Πρὸς Ἑβραίους
1Διὸ ἀφέντες τὸν τῆς ἀρχῆς τοῦ Χριστοῦ λόγον ἐπὶ τὴν τελειότητα φερώμεθα, μὴ πάλιν θεμέλιον καταβαλλόμενοι μετανοίας ἀπὸ νεκρῶν ἔργων, καὶ πίστεως ἐπὶ τὸν Θεόν,
Ἐπειδή, λοιπόν, ἀπὸ τόσον καιρὸν ἔχετε ἀκούσει τὴν διδασκαλίαν τοῦ Χριστοῦ καὶ δὲν πρέπει πλέον νὰ μένετε νήπιοι πνευματικῶς, ἂς ἀφήσωμεν τὰς στοιχειώδεις καὶ ἁπλουστάτας διδασκαλίας περὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἂς προχωρήσωμεν πρὸς τὰς τελειοτέρας. Καὶ ἂς μὴ θέτωμεν πάλιν ὡς θεμέλιον τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς σας ἐκεῖνα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἠρχίσαμεν, δηλαδὴ νὰ μὴ ἀρχίσωμεν ἀπὸ τὴν μετάνοιαν ἐκ τῶν νεκρῶν ἔργων τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀπὸ τὴν πίστιν εἰς τὸν Θεόν·
2βαπτισμῶν διδαχῆς, ἐπιθέσεώς τε χειρῶν, ἀναστάσεώς τε νεκρῶν καὶ κρίματος αἰωνίου.
ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν περὶ τῆς τεραστίας διαφορᾶς μεταξὺ τοῦ χριστιανικοῦ βαπτίσματος καὶ τῶν Ἰουδαϊκῶν βαπτισμῷν καὶ πλύσεων, ἀπὸ τὴν ἐπίθεσιν τῶν χειρῶν, ποὺ γίνεται μετὰ τὸ βάπτισμα διὰ τὴν μετάδοσιν τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν περὶ τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν καὶ τῆς μελλούσης κρίσεως, ἀπὸ τὴν ὁποίαν θὰ ἐξαρτηθῇ τὸ αἰώνιον μέλλον μας. Αὐτὰ τὰ εἴπομεν εἰς τήν ἀρχην.
3καὶ τοῦτο ποιήσομεν, ἐάνπερ ἐπιτρέπῃ ὁ Θεός.
Καί, Θεοῦ θέλοντος, θὰ πραγματοποιήσωμεν τώρα αὐτὴν τὴν πρόοδον καὶ θὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν ἀνωτέραν πνευματικὴν διδασκαλίαν καὶ ζωήν.
4ἀδύνατον γὰρ τοὺς ἅπαξ φωτισθέντας γευσαμένους τε τῆς δωρεᾶς τῆς ἐπουρανίου καὶ μετόχους γενηθέντας Πνεύματος ἁγίου
Πρέπει δὲ πάντοτε νὰ προχωροῦμεν, διότι ἄλλως ὑπάρχει φόβος καταστρεπτικῆς ὀπισθοδρομήσεως. Διότι εἶναι ἀδύνατον ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι κατηχήθησαν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἔλαβον τὸ ἅπαξ τελούμενον διὰ τὸν καθένα ἅγιον βάπτισμα καὶ ἐγεύθησαν τὴν ἀπερίγραπτον γλυκύτητα καὶ χάριν τῶν οὐρανίων δωρεῶν τοῦ Θεοῦ καὶ ἔγιναν μέτοχοι τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος
5καὶ καλὸν γευσαμένους Θεοῦ ῥῆμα δυνάμεις τε μέλλοντος αἰῶνος,
καὶ ἔλαβαν προσωπικὴν πεῖραν πόσον καλός, εὐεργετικὸς καὶ εἰρηνοποιὸς εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ ἐγνώρισαν τὰς ὑπερφυσικὰς δυνάμεις καὶ τὰ θαύματα, ποὺ πραγματοποιοῦνται ἐν τῳ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ, θὰ ἐκδηλωθοῦν δὲ εἰς ὅλην των τὴν λαμπρότητα κατὰ τὸν μέλλοντα αἰῶνα,
6καὶ παραπεσόντας, πάλιν ἀνακαινίζειν εἰς μετάνοιαν, ἀνασταυροῦντας ἑαυτοῖς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ παραδειγματίζοντας.
