Πρὸς Κορινθίους Β΄

1Οἴδαμεν γὰρ ὅτι ἐὰν ἡ ἐπίγειος ἡμῶν οἰκία τοῦ σκήνους καταλυθῇ, οἰκοδομὴν ἐκ Θεοῦ ἔχομεν, οἰκίαν ἀχειροποίητον αἰώνιον ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

1Διὰ τοῦτο οὔτε καταβαλλόμεθα οὔτε ἀποκάμνομεν ἀπὸ τὰς θλίψεις, τοὺς κινδύνους καὶ τὰς ταλαιπωρίας. Διότι γνωρόζομεν καλὰ ὅτι, ἐὰν ἡ ἐπίγειος κατοικία τῆς ψυχῆς μας, σὰν προσωρινὴ σκηνή ποὺ εἶναι, διαλυθῇ ἀπὸ τὸν θάνατον, ἔχωμεν ἄλλην οἰκοδομὴν ἐτοιμασμένην ἀπὸ τὸν Θεόν, οἰκίαν ποὺ δὲν τὴν ἔχουν κάμει ἀνθρώπινα χέρια, δηλαδὴ τὸ ἀθάνατον καὶ ἔνδοξον σῶμα μας, ποὺ θὰ εἶναι αἰώνιον εἰς τοὺς οὐρανούς.

2καὶ γὰρ ἐν τούτῳ στενάζομεν, τὸ οἰκητήριον ἡμῶν τὸ ἐξ οὐρανοῦ ἐπενδύσασθαι ἐπιποθοῦντες,

2Διότι πράγματι εἰς τοῦτο τὸ σκῆνος, τὸ φθαρτὸν καὶ ταλαιπωρημένον σῶμα, στενάζομεν, ἐπιθυμοῦντες μὲ πολὺν πόθον καὶ λαχτάραν νὰ φορέσωμεν ἐπάνω μας, σὰν ἄλλο πολυτιμόταστον ἔνδυμα, τὴν ἔνδοξον κατοικίαν μας, ἡ ὁποία θὰ μᾶς δοθῇ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, δηλαδὴ τὸ ἄφθαρτον καὶ ἀκατάλυτον καὶ ἔνδοξον νέον σῶμα.

3εἴ γε καὶ ἐνδυσάμενοι οὐ γυμνοὶ εὑρεθησόμεθα.

3Ἐὰν βέβαια ἔστω καὶ σὰν ἔνδυμα φορέσωμεν αὐτὸ τὸ νέον σῶμα, δὲν θὰ εὑρεθῶμεν πλέον γυμνοί.

4καὶ γὰρ οἱ ὄντες ἐν τῷ σκήνει στενάζομεν, βαρούμενοι ἐφ᾿ ᾧ οὐ θέλομεν ἐκδύσασθαι, ἀλλ᾿ ἐπενδύσασθαι, ἵνα καταποθῇ τὸ θνητὸν ὑπὸ τῆς ζωῆς.

4Διότι ἡμεῖς ποὺ εἵμεθα καὶ ζῶμεν εἰς τὸ φθαρτὸν τοῦτο σῶμα, στενάζομεν σὰν νὰ εἵμεθα φορτωμένοι βαρὺ φορτίον, ὄχι διότι θέλομεν νὰ ἐκδυθῶμεν τὸ σῶμα καὶ νὰ ἀπαλλαγῶμεν ἀπὸ αὐτό, ἀλλὰ διότι θέλομεν νὰ φορέσωμεν ἐπάνω μας τὸ ἀθάνατον σῶμα, διὰ νὰ ἀπορροφηθὴ καὶ ἐξαφανισθῆ ἐντελῶς ἡ θνητότης τοῦ σώματος καὶ μεταστοιχειωθῇ τὸ φθαρτὸν τοῦτο σῶμα ὑπὸ τῆς αἰωνίου καὶ ἀφθάρτου ζωῆς τοῦ ἄλλου, ὥστε νὰ γίνῃ ἄφθαρτον.

5ὁ δὲ κατεργασάμενος ἡμᾶς εἰς αὐτὸ τοῦτο Θεός, ὁ καὶ δοὺς ἡμῖν τὸν ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος.

5Ἐκεῖνος δέ, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐδημιούργησε δι᾿ αὐτὸ τοῦτο, διὰ νὰ ἐνδυθῶμεν δηλαδὴ τὸ ἄφθαρτον σῶμα, εἶναι αὐτὸς ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔδωσε ἀπὸ τώρα σὰν ἐγγύησιν καὶ βεβαίαν ὑπόσχεσιν τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ χορηγοῦ τῆς ζωῆς.

6Θαρροῦντες οὖν πάντοτε καὶ εἰδότες ὅτι ἐνδημοῦντες ἐν τῷ σώματι ἐκδημοῦμεν ἀπὸ τοῦ Κυρίου·

6Πάντοτε, λοιπόν, ἔχομεν θάρρος καὶ ἐλπίδα καὶ γνωρίζομεν καλά, ὅτι κατὰ τὸ διάστημα, κατὰ τὸ ὁποῖον μένομεν εἰς τὸ σῶμα τοῦτο, εἶναι σὰν νὰ ἔχωμεν ξενητευθῆ ἀπὸ τὸν Κύριον.

7διὰ πίστεως γὰρ περιπατοῦμεν, οὐ διὰ εἴδους·

7Διότι τὴν παροῦσαν ζωὴν τὴν διερχόμεθα μὲ πίστιν, χωρὶς καὶ νὰ βλέπωμεν μὲ τρόπον αἰσθητὸν κατὰ πρόσωπον τὸν Κύριον.

8θαρροῦμεν δὲ καὶ εὐδοκοῦμεν μᾶλλον ἐκδημῆσαι ἐκ τοῦ σώματος καὶ ἐνδημῆσαι πρὸς τὸν Κύριον.

8Ἔχομεν δὲ ἀκλόνητον θάρρος καὶ πολὺ προτιμῶμεν νὰ ἐκδημήσωμεν ἀπὸ τὸ σῶμα αὐτὸ καὶ νὰ μείνωμεν διὰ παντὸς πλησίον τοῦ Κυρίου.

9διὸ καὶ φιλοτιμούμεθα, εἴτε ἐνδημοῦντες εἴτε ἐκδημοῦντες, εὐάρεστοι αὐτῷ εἶναι.

9Δι᾿ αὐτὸ καὶ προσπαθοῦμεν μὲ κάθε φιλοτιμίαν νὰ εἵμεθα εὐάρεστοι εἰς τὸν Θεόν, εἴτε εὑρισκόμεθα εἰς τὸ φθαρτὸν αὐτὸ σῶμα εἴτε ἀναχωροῦμεν ἀπὸ αὐτὸ διὰ τὸν οὐρανὸν κατὰ τὴν ὥραν τοῦ θανάτου.

10τοὺς γὰρ πάντας ἡμᾶς φανερωθῆναι δεῖ ἔμπροσθεν τοῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ, ἵνα κομίσηται ἕκαστος τὰ διὰ τοῦ σώματος πρὸς ἃ ἔπραξεν, εἴτε ἀγαθὸν εἴτε κακὸν.

10Διότι ὅλοι μας θὰ παρουσιασθῶμεν ὀπωσδήποτε μπροστὰ εἰς τὸ βῆμα τοῦ Χριστοῦ, ὁλοφάνεροι καὶ ξέσκεποι, διὰ νὰ ἀποκομίσῃ καὶ ἀπολαύση ὁ καθένας, ἀνάλογα μὲ ὅσα διὰ τοῦ σώματος ἔπραξε, εἴτε ἀγαθὰ εἴτε κακά.

11Εἰδότες οὖν τὸν φόβον τοῦ Κυρίου ἀνθρώπους πείθομεν, Θεῷ δὲ πεφανερώμεθα, ἐλπίζω δὲ καὶ ἐν ταῖς συνειδήσεσιν ὑμῶν πεφανερῶσθαι.

11Ἐπειδὴ ἀκριβῶς γνωρίζομεν τὸν φόβον τοῦ Κυρίου, ποὺ θὰ καθίσῃ ὡς κριτὴς κατὰ τὴν δευτέραν παρουσίαν εἰς τὸ ἔνδοξον ἐκεῖνο βῆμα, ζητοῦμεν μὲ κάθε εἰλικρίνειαν νὰ πείσωμεν τοὺς ἀνθρώπους διὰ τὰς διαθέσεις μας καὶ τὸ ἔργον μας. Ὡς πρὸς δὲ τὸν Θεὸν εἵμεθα ὁλοφάνεροι εἰς αὐτόν. Ἐλπίζω δὲ ὅτι καὶ εἰς τὰς ἰδικὰς σας συνειδήσεις ἔχομεν φανερωθῇ, ὁποῖοι εἵμεθα.

12οὐ γὰρ πάλιν ἑαυτοὺς συνιστάνομεν ὑμῖν, ἀλλὰ ἀφορμὴν διδόντες ὑμῖν καυχήματος ὑπὲρ ἡμῶν, ἵνα ἔχητε πρὸς τοὺς ἐν προσώπῳ καυχωμένους καὶ οὐ καρδίᾳ.

12Διότι δὲν συσταίνομεν πάλιν τοὺς ἑαυτοὺς μας εἰς σᾶς, ἀλλὰ σᾶς δίδομεν ἀφορμὴν νὰ καυχᾶσθε δι᾿ ἡμᾶς, ὥστε νὰ ἔχετε τί νὰ ἀπαντᾶτε καὶ τί νὰ λέγετε εἰς ἐκείνους ποὺ καυχῶνται καὶ ζητοῦν δόξαν ἀπὸ ἐξωτερικὰ πλεονεκτήματα καὶ ὄχι ἀπὸ τὰς ἐσωτερικὰς ἀρετὰς τῆς καρδίας.

