Πρὸς Ἑβραίους
1Πᾶς γὰρ ἀρχιερεὺς ἐξ ἀνθρώπων λαμβανόμενος ὑπὲρ ἀνθρώπων καθίσταται τὰ πρὸς τὸν Θεόν, ἵνα προσφέρῃ δῶρά τε καὶ θυσίας ὑπὲρ ἁμαρτιῶν,
Διότι κάθε ἀρχιερεύς, ποὺ λαμβάνεται καὶ ξεχωρίζεται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως συμβαίνει μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων, γίνεται καὶ ἐγκαθίσταται ἀρχιερεὺς ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων, διὰ νὰ προσφέρῃ δῶρα καὶ θυσίας πρὸς συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ.
2μετριοπαθεῖν δυνάμενος τοῖς ἀγνοοῦσι καὶ πλανωμένοις, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς περίκειται ἀσθένειαν·
Καὶ ἠμπορεῖ αὐτὸς νὰ συμπαθῇ καὶ νὰ φέρεται μὲ μετριοπάθειαν πρὸς αὐτούς, ποὺ παρασύρονται εἰς τὴν ἁμαρτίαν ἀπὸ ἄγνοιαν καὶ πλάνην, διότι καὶ αὐτὸς σὰν ἄνθρωπος περιβάλλεται καὶ διαποτίζεται καὶ φέρει τὴν ἀνθρωπίνην ἀσθένειαν.
3καὶ διὰ ταύτην ὀφείλει, καθὼς περὶ τοῦ λαοῦ, οὕτω καὶ περὶ ἑαυτοῦ προσφέρειν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν.
Ἀκριβῶς δὲ ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς ἀσθενείας καὶ ἐνοχῆς του ὡς ἀνθρώπου ἔχει καθῆκον νὰ προσφέρῃ θυσίας καὶ διὰ τὸν ἑαυτὸν του, διὰ τὴν συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν του, ὅπως προσφέρει ὑπὲρ τοῦ λαοῦ.
4καὶ οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τὴν τιμήν, ἀλλὰ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καὶ Ἀαρών.
Καὶ κανεὶς δὲν παίρνει μόνος του καὶ αὐθαιρέτως τὴν μεγάλην τιμὴν τοῦ ἀρχιερατικοῦ ἀξιώματος, ἀλλὰ τὴν λαμβάνει, ὅταν προσκαλῆται ἀπὸ τὸν Θεόν, ὅπως εἶχε προσκληθῇ καὶ ὁ Ἀαρών.
5οὕτω καὶ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτὸν ἐδόξασε γενηθῆναι ἀρχιερέα, ἀλλ᾿ ὁ λαλήσας πρὸς αὐτόν· υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε·
Ἔτσι καὶ ὁ Χριστός, ὁ μέγας Ἀρχιερεύς, δὲν ἐδόξασε μόνος του τὸν ἑαυτὸν του εἰς τὸν νὰ γίνῃ Ἀρχιερεύς, δὲν ἀπέμεινε αὐτὸς εἰς τὸν ἑαυτὸν του τὸ ἀξίωμα, ἀλλ᾿ ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐλάλησε πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· <σὺ εἷσαι Υἱός μου, ἐγὼ σὲ ἐγέννησα σήμερα, πού σοῦ ἔδωκα τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν>.
6καθὼς καὶ ἐν ἑτέρῳ λέγει· σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.
Καθὼς καὶ εἰς ἄλλο χωρίον τῆς Γραφῆς λέγει· <σὺ εἷσαι ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα, ἔχεις αἰωνίαν καὶ ἀκατάλυτον τὴν ἀρχιερωσύνην, σύμφωνα μὲ τὸν τύπον, ποὺ προφητικῶς ἐδόθη ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Μελχισεδὲκ εἰς τὴν Π. Διαθήκην>.
7ὃς ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς σαρκὸς αὐτοῦ δεήσεις τε καὶ ἱκετηρίας πρὸς τὸν δυνάμενον σῴζειν αὐτὸν ἐκ θανάτου μετὰ κραυγῆς ἰσχυρᾶς καὶ δακρύων προσενέγκας, καὶ εἰσακουσθεὶς ἀπὸ τῆς εὐλαβείας,
Αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς ἐνανθρωπήσεώς του καὶ τῆς ἐπιγείου σωματικῆς ζωῆς προσέφερε πρὸς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, ὁ ὁποῖος ἠδύνατο νὰ τὸν σώσῃ ἀπὸ τὸ φρικτὸν μαρτύριον τῆς ἀγωνίας καὶ τοῦ σταυρικοὺ θανάτου, θερμὰς δεήσεις καὶ ἰκεσίας μὲ κραυγὴν ἰσχυρὰν καὶ μὲ δάκρυα, καὶ εἱσηκούσθη, χάρις εἰς τὴν ἄπειρον αὐτοῦ εὐλάβειαν (ὥστε καρτερικῶς νὰ πίῃ τὸ ποτήριον τοῦ σταυρικοὺ θανάτου του).