αὐτοὶ οἱ πιστοί, ποὺ τόσον ἔχουν προοδεύσει, ἐὰν ξεπέσουν ἀπὸ ὅλα αὐτὰ καὶ τὰ ἀρνηθον, εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀνακαινίζωνται καὶ νὰ ὁδηγοῦνται πάλιν εἰς μετάνοιαν, διότι αὐτοὶ μὲ τὴν ἄρνησίν των καὶ τὴν σκληροκαρδίαν των ξανασταυρώνουν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, καί, ὅπως ἀπεσκληρυμμένοι ἄρχοντες τοῦ Ἰσραὴλ τότε, τὸν διαπομπεύουν τώρα καὶ αὐτοὶ εἰς τὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων.
7γῆ γὰρ ἡ πιοῦσα τὸν ἐπ᾿ αὐτῆς πολλάκις ἐρχόμενον ὑετόν καὶ τίκτουσα βοτάνην εὔθετον ἐκείνοις δι᾿ οὓς καὶ γεωργεῖται, μεταλαμβάνει εὐλογίας ἀπὸ τοῦ Θεοῦ·
Ἂς δεχώμεθα, λοιπόν, μὲ εὐλάβειαν καὶ πρὸς καρποφορίαν τὰς δωρεὰς τοῦ Θεοῦ, διότι ἡ γῆ ποὺ πίνει πάντοτε τὴν βροχήν, ἡ ὁποία συχνὰ κατὰ διαστήματα πίπτει εἰς αὐτήν, καὶ ἀναβλαστάνει χόρτον καὶ λαχανικὰ καὶ καρποὺς δι᾿ ἐκείνους ἀπὸ τοὺς ὁποίους καὶ καλλιεργεῖται, παίρνει εὐλογίαν ἀπὸ τὸν Θεόν.
8ἐκφέρουσα δὲ ἀκάνθας καὶ τριβόλους, ἀδόκιμος καὶ κατάρας ἐγγύς, ἧς τὸ τέλος εἰς καῦσιν.
Ὅταν ὅμως βγάζη ἀγκάθια καὶ τριβόλια, τότε γίνεται ἀκατάλληλος καὶ ἄχρηστος, πλησιάζει δὲ καὶ κινδυνεύει νὰ γίνῃ κατηραμένη, τὸ δὲ τέλος της θὰ εἶναι φωτιά, ἡ ὁποία θὰ κάψη τὰ ἀγκάθια καὶ τὰ τριβόλια. (Οἱ πιστοί, ποὺ δέχονται τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ καὶ προδεύουν εἰς τὴν ἀρετήν, παίρνουν ὁλονὲν καὶ περισσοτέρας θείας εὐλογίας· ὅσοι ὅμως ἐκτρέπονται εἰς ἔργα φαῦλα καὶ μοχθηρὰ καὶ μένουν ἀμετανοήτως εἰς αὐτά, γίνονται ἔνοχοι τῆς κατάρας τοῦ Θεοῦ).
9Πεπείσμεθα δὲ περὶ ὑμῶν, ἀγαπητοί, τὰ κρείττονα καὶ ἐχόμενα σωτηρίας, εἰ καὶ οὕτω λαλοῦμεν.
Διὰ σᾶς ὅμως, ἀδελφοί, ἂν καὶ σᾶς ὁμιλοῦμεν τόσον ἐπιτιμητικά, ἔχομεν ἀκλόνητον τὴν πεποίθησιν, ὅτι προοδεύετε πρὸς τὰ καλύτερα καὶ πρὸς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα συνδέονται μὲ τὴν αἰωνίαν σωτηρίαν σας.
