοῦμε, διότι αὔριο πεθαίνομε>.

33μὴ πλανᾶσθε· φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί.

33Μὴ πλανᾶσθε μὲ τέτοιες ψευδεῖς διδασκαλὶες καὶ μὴ λησμονεῖτε ὅτι αἱ κακαὶ συναναστροφαὶ διαφθείρουν τὰ καλὰ ἤθη.

34ἐκνήψατε δικαίως καὶ μὴ ἁμαρτάνετε· ἀγνωσίαν γὰρ Θεοῦ τινες ἔχουσι· πρὸς ἐντροπὴν ὑμῖν λέγω.

34Ἐξυπνήσατε καὶ γρηγορήσατε, ὅπως εἶναι δίκαιον καὶ συμφέρον γιὰ σᾶς, καὶ ἀποφεύγετε τὴν ἁμαρτίαν· διότι μερικοὶ ἔχουν ἄγνοιαν τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ καὶ ἁμαρτάνουν χωρὶς φόβον. Σᾶς τὰ λέγω αὐτὰ διὰ νὰ ἐντραπῆτε.

35Ἀλλ᾿ ἐρεῖ τις· πῶς ἐγείρονται οἱ νεκροί; ποίῳ δὲ σώματι ἔρχονται;

35Ἀλλ᾿ ἴσως θὰ πῇ κανείς· πῶς ἀνασταίνονται οἱ νεκροί, μὲ ποῖον δὲ σῶμα ἔρχονται, μὲ αὐτὸ τὸ σῶμα ποῦ ἀποσυνετέθη καὶ διελύθη;

36ἄφρον, σὺ ὃ σπείρεις οὐ ζῳοποιεῖται, ἐὰν μὴ ἀποθάνῃ·

36Ἀνόητε καὶ ἀπερίσκεπτε, διατὶ ἀμφιβάλλεις; Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον σὺ σπείρεις, δὲν ζωογονεῖται καὶ δὲν καρποφορεῖ, ἐὰν δὲν ἀποθάνῃ καὶ δὲν ἀποσυντεθῇ θαπτόμενον εἰς τὴν γῆν.

37καὶ ὃ σπείρεις, οὐ τὸ σῶμα τὸ γενησόμενον σπείρεις, ἀλλὰ γυμνὸν κόκκον, εἰ τύχοι σίτου ἤ τινος τῶν λοιπῶν·

37Καὶ αὐτό ποὺ σπέρνεις δὲν εἶναι τὸ σῶμα, ποὺ πρόκειται νὰ φυτρώσῃ καὶ νὰ γίνῃ ἀπὸ τὴν γῆν, ἀλλὰ σπέρνεις π.χ. ἕνα γυμνὸν καὶ χωρὶς φύλλα κόκκον σιταριοῦ ἢ κάποιον ἀπὸ τοὺς ἄλλους σπόρους.

38ὁ δὲ Θεὸς αὐτῷ δίδωσι σῶμα καθὼς ἠθέλησε, καὶ ἑκάστῳ τῶν σπερμάτων τὸ ἴδιον σῶμα.

38Ὁ δὲ Θεὸς δίδει εἰς αὐτὸν τὸν γυμνὸν κόκκον σῶμα, σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά του, καὶ εἰς καθένα ἀπὸ τοὺς σπόρους τὸ ἰδιαίτερον σῶμα.

39οὐ πᾶσα σὰρξ ἡ αὐτὴ σάρξ, ἀλλὰ ἄλλη μὲν ἀνθρώπων, ἄλλη δὲ σὰρξ κτηνῶν, ἄλλη δὲ ἰχθύων, ἄλλη δὲ πετεινῶν.

39Ὅλαι αἱ σάρκες δὲν εἶναι ἡ ἴδια σάρκα, ἄλλη μὲν εἶναι ἡ σάρκα τῶν ἀνθρώπων, ἄλλη δὲ ἡ σάρκα τῶν κτηνῶν, ἄλλη ἡ σάρκα τῶν ἰχθύων καὶ ἄλλη τῶν πτηνῶν.

40καὶ σώματα ἐπουράνια, καὶ σώματα ἐπίγεια· ἀλλ᾿ ἑτέρα μὲν ἡ τῶν ἐπουρανίων δόξα, ἑτέρα δὲ ἡ τῶν ἐπιγείων.

40Ὅπως ἐπίσης ὑπάρχουν καὶ σώματα ἐπουράνια καὶ σώματα ἐπίγεια, ἀλλὰ ἄλλη μὲν εἶναι ἡ λαμπρότης τῶν ἐπουρανίων καὶ ἄλλη ἡ τῶν ἐπιγείων.

41ἄλλη δόξα ἡλίου, καὶ ἄλλη δόξα σελήνης, καὶ ἄλλη δόξα ἀστέρων· ἀστὴρ γὰρ ἀστέρος διαφέρει ἐν δόξῃ.

41Ἄλλη εἶναι ἡ λάμψις καὶ τὸ μεγαλεῖον τοῦ ἡλίου καὶ ἄλλη εἶναι ἡ λάμψις τῆς σελήνης καὶ ἄλλη ἡ λαμπρότης τῶν ἀστέρων· διότι ἀστέρι ἀπὸ ἀστέρι διαφέρει ὡς πρὸς τὴν λάμψιν.

