Πρὸς Ἑβραίους
Ο Ιησούς είναι ανώτερος από το Μωϋσή1-6
1Ὅθεν, ἀδελφοὶ ἅγιοι, κλήσεως ἐπουρανίου μέτοχοι, κατανοήσατε τὸν ἀπόστολον καὶ ἀρχιερέα τῆς ὁμολογίας ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν,
Κατὰ συνέπειαν, ἀδελφοὶ ἅγιοι, ποὺ συμμετέχετε εἰς τὴν ἐπουρανίαν κλῆσιν τοῦ Θεοῦ, κατανοήσατε βαθειὰ καὶ μάθετε καλὰ αὐτόν, ποὺ ὁ ἐπουράνιος Θεὸς μᾶς ἀπέστειλε, τὸν Ἀρχιερέα τῆς πίστεώς μας, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.
2πιστὸν ὄντα τῷ ποιήσαντι αὐτὸν, ὡς καὶ Μωϋσῆς ἐν ὅλῳ τῷ οἴκῳ αὐτοῦ.
Εἶναι αὐτὸς διὰ τὴν ἄφθαστον ἀρετὴν του ἀπολύτως ἀξιόπιστος ἐνώπιον ἐκείνου, ὁ ὁποῖος τὸν κατέστησε Ἀπόστολόν του καὶ ἀρχιερέα μας, ὅπως καὶ ὁ Μωϋσῆς ὑπῆρξε πιστὸς εἰς ὅλον τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὁ ὁποῖος ἧτο οἶκος τοῦ Θεοῦ.
3πλείονος γὰρ δόξης οὗτος παρὰ Μωϋσῆν ἠξίωται, καθ᾿ ὅσον πλείονα τιμὴν ἔχει τοῦ οἴκου ὁ κατασκευάσας αὐτόν.
Ὁ Χριστὸς ὅμως εἶναι ἀσυγκρίτως ἀνώτερος ἀπὸ τὸν Μωϋσέα, διότι ἔχει ἀξιωθῆ καὶ ἔλαβε πολὺ μεγαλυτέραν δόξαν ἀπὸ ἐκεῖνον, ἐπειδὴ ἔχει μεγαλυτέραν τιμὴν καὶ ἀξίαν ἀπὸ τὸ σπίτι ἐκεῖνος, ποὺ κατεσκεύασε τὸ σπίτι.
4πᾶς γὰρ οἶκος κατασκευάζεται ὑπό τινος, ὁ δὲ τὰ πάντα κατασκευάσας Θεός.
Διότι κάθε σπίτι κατασκευάζεται ἀπὸ κάποιον. Ἐκεῖνος δέ ποὺ ἐδημιούργησε τὰ πάντα ὁρατὰ καὶ ἀόρατα, ἐτακτοποίησε καὶ ὠργάνωσε τὴν θεοκρατικὴν πολιτείαν τῶν Ἰσραηλιτῶν, εἶναι ὁ Θεός.
5καὶ Μωϋσῆς μὲν πιστὸς ἐν ὅλῳ τῷ οἴκῳ αὐτοῦ ὡς θεράπων, εἰς μαρτύριον τῶν λαληθησομένων,
Καὶ ὁ μὲν Μωϋσῆς, σὰν ἐπιστάτης καὶ ὑπηρέτης ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, ἀνεδείχθη πιστὸς καὶ ἀξιόπιστος μέσα εἰς ὅλο τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν δηλαδὴ λαόν, εἰς πίστωσιν καὶ βεβαίωσιν ἐκείνων ποὺ ἀπρόκειτο νὰ λεχθοῦν καὶ ἀποκαλυφθοῦν πρὸς τὸν λαόν.
6Χριστὸς δὲ ὡς υἱὸς ἐπὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ, οὗ οἶκός ἐσμεν ἡμεῖς, ἐὰνπερ τὴν παρρησίαν καὶ τὸ καύχημα τῆς ἐλπίδος μέχρι τέλους βεβαίαν κατάσχωμεν.