10οὐ γὰρ ἄδικος ὁ Θεὸς ἐπιλαθέσθαι τοῦ ἔργου ὑμῶν καὶ τοῦ κόπου τῆς ἀγάπης ἧς ἐνεδείξασθε εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ, διακονήσαντες τοῖς ἁγίοις καὶ διακονοῦντες.
Διότι δὲν εἶναι ἄδικος ὁ Θεός, ὥστε νὰ λησμονήσῃ τὰ καλὰ σας ἔργα καὶ τὸν κόπον σας, διὰ τὴν ἄσκησιν τῆς ἀγάπης, τὴν ὁποίαν ἐδείξατε ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ, ὑπηρετήσαντες τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἐξακολουθοῦντες μέχρι σήμερον νὰ τοὺς ὑπηρετῆτε καὶ βοηθῆτε.
11ἐπιθυμοῦμεν δὲ ἕκαστον ὑμῶν τὴν αὐτὴν ἐνδείκνυσθαι σπουδὴν πρὸς τὴν πληροφορίαν τῆς ἐλπίδος ἄχρι τέλους,
Θέλομεν δὲ ὁ καθένας ἀπὸ σᾶς νὰ δεικνύῃ συνεχῶς τὴν ἰδίαν προθυμίαν καὶ φροντίδα, τὸν ἱερὸν ἐνθουσιασμὸν καὶ ζῆλον, νὰ ἔχετε ἀκλόνητον μέχρι τέλους τῆς ζωῆς σας τὴν βεβαιότητα περὶ τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν, ποὺ ἐλπίζομεν,
12ἵνα μὴ νωθροὶ γένησθε, μιμηταὶ δὲ τῶν διὰ πίστεως καὶ μακροθυμίας κληρονομούντων τὰς ἐπαγγελίας.
ὥστε νὰ μὴ εἷσθε ἀμελεῖς καὶ ὀκνηροί, ἀλλὰ νὰ γίνετε μιμηταὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι χάρις εἰς τὴν πίστιν καὶ τὴν ἐγκαρτέρησίν των κληρονομοῦν τὰ ἀγαθά, ποὺ ἔχει ὑποσχεθῆ ὁ Θεός.
Η αμετάκλητη υπόσχεση του Θεού13-20
Ανάγνωσμα · Δ Νηστειών, ΣΤ 13-20
13Τῷ γὰρ Ἀβραὰμ ἐπαγγειλάμενος ὁ Θεός, ἐπεὶ κατ᾿ οὐδενὸς εἶχε μείζονος ὀμόσαι, ὤμοσε καθ᾿ ἑαυτοῦ
Εἰς δὲ τὸν Αβραάμ, ὅταν εἶχε δώσει ὁ Θεὸς τὰς μεγάλας ὑποσχέσεις, ἐπειδὴ δὲν εἶχε κανένα μεγαλύτερόν του- ἐφ᾿ ὅσον αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος ἀπειροτέλειος-διὰ νὰ ὁρκισθῇ καὶ νὰ βεβαιώσῃ ἔτσι κατὰ τὸν ἀπόλυτον τρόπον τὸν Ἀβραάμ, ὅτι ἀσφαλῶς καὶ βεβαίως θὰ τὰς ἐκπληρώσῃ, ὡρκίσθη εἰς τὸν ἑαυτὸν του
14λέγων· ἦ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε καὶ πληθύνων πληθυνῶ σε·
λέγων· <ἀληθῶς καὶ βεβαίως θὰ σὲ εὐλογήσω πλουσίως καὶ θὰ αὐξήσω εἰς πλῆθος πολὺ καὶ ἀναρίθμητον τοὺς ἀπογόνους σου>.