42οὕτω καὶ ἡ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν, σπείρεται ἐν φθορᾷ, ἐγείρεται ἐν ἀφθαρσίᾳ·

42Ἔτσι εἶναι καὶ ἡ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν σωμάτων. Ρίπτεται εἰς τὸν τάφον τὸ νεκρὸν σῶμα εἰς κατάστασιν φθορᾶς καὶ ἀποσυνθέσεως καὶ ἀνασταίνεται ἄφθαρτον.

43σπείρεται ἐν ἀτιμίᾳ, ἐγείρεται ἐν δόξῃ· σπείρεται ἐν ἀσθενείᾳ, ἐγείρεται ἐν δυνάμει·

43Ρίπτεται εἰς τὸν τάφον δυσειδὲς καὶ δυσῶδες καὶ ἀνασταίνεται ὡραῖον καὶ ἔνδοξον. Σπέρνεται εἰς κατάστασιν ἀσθενείας καὶ ἀνασταίνεται γεμᾶτο δύναμιν.

44σπείρεται σῶμα ψυχικόν, ἐγείρεται σῶμα πνευματικόν. ἔστι σῶμα ψυχικόν, καὶ ἔστι σῶμα πνευματικόν.

44Σπέρνεται σῶμα ποὺ ἐζοῦσε χάρις εἰς τὰς κατωτέρας ζωϊκὰς του λειτουργίας καὶ ἀνασταίνεται σῶμα πνευματικόν. Ὑπάρχει σῶμα ψυχικόν, ζωϊκόν, καὶ ὑπάρχει σῶμα πνευματικόν.

45οὕτω καὶ γέγραπται· ἐγένετο ὁ πρῶτος ἄνθρωπος Ἀδὰμ εἰς ψυχὴν ζῶσαν· ὁ ἔσχατος Ἀδὰμ εἰς πνεῦμα ζωοποιοῦν·

45Ἔτσι εἶναι γραμμένο εἰς τὴν Π.Διαθήκην· <ἔγινε ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, ὁ Ἀδάμ, μὲ ψυχὴν ζωντανήν, ποὺ ζωογονεῖ καὶ τὸ σῶμα>. Ὁ νέος Ἀδάμ, ὁ Κύριος, εἶναι πλήρης ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ποὺ μεταδίδει πνευματικὴν ζωήν.

46ἀλλ᾿ οὐ πρῶτον τὸ πνευματικὸν, ἀλλὰ τὸ ψυχικόν, ἔπειτα τὸ πνευματικόν.

46Ὅμως δὲν ἔγινε πρῶτον τὸ πνευματικὸν σῶμα, ἀλλὰ τὸ ψυχικόν, τὸ ζωϊκὸν καὶ ἔπειτα τὸ πνευματικόν.

47ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἐκ γῆς χοϊκός, ὁ δεύτερος ἄνθρωπος ὁ Κύριος ἐξ οὐρανοῦ.

47Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἐπλάσθη καὶ προήρχετο ἀπὸ τὴν γῆν, χωματένιος, ὁ δεύτερος ἄνθρωπος εἶναι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος ὡς Θεὸς κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ προσέλαβε τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν.

48οἷος ὁ χοϊκός, τοιοῦτοι καὶ οἱ χοϊκοί, καὶ οἷος ὁ ἐπουράνιος, τοιοῦτοι καὶ οἱ ἐπουράνιοι.

48Ὅποιος ἧτο ὁ χωματένιος, θνητὸς δηλαδὴ καὶ φθαρτός, τέτοιοι χωματένιοι εἶναι καὶ οἱ ἀπόγονοί του. Καὶ ὁποιος εἶναι ὁ ἐπουράνιος, πνευματικὸς καὶ ἄφθαρτος, τέτοιοι θὰ εἶναι καὶ οἱ ἐπουράνιοι, οἱ πιστοὶ δηλαδή ποὺ ἀναγεννῶνται δι᾿ αὐτοῦ εἰς τὴν νέαν ζωήν.

49καὶ καθὼς ἐφορέσαμεν τὴν εἰκόνα τοῦ χοϊκοῦ, φορέσομεν καὶ τὴν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου.

49Καὶ ὅπως ἐπήραμεν ἐπάνω μας καὶ ἐφορέσαμεν τὰ ἰδιώματα τοῦ χωματένιου, ἔτσι θὰ φορέσωμε τὰ ἰδιώματα τοῦ ἐπουρανίου καὶ θὰ γίνωμεν εἰκὼν αὐτοῦ.

50Τοῦτο δέ φημι, ἀδελφοί, ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα βασιλείαν Θεοῦ κληρονομῆσαι οὐ δύνανται, οὐδὲ ἡ φθορὰ τὴν ἀφθαρσίαν κληρονομεῖ.

50Μὲ αὐτὸ δέ ποὺ σᾶς λέγω, ἀδελφοί, ἐννοῶ ὅτι ἡ σάρκα καὶ τὸ αἷμα, τὸ σαρκικὸν δηλαδὴ καὶ φθαρτὸν σῶμα μας δὲν ἠμπορεῖ, ὅπως εἶναι σήμερα, νὰ κληρονομήσῃ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, οὔτε καὶ ἡ φθορὰ κληρονομεῖ ποτὲ τὴν ἀφθαρσίαν.

51ἰδοὺ μυστήριον ὑμῖν λέγω· πάντες μὲν οὐ κοιμηθησόμεθα, πάντες δὲ ἀλλαγησόμεθα,

51Ἰδοὺ σᾶς φανερώνω μίαν μυστηριώδη καὶ ἄγνωστον ἀλήθειαν· ὅλοι μὲν δὲν θὰ ἀποθάνωμεν, ὅλοι ὅμως, νεκροὶ καὶ ζῶντες, ὅταν ἔλθῃ ὁ Χριστός, θὰ ἀλλάξωμεν σῶμα καὶ κατάστασιν.

52ἐν ἀτόμῳ, ἐν ῥιπῇ ὀφθαλμοῦ, ἐν τῇ ἐσχάτῃ σάλπιγγι· σαλπίσει γάρ, καὶ οἱ νεκροὶ ἐγερθήσονται ἄφθαρτοι, καὶ ἡμεῖς ἀλλαγησόμεθα.

52Καὶ θὰ γίνῃ αὐτὸ ἀκαριαίως, ὤσπου νὰ ἀνοιγοκλείσῃ τὸ βλέφαρον, ὅταν θὰ ἠχήσῃ ἡ τελευταία σάλπιξ τοῦ οὐρανοῦ· διότι τότε θὰ σαλπίση ὁ ἄγγελος καὶ οἱ νεκροὶ θὰ ἀναστηθοῦν ἄφθαρτοι. Ὅσοι δὲ τότε ζῶμεν θὰ ὑποστῶμεν ἀμέσως ριζικὴν ἀλλαγήν.

53δεῖ γὰρ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν καὶ τὸ θνητὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀθανασίαν.

53Διότι πρέπει αὐτὸ τὸ φθαρτὸν σῶμα νὰ ἐνδυθῇ ἀφθαρσίαν καὶ τὸ θνητὸν τοῦτο σῶμα νὰ ἐνδυθῇ ἀθανασίαν.

54ὅταν δὲ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσηται ἀφθαρσίαν καὶ τὸ θνητὸν τοῦτο ἐνδύσηται ἀθανασίαν, τότε γενήσεται ὁ λόγος ὁ γεγραμμένος· κατεπόθη ὁ θάνατος εἰς νῖκος.

54Ὅταν δὲ τὸ φθαρτὸν τοῦτο πάρῃ τὴν ἀφθαρσίαν, καὶ τὸ θνητὸν τοῦτο πάρῃ τὴν ἀθανασίαν, τότε θὰ γίνη πραγματικότης ὁ λόγος ποὺ εἶναι γραμμένος εἰς τὴν Π. Διαθήκην· <κατεποντίσθη, κατενικήθη καὶ ἐξηφανίσθη ἐντελῶς ὁ θάνατος>. Δὲν ὑπάρχει πλέον.

55ποῦ σου, θάνατε, τὸ κέντρον; ποῦ σου, ᾅδη, τὸ νῖκος;

55<Ποῦ εἶναι, θάνατε, τὸ φαρμακερὸ κεντρί σου; Ἅδη, ποῦ εἶναι ἡ νίκη σου;>

56τὸ δὲ κέντρον τοῦ θανάτου ἡ ἁμαρτία, ἡ δὲ δύναμις τῆς ἁμαρτίας ὁ νόμος.

56Τὸ δὲ φαρμακερὸ κεντρὶ τοῦ θανάτου εἶναι ἡ ἁμαρτία, τὴν ὁποίαν ὅμως ἔχει ἐξουδετερώσει καὶ ἐξαφανίσει ὁ Χριστός. Ἡ δὲ δύναμις τῆς ἁμαρτίας εἶναι ὁ νόμος, διότι χωρὶς νόμον δὲν νοεῖται ἁμαρτία.

57τῷ δὲ Θεῷ χάρις τῷ διδόντι ἡμῖν τὸ νῖκος διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

57῍Ας εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μᾶς δίδει τὴν νίκην.

58Ὥστε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, ἑδραῖοι γίνεσθε, ἀμετακίνητοι, περισσεύοντες ἐν τῷ ἔργῳ τοῦ Κυρίου πάντοτε, εἰδότες ὅτι ὁ κόπος ὑμῶν οὐκ ἔστι κενὸς ἐν Κυρίῳ.

58Ὥστε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, στηριχθῆτε γέρα εἰς τὴν μεγάλην αὐτὴν ἀλήθειαν περὶ τῆς βεβαίας ἀναστάσεώς μας, μένετε ἀκλόνητοι, πάντοτε πλούσιοι εἰς τὸ ἔργον τοῦ Κυρίου, γνωρίζοντες καλὰ ὅτι ὁ κόπος σας δὲν εἶναι χαμένος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.