Ὁ Χριστὸς ὅμως ὡς Υἱός, ἀνεδείχθη ἀσυγκρίτως περισσότερον πιστὸς καὶ ἀξιόπιστος ἐπάνω εἰς ὅλο τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖον εἶναι καὶ ἰδικὸν του. Σπίτι δὲ τώρα τοῦ Θεοῦ εἵμεθα ἡμεῖς οἱ Χριστιανοί, ἐὰν βέβαια κρατήσωμεν μέχρι τέλους σταθερὰν καὶ ἀμετακίνητον τὴν παρρησίαν μας πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸ χαρμόσυνον καύχημα τῆς ἐλπίδος μας, ὅτι θὰ εἵμεθα κληρονόμοι τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν.
Η υπόσχεση του Ιησού και η απιστία του λαού του7-19
7Διό, καθὼς λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· σήμερον ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε,
Δι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα λέγει· <σήμερον, εἰς τὴν παροῦσαν δηλαδὴ ζωήν, ἐὰν ἀκούσετε τὴν φωνὴν καὶ τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ,
8μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν ὡς ἐν τῷ παραπικρασμῷ, κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ πειρασμοῦ ἐν τῇ ἐρήμῳ,
μὴ κάμετε σκληρὰς καὶ ἀναισθήτους τὰς καρδίας σας εἰς τὰς θείας ἐντολάς, ὅπως ἔγινε κατὰ τὸν καιρὸν τῆς πικρίας καὶ τῆς ὀργῆς μου ἐναντίον τοῦ Ἰσραηλιτικοὺ λαοῦ, κατὰ τὴν ἡμέραν δηλαδή ποὺ εἰς τὴν ἔρημον ἐφέρθησαν αὐτοὶ προκλητικὰ ἀπέναντί μου, καὶ ἔθεσαν ὑπὸ δοκιμασίαν τὴν ἀγαθότητά μου καὶ τὴν δύναμίν μου.
9οὗ ἐπείρασάν με οἱ πατέρες ὑμῶν, ἐδοκίμασάν με, καὶ εἶδον τὰ ἔργα μου τεσσαράκοντα ἔτη·
Πράγματι ἐκεῖ εἰς τὴν ἔρημον οἱ πρόγονοί σας, ὀλιγόπιστοι καθὼς ἦσαν, ἔθεσαν ὑπὸ ἀμφισβήτησιν καὶ δοκιμὴν τὴν πρόνοιάν μου καὶ τὴν δύναμίν μου. Ἐν τούτοις ἐγὼ καὶ τότε δὲν τοὺς ἐγκατέλειψα καὶ εἶδαν τὰ θαυμαστὰ καὶ ἔνδοξα ἔργα μου σαράντα ὁλόκληρα χρόνια, ποὺ ἔμειναν εἰς τὴν ἔρημον.
10διὸ προσώχθισα τῇ γενεᾷ ἐκείνῃ καὶ εἶπον· ἀεὶ πλανῶνται τῇ καρδίᾳ, αὐτοὶ δὲ οὐκ ἔγνωσαν τὰς ὁδούς μου·
Ἐπειδὴ ὅμως ἔμειναν ἀμετανόητοι καὶ ἀδιόρθωτοι, ἐδυσφόρησα καὶ ἠγανάκτησα ἐναντίον τῆς γενεᾶς ἐκείνης καὶ εἶπα: Πάντοτε αὐτοὶ πλανῶνται, σύμφωνα μὲ τὰς ἁμαρτωλὰς ἐπιθυμίας καὶ διαθέσεις τῆς καρδίας των. Αὐτοὶ ὅμως δὲν ἠθέλησαν νὰ γνωρίσουν τοὺς θαυμαστοὺς τρόπους μου, μὲ τοὺς ὁποίους τοὺς καθωδηγοῦσα καὶ τοὺς ἐπροστάτευα.
11ὡς ὤμοσα ἐν τῇ ὀργῇ μου, εἰ εἰσελεύσονται εἰς τὴν κατάπαυσίν μου·
Δι᾿ αὐτὸ καὶ ὠργισμένος ἐναντίον τῶν ὡρκίσθην ὅτι δὲν θὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν γῆν τῆς εἰρηνικῆς ἀναπαύσεως, ποὺ τοὺς ἔχω ὑποσχεθῆ>.
12βλέπετε, ἀδελφοί, μή ποτε ἔσται ἔν τινι ὑμῶν καρδία πονηρὰ ἀπιστίας ἐν τῷ ἀποστῆναι ἀπὸ Θεοῦ ζῶντος,
Λοιπὸν προσέχετε, ἀδελφοί, μήπως καὶ εἰς κανένα ἀπὸ σᾶς γίνῃ πονηρή, σκληρὴ καὶ ἄπιστος ἡ καρδιὰ ἐξ αἰτίας τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα.