8καίπερ ὢν υἱὸς, ἔμαθεν ἀφ᾿ ὧν ἔπαθε τὴν ὑπακοήν,
Ἔτσι δέ, καίτοι ἧτο Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ μονογενὴς καὶ ὁμοούσιος τοῦ Πατρός, ἔμαθε ἐκ προσωπικῆς πείρας ὡς ἄνθρωπος ἀπὸ ὅσα ἔπαθε τὴν ὑπακοήν.
9καὶ τελειωθεὶς ἐγένετο τοῖς ὑπακούουσιν αὐτῷ πᾶσιν αἴτιος σωτηρίας αἰωνίου,
Καὶ ἀφοῦ ἔγινε τέλειος κατὰ πάντα καὶ ὡς ἄνθρωπος, ἔγινεν αἴτιος αἰωνίου σωτηρίας εἰς ὅλους ὅσοι τὸν ὑπακούουν.
10προσαγορευθεὶς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἀρχιερεὺς κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.
Καὶ ὠνομάσθη καὶ προσεφωνήθη ἀπὸ τὸν Θεὸν αἰώνιος Ἀρχιερεὺς κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.
Συμβουλές για εμμονή στην πίστη11-ΣΤ12
11Περὶ οὗ πολὺς ἡμῖν ὁ λόγος καὶ δυσερμήνευτος λέγειν, ἐπεὶ νωθροὶ γεγόνατε ταῖς ἀκοαῖς.
Δι᾿ αὐτὸν δὲ τὸν Μελχισεδέκ, τὸν τύπον καὶ τὸ προεικόνισμα τῆς ἀρχιερωσύνης τοῦ Χριστοῦ, πολλὰ ἠμποροῦμεν νὰ εἴπωμεν, τὰ ὁποῖα ὅμως δύσκολα ἑρμηνεύονται, μάλιστα δὲ εἰς σᾳν, ἐπειδὴ ἔχετε γίνει βραδεῖς καὶ δυσκίνητοι εἰς τὸ νὰ ἀκούετε καὶ νὰ ἐννοῆτε τὰς μεγάλας ἀληθείας τῆς πίστεως.
12καὶ γὰρ ὀφείλοντες εἶναι διδάσκαλοι διὰ τὸν χρόνον, πάλιν χρείαν ἔχετε τοῦ διδάσκειν ὑμᾶς τίνα τὰ στοιχεῖα τῆς ἀρχῆς τῶν λογίων τοῦ Θεοῦ, καὶ γεγόνατε χρείαν ἔχοντες γάλακτος καὶ οὐ στερεᾶς τροφῆς.
Καὶ ἐνῶ σεῖς θὰ ἔπρεπε νὰ εἷσθε διδάσκαλοι τῶν ἄλλων, ἀφοῦ ἐπὶ τόσον χρόνον ἀκούετε τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, ἐν τούτοις ἔχετε ἀνάγκην νὰ σᾶς διδάσκουν ποῖαι εἶναι αἱ στοιχειώδεις καὶ θεμελιώδεις ἀλήθειαι τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ, αἱ ὁποῖαι διδάσκονται εἰς τοὺς νεοφωτίστους κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς πίστεώς των εἰς τὸν Χριστόν. Καὶ ἔτσι παρουσιάζεσθε σὰν νήπια, ποὺ ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ γάλα καὶ δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ πάρουν καὶ νὰ ἀφομοιώσουν στερεὰν τροφήν. Εἷσθε νήπιοι κατὰ τὴν πίστιν καὶ ὄχι ὥριμοι.
13πᾶς γὰρ ὁ μετέχων γάλακτος ἄπειρος λόγου δικαιοσύνης· νήπιος γάρ ἐστι·
Διότι καθένας ποὺ τρέφεται μὲ γάλα, ποὺ ἐξακολουθεῖ δηλαδὴ νὰ παίρνῃ μόνον τὰς στοιχειώδεις ἀληθείας τῆς πίστεως, δὲν ἔχει λάβει ἀκόμη πεῖραν καὶ δὲν γνωρίζει τὴν διδασκαλίαν, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τὴν δικαίωσιν καὶ τὴν ἐνάρετον ζωήν. Εἶναι ἀκόμη ἀπὸ πνευματικῆς ἀπόψεως νήπιον.
14τελείων δέ ἐστιν ἡ στερεὰ τροφή, τῶν διὰ τὴν ἕξιν τὰ αἰσθητήρια γεγυμνασμένα ἐχόντων πρὸς διάκρισιν καλοῦ τε καὶ κακοῦ.
Ἡ στερεὰ τροφή, ἡ βαθεῖα καὶ φωτισμένη πνευματικὴ διδασκαλία, εἶναι διὰ τοὺς τελείους, δι᾿ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν μὲ τὴν πνευματικὴν ἐργασίαν καὶ συνήθειαν γυμνασμένα καὶ ἱκανὰ τὰ αἰσθητήρια τῆς ψυχῆς, ὥστε νὰ διακρίνουν εὔκολα μεταξὺ καλοῦ καὶ κακοῦ.