15καὶ οὕτω μακροθυμήσας ἐπέτυχε τῆς ἐπαγγελίας·
Καὶ ἔτσι ὁ Ἀβραὰμ ἐπίστευσεν εἰς τὸν Θεόν, ἐπερίμενε μὲ ἀκλόνητον ἀναμονήν, καὶ ἐπέτυχε τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς ὑποσχέσεως, (διότι ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν ἀπέκτησε υἱὸν ἐκ τῆς Σάρρας, τὸν Ἰσαάκ, γενάρχην καὶ ἀρχηγὸν ἔθνους, ἐφ᾿ ἑτέρου δὲ ἀπὸ τὴν χώραν τῶν πνευμάτων εἶδε τὴν ἐνανθρώπησιν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ εὐλογημένου Σωτῆρος τῶν ἀνθρώπων).
16ἄνθρωποι μὲν κατὰ τοῦ μείζονος ὀμνύουσι, καὶ πάσης αὐτοῖς ἀντιλογίας πέρας εἰς βεβαίωσιν ὁ ὅρκος·
Διότι οἱ ἄνθρωποι ὁρκίζονται συνήθως εἰς τὸν Θεόν, τὸν μεγαλύτερον ἀπὸ ὅλους, καὶ δίδεται ὅρκος, διὰ νὰ σταματήσῃ κάθε ἀντιλογία μεταξὺ των καὶ διὰ νὰ ἐπιβεβαιωθοῦν ἐπισήμως τὰ λεγόμενα.
17ἐν ᾧ περισσότερον βουλόμενος ὁ Θεὸς ἐπιδεῖξαι τοῖς κληρονόμοις τῆς ἐπαγγελίας τὸ ἀμετάθετον τῆς βουλῆς αὐτοῦ, ἐμεσίτευσεν ὅρκῳ,
Δι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Θεός, ἐπειδὴ ἤθελε μὲ μεγαλυτέραν βεβαιότητα νὰ δείξῃ εἰς τοὺς κληρονόμους τῶν ὑποσχέσεών του τὸ ἀμετάκλητον καὶ ἀμετακίνητον τῆς ἀποφάσεως του, συγκατέβη νὰ χρησιμοποιήσῃ ὡς μέσον ἐπιβεβαιώσεως τὸν ὅρκον.
18ἵνα διὰ δύο πραγμάτων ἀμεταθέτων, ἐν οἷς ἀδύνατον ψεύσασθαι Θεόν, ἰσχυρὰν παράκλησιν ἔχωμεν οἱ καταφυγόντες κρατῆσαι τῆς προκειμένης ἐλπίδος·
Καὶ ἔτσι μὲ δύο πράγματα, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀμετάκλητα καὶ ἀμετακίνητα, δηλαδὴ μὲ τὴν ὑπόσχεσίν του καὶ τὸν ὅρκον του, εἰς τὰ ὁποῖα εἶναι ἐντελῶς ἀδύνατον νὰ ψευσθῇ ποτὲ ὁ Θεός, νὰ ἔχωμεν τὴν βεβαιότητα καὶ τὸ στήριγμα νὰ κρατήσωμεν τὴν ἐλπίδα, ἡ ὁποία μᾶς ἔχει προσφερθῆ.
19ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν καὶ εἰσερχομένην εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος,
Αὐτὴν δὲ τὴν ἐλπίδα τὴν ἔχομεν σὰν ἄγκυραν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ καὶ σταθεράν, ἡ ὁποία εἰσέρχεται καὶ μᾶς κρατεῖ σταθερὰ ἠνωμένους πρὸς τὸν οὐρανόν, τὸν ὁποῖον οὐρανὸν ἐσυμβόλιζε τὸ ἐκεῖθεν ἀπὸ τὸ παραπέτασμα τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου τμῆμα, τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων.
20ὅπου πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν Ἰησοῦς, κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ ἀρχιερεὺς γενόμενος εἰς τὸν αἰῶνα.
Εἰς τὸν οὐρανὸν δὲ πρωτοπόρος χάρις ἡμῶν εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς, γενόμενος ἀρχιερεὺς κατὰ τὸν τύπον τοῦ Μελχισεδεκ, ὄχι προσωρινός, ἀλλὰ αἰώνιος.