13ἀλλὰ παρακαλεῖτε ἑαυτοὺς καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν ἄχρις οὗ τὸ σήμερον καλεῖται, ἵνα μὴ σκληρυνθῇ τις ἐξ ὑμῶν ἀπάτῃ τῆς ἁμαρτίας·
Ἀλλὰ προτρέπετε καὶ ἐνθαρρύνετε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον κάθε ἡμέραν, ἕως ὅτου διαρκεῖ ἡ παροῦσα ζωή, ὥστε νὰ μὴ σκληρυνθῇ κανεὶς ἀπὸ σᾶς ἀπὸ τὰ ἀπατηλὰ θέλγητρα τῆς ἁμαρτίας.
14μέτοχοι γὰρ γεγόναμεν τοῦ Χριστοῦ, ἐάνπερ τὴν ἀρχὴν τῆς ὑποστάσεως μέχρι τέλους βεβαίαν κατάσχωμεν,
Βεβαίως ἔχομεν γίνει συμμέτοχοι εἰς τὴν ζωὴν καὶ τὴν δόξαν τοῦ Χριστοῦ, ὑπὸ τὴν ἀπαραίτητον βέβαια προϋπόθεσιν ὅτι θὰ κρατήσωμεν σταθερὰν μέχρι τέλους τὴν πίστιν, μὲ τὴν ὁποίαν ἠρχίσαμεν καὶ διὰ τῆς ὁποίας ἐλάβαμεν νέαν ὑπόστασιν ὡς τέκνα τοῦ Θεοῦ.
15ἐν τῷ λέγεσθαι· σήμερον ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε, μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν ὡς ἐν τῷ παραπικρασμῷ.
Ἐφ᾿ ὅσον, λοιπόν, ἐξακολουθεῖ νὰ λέγεται καὶ νὰ ἰσχύῃ τὸ: Σήμερον, εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, ἐὰν ἀκούσετε τὴν φωνὴν αὐτοῦ, μὴ σκληρύνετε τὰς καρδίας σας, ὅπως οἱ Ἑβραῖοι κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ παραπικρασμοῦ.
16τίνες γὰρ ἀκούσαντες παρεπίκραναν; ἀλλ᾿ οὐ πάντες οἱ ἐξελθόντες ἐξ Αἰγύπτου διὰ Μωϋσέως;
Διότι ποιοὶ ἦσαν ἐκεῖνοι, ποῦ ἐπίκραναν τὸν Θεόν, μολονότι εἴχαν ἀκούσει τὴν φωνὴν του; Δὲν ἦσαν ὅλοι ὅσοι ἐβγῆκαν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον μὲ τὴν καθοδήγησιν τοῦ Μωϋσέως;
17τίσι δὲ προσώχθισε τεσσαράκοντα ἔτη; οὐχὶ τοῖς ἁμαρτήσασιν, ὧν τὰ κῶλα ἔπεσεν ἐν τῇ ἐρήμῳ;
Ἐναντίον ποίων δὲ ἐδυσφόρησε καὶ ἠγανάκτησεν ὁ Θεὸς ἐπὶ σαράντα ἔτη; Δὲν ὀργίσθη ἐναντίον αὐτῶν, ποὺ ἡμάρτησαν ἀπέναντί του καὶ ἐσκληρύνθησαν καὶ τῶν ὁποίων τὰ σώματα ἔπεσαν εἰς τὴν ἔρημον;
18τίσι δὲ ὤμοσε μὴ εἰσελεύσεσθαι εἰς τὴν κατάπαυσιν αὐτοῦ εἰ μὴ τοῖς ἀπειθήσασι;
Ἐναντίον δὲ ποίων ὡρκίσθη ὁ Θεός, ὅτι δὲν θὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, παρὰ ἐναντίον ἐκείνων ποὺ ἔδειξαν ἀπείθειαν καὶ σκληροκαρδίαν;
19καὶ βλέπομεν ὅτι οὐκ ἠδυνήθησαν εἰσελθεῖν δι’ ἀπιστίαν.
Καὶ βλέπομεν, ὅτι πράγματι ἐξ αἰτίας τῆς ἀπιστίας των δὲν κατώρθωσαν νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας.