Πρὸς Ἑβραίους

1Διὰ τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι, μή ποτε παραρρυῶμεν.

1Ἐπειδὴ ἀκριβῶς τόσον ἀσύγκριτα ἀνώτερος εἶναι ὁ Υἱός, διὰ τοῦτο πρέπει πολὺ περισσότερον νὰ προσέχωμεν εἰς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἠκούσαμεν ἀπὸ τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων, ποὺ εἶναι ἰδικόν του κήρυγμα, μήπως τυχὸν ποτὲ παρεκκλίνωμεν ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας.

2εἰ γὰρ ὁ δι᾿ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν,

2Διότι ἐὰν ὁ παλαιὸς νόμος, ποὺ ἐλέχθη εἰς τὸν Μωϋσὴν διὰ μέσου τῶν ἀγγέλων, ἀπεδείχθη ἔγκυρος καὶ ἰσχυρὸς καὶ κάθε παράβασις αὐτοῦ καὶ παρακοὴ ἔλαβε σὰν μισθὸν της τὴν δικαίαν τιμωρίαν,

3πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη,

3πῶς ἡμεῖς θὰ διαφύγωμεν τὴν τιμωρίαν, ἐὰν παραμελήσωμεν μίαν τόσον μεγάλην καὶ ἀνεκτίμητον σωτηρίαν; Ἡ σωτηρία δὲ αὐτῇ ἤρχισε νὰ διδάσκεται ἀπὸ αὐτὸν τοῦτον τὸν Κύριον, παρεδόθη δὲ εἰς ἡμᾶς ὡς κατὰ πάντα βεβαία καὶ ἀξιόπιστος ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ τὴν ἤκουσαν κατ᾿ εὐθεῖαν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου, δηλαδὴ ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους.

4συνεπιμαρτυροῦντος τοῦ Θεοῦ σημείοις τε καὶ τέρασι καὶ ποικίλαις δυνάμεσι καὶ Πνεύματος ἁγίου μερισμοῖς κατὰ τὴν αὐτοῦ θέλησιν.

4Ἐπεβεβαίωνε δὲ τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων καὶ αὐτὸς ὁ Θεὸς μὲ θαύματα, μὲ καταπληκτικὰ γεγονότα καὶ μὲ ποικίλας ὑπερφυσικὰς δυνάμεις καὶ μὲ θεία χαρίσματα, τὰ ὁποῖα τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐμοίραζεν εἰς τοὺς πιστοὺς κατὰ τὴν θέλησιν τοῦ Θεοῦ.

5Οὐ γὰρ ἀγγέλοις ὑπέταξε τὴν οἰκουμένην τὴν μέλλουσαν, περὶ ἧς λαλοῦμεν,

5Ἡ ὑπεροχὴ τοῦ Χριστοῦ φαίνεται καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ὑπέταξεν εἰς τοὺς ἀγγέλους τὸν μέλλοντα κόσμον, ποὺ θὰ ἐγκαθιδρύετο ἀπὸ τὸν Μεσσίαν καὶ περὶ τοῦ ὁποίου κόσμου κάμνομεν τώρα λόγον, ἀλλὰ τὸν ὑπέταξεν εἰς τὸν Χριστόν.

6διεμαρτύρατο δὲ πού τις λέγων· τί ἐστιν ἄνθρωπος ὅτι μιμνήσκῃ αὐτοῦ, ἢ υἱὸς ἀνθρώπου ὅτι ἐπισκέπτῃ αὐτόν;

6Παραστατικὰ δὲ κάποιος ἐμαρτύρυσεν εἰς ἕνα χωρίον τῆς Γραφῆς, λέγων· <τί ἀξίαν ἔχει ὁ ἄνθρωπος, ὥστε νὰ τὸν ἐνθυμῆσαι ἢ τὸ τέκνον τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε νὰ τὸν ἐπισκέπτεσαι μὲ τὴν πατρικήν σου φροντίδα;

7ἠλάττωσας αὐτὸν βραχύ τι παρ᾿ ἀγγέλους, δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφάνωσας αὐτόν,

7Τὸν ἔκαμες κατὰ τί κατώτερον ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, μὲ δόξαν καὶ τιμὴν ὡς βασιλέα τῆς κτίσεως τὸν ἐστεφάνωσες.

8πάντα ὑπέταξας ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτοῦ· ἐν γὰρ τῷ ὑποτάξαι αὐτῷ τὰ πάντα οὐδὲν ἀφῆκεν αὐτῷ ἀνυπότακτον. νῦν δὲ οὔπω ὁρῶμεν αὐτῷ πάντα ὑποτεταγμένα·

8Ὅλα ὑπέταξες κάτω ἀπὸ τοὺς πόδας του>. Καὶ ἐφ᾿ ὅσον ὁ Θεὸς Πατὴρ ὑπέταξε εἰς αὐτὸν τὰ πάντα, δὲν ἀφῆκε τίποτε, ποὺ νὰ τοῦ μένῃ ἀνυπότακτον. Τώρα ὅμως δὲν βλέπομεν ἀκόμη νὰ εἶναι ὅλα ἀπολύτως ὑποταγμένα εἰς τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱὸν τοῦ Θεοῦ.

9τὸν δὲ βραχύ τι παρ᾿ ἀγγέλους ἠλαττωμένον βλέπομεν Ἰησοῦν διὰ τὸ πάθημα τοῦ θανάτου δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφανωμένον, ὅπως χάριτι Θεοῦ ὑπὲρ παντὸς γεύσηται θανάτου.

9Τὸν δὲ Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος ἐπὶ μικρὸν χρονικὸν διάστημα ἔγινε κατώτερος ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, (ἐφ᾿ ὅσον ἔπαθε καὶ ἀπέθανεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ) τὸν βλέπομεν, ὅτι ἀκριβῶς λόγῳ τοῦ παθήματος τοῦ θανάτου, ἔχει στεφανωθῇ μὲ δόξαν καὶ τιμήν· ἔπαθε δὲ καὶ ἐγεύθη τὸ πικρὸν ποτήριον τοῦ θανάτου διὰ τὴν χάριν, ποὺ ηὐδόκησε νὰ κάμῃ ὁ Θεὸς ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ κάθε ἀνθρώπου.

10ἔπρεπε γὰρ αὐτῷ, δι᾿ ὃν τὰ πάντα καὶ δι᾿ οὗ τὰ πάντα, πολλοὺς υἱοὺς εἰς δόξαν ἀγαγόντα, τὸν ἀρχηγὸν τῆς σωτηρίας αὐτῶν διὰ παθημάτων τελειῶσαι.

10Διότι ἔπρεπεν εἰς τὸν Θεόν, τὸν δημιουργὸν τοῦ παντός, πρὸς τὸν ὁποῖον ἀποβλέπουν τὰ πάντα καὶ διὰ τοῦ ὁποίου κατευθύνονται καὶ κυβερνῶνται τὰ πάντα, νὰ ἀναδείξῃ καὶ ἀποδείξῃ τέλειον, διὰ μέσου τῶν παθημάτων, τὸν ἀρχηγὸν καὶ αἴτιον τῆς σωτηρίας των, δηλαδὴ τὸν Χριστόν, ἐφ᾿ ὅσον εἶχε τὴν πανάγαθον ἀπόφασιν πολλοὺς ἀνθρώπους νὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν δόξαν.

11ὅ τε γὰρ ἁγιάζων καὶ οἱ ἁγιαζόμενοι ἐξ ἑνὸς πάντες· δι᾿ ἣν αἰτίαν οὐκ ἐπαισχύνεται ἀδελφοὺς αὐτοὺς καλεῖν,

11Διότι ὁ Χριστός ποὺ μᾶς ἁγιάζει, καὶ ἡμεῖς που ἁγιαζόμεθα, καταγόμεθα ἀπὸ ἕνα Πατέρα. Δι᾿ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν αἰτίαν καὶ ὁ Χριστὸς δὲν ἐντρέπεται νὰ ὀνομάζῃ αὐτούς, ποὺ καλεῖ εἰς σωτηρίαν, ἀδελφοὺς του,

12λέγων· ἀπαγγελῶ τὸ ὄνομά σου τοῖς ἀδελφοῖς μου, ἐν μέσῳ ἐκκλησίας ὑμνήσω σε·

12λέγων· <θὰ διαλαλήσω καὶ θὰ ὁμολογήσω τὸ ὄνομά σου, ὦ Θεὲ καὶ Πατέρα, εἰς τοὺς ἀδελφούς μου· ἐν μέσῳ συγκεντρώσεως τῶν ἀδελφῶν μου θὰ σὲ ἀνυμνήσω καὶ θὰ σὲ δοξάσω>.

13καὶ πάλιν· ἐγὼ ἔσομαι πεποιθὼς ἐπ᾿ αὐτῷ· καὶ πάλιν· ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία ἅ μοι ἔδωκεν ὁ Θεός.

13Καὶ πάλιν λέγει· <ἐγὼ ὁ Μεσσίας ὡς ἄνθρωπος θὰ ἔχω στηρίξει τὴν πεποίθησίν μου εἰς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα·> Καὶ ἄλλου πάλιν λέγει· <ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδιά, πού μοῦ ἔδωκεν ὁ Θεός>.

14ἐπεὶ οὖν τὰ παιδία κεκοινώνηκε σαρκός καὶ αἵματος, καὶ αὐτὸς παραπλησίως μετέσχε τῶν αὐτῶν, ἵνα διὰ τοῦ θανάτου καταργήσῃ τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ᾿ ἔστι τὸν διάβολον,

14Ἐπειδὴ δὲ τὰ παιδιά τοῦ Θεοῦ, ἔχουν πάρει ὅλα τὴν ἀσθενῆ καὶ φθαρτὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, σάρκα καὶ αἷμα, διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς κατὰ παρόμοιον τρόπον ἐπῇρε σάρκα καὶ αἷμα, τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, χωρὶς ὅμως καμμίαν ἁμαρτίαν· ἔγινεν ἄνθρωπος, διὰ νὰ ἐξουδετερώσῃ μὲ τὸν θάνατόν του καὶ καταργήσῃ τὸν διάβολον, ὁ ὁποῖος μέχρι πρὸ ὀλίγου εἶχε τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν νὰ ρίπτῃ τοὺς ἀνθρώπους, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν των εἰς τὸν θάνατον,

15καὶ ἀπαλλάξῃ τούτους, ὅσοι φόβῳ θανάτου διὰ παντὸς τοῦ ζῆν ἔνοχοι ἦσαν δουλείας.

15καὶ νὰ ἀπαλλάξῃ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἕνεκα τοῦ φόβου τοῦ θανάτου ἐκυριαρχοῦντο καθ᾿ ὅλον τὸ διάστημα τῆς ζωῆς των ἀπὸ τὴν καταθλιπτικὴν δουλείαν τῆς ἀγωνίας καὶ τοῦ τρόμου ἀπέναντι τοῦ θανάτου.

16οὐ γὰρ δήπου ἀγγέλων ἐπιλαμβάνεται, ἀλλὰ σπέρματος Ἀβραὰμ ἐπιλαμβάνεται.

16Ἔπρεπε δὲ νὰ ἐνανθρωπήσῃ ὁ Υἱός, διότι δὲν ἀναλαμβάνει βέβαια νὰ βοηθήσῃ καὶ στηρίξῃ εἰς τὴν σωτηρίαν ἀΰλους ἀγγέλους (ἐπειδὴ τότε δὲν θὰ ὑπῆρχεν ἀνάγκη νὰ γίνῃ ἄνθρωπος), ἀλλ᾿ ἔρχεται νὰ βοηθήσῃ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀβραάμ.

17ὅθεν ὤφειλε κατὰ πάντα τοῖς ἀδελφοῖς ὁμοιωθῆναι, ἵνα ἐλεήμων γένηται καὶ πιστὸς ἀρχιερεὺς τὰ πρὸς τὸν Θεόν, εἰς τὸ ἱλάσκεσθαι τὰς ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ.

17Ἐπομένως ἔπρεπε νὰ γίνῃ ἄνθρωπος, ὅμοιος καθ᾿ ὅλα μὲ τοὺς ἀδελφοὺς του-πλὴν βέβαια τῆς ἁμαρτίας-διὰ νὰ γίνῃ ἔτσι εὔσπλαγχνος καὶ ἀξιόπιστος Ἀρχιερεύς, ποὺ θὰ προσέφερε εὐπρόσδεκτον θυσίαν καὶ μεσιτείαν εἰς τὸν Θεόν, διὰ τὴν ἐξιλέωσιν καὶ συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ.

18ἐν ᾧ γὰρ πέπονθεν αὐτὸς πειρασθείς, δύναται τοῖς πειραζομένοις βοηθῆσαι.

18Ἀκριβῶς διότι ὁ ἴδιος ἔχει πάθει καὶ ἐδοκίμασε πειρασμούς, ἠμπορεῖ καὶ θέλει μὲ ἀπεριόριστον ἀγάπην καὶ συμπάθειαν νὰ βοηθήσῃ αὐτούς, ποὺ πειράζονται καὶ ταλαιπωροῦνται.