13εἴτε γὰρ ἐξέστημεν, Θεῷ, εἴτε σωφρονοῦμεν, ὑμῖν.

13Εἴτε ὅμως ἕνεκα τοῦ ἐνθουσιασμοῦ μας ἐβγήκαμε ἀπὸ τὸν εὐατὸν μας καὶ παραλογιζόμεθα μὲ τὸ νὰ αὐτοεπαινούμεθα, διὰ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ ἐφθάσαμεν εἰς τὸ σημεῖον αὐτό· εἴτε εἵμεθα σώφρονες καὶ συνετοὶ καὶ περικρύπτομεν τὰς δωρεάς ποὺ μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός, τὸ πράττομεν διὰ τὴν ἰδικὴν σας ὠφέλειαν.

14ἡ γὰρ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ συνέχει ἡμᾶς,

14Διότι ἡ ἄδολος καὶ ἁγνὴ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μᾶς κρατεῖ ὅλους, ἡμᾶς καὶ σᾶς, σφικτὰ ἐνωμένους.

15κρίναντας τοῦτο, ὅτι εἰ εἷς ὑπὲρ πάντων ἀπέθανεν, ἄρα οἱ πάντες ἀπέθανον· καὶ ὑπὲρ πάντων ἀπέθανεν, ἵνα οἱ ζῶντες μηκέτι ἑαυτοῖς ζῶσιν, ἀλλὰ τῷ ὑπὲρ αὐτῶν ἀποθανόντι καὶ ἐγερθέντι.

15Ἐσχηματίσαμεν δὲ ἀκλόνητον τὸ φρόνημα καὶ τὴν πεποίθησιν, ὅτι ἐὰν ἔνας, ὁ Χριστός, ἀπέθανεν ὑπὲρ ὅλων καὶ ὡς ἀντιπρόσωπος ὅλων, ἄρα ὅλοι ἀπέθανον καὶ ἀπέθανεν ὑπὲρ ὅλων ἵνα, ὅσοι ζοῦν καὶ εὑρίσκονται ἀκόμη εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, μὴ ζοῦν πλέον διὰ τὸν ἑαυτὸν των, ἀλλὰ δι᾿ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἐθυσιάσθη ἐπὶ τοῦ σταυροῦ καὶ ἀνεστήθη πρὸς χάριν αὐτῶν.

16Ὥστε ἡμεῖς ἀπὸ τοῦ νῦν οὐδένα οἴδαμεν κατὰ σάρκα· εἰ δὲ καὶ ἐγνώκαμεν κατὰ σάρκα Χριστόν, ἀλλὰ νῦν οὐκέτι γινώσκομεν.

16Ὥστε ἡμεῖς ἀπὸ τότε ποὺ ἐσχηματίσαμεν αὐτὴν τὴν πεποίθησιν, δὲν ἀναγνωρίζομεν καὶ δὲν ἐκτιμῶμεν κανένα, κατὰ τὰ ἐξωτερικὰ του προσόντα (ὅπως εἶναι ἡ εὐγενὴς κατὰ σάρκα καταγωγὴ του ἢ τὰ ἀξιώματα του καὶ ἡ σοφία του). Ἐὰν δὲ καὶ κάποτε εἴχαμεν γνωρίσει τὸν Χριστόν, εἰς τὴν ταπείνωσιν καὶ ἀσημότητα τῆς ἀνθρωπίνης του σαρκός, τώρα ὅμως δὲν τὸν γνωρίζομεν πλέον ἔτσι, ἀλλὰ ὡς τὸν Θεάνθρωπον λυτρωτήν.

17ὥστε εἴ τις ἐν Χριστῷ καινὴ κτίσις· τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδοὺ γέγονε καινὰ τὰ πάντα.

17Κατὰ συνέπειαν ὅποιος εἶναι ἀναγεννημένος καὶ ἐνωμένος μὲ τὸν Χριστὸν εἶναι νέα δημιουργία, νέος ἄνθρωπος. Ἡ ἀρχαία κατάστασις τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς καταδίκης ἐπέρασεν. Ἰδοὺ ὅλα ἔχουν γίνει νέα.

18τὰ δὲ πάντα ἐκ τοῦ Θεοῦ τοῦ καταλλάξαντος ἡμᾶς ἑαυτῷ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ δόντος ἡμῖν τὴν διακονίαν τῆς καταλλαγῆς,

18Ὅλαι δὲ αὐταὶ αἱ δωρεαὶ πηγάζουν ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος μᾶς συνεφιλίωσε μὲ τὸν ἑαυτὸν του διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἔδωσεν εἰς ἡμᾶς τοὺς Ἀποστόλους τὸ τιμητικὸν ἔργον νὰ ὑπηρετοῦμεν εἰς αὐτὴν τὴν συνδιαλλαγὴν καὶ συμφιλίωσιν τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἀνθρώπους.

19ὡς ὅτι Θεὸς ἦν ἐν Χριστῷ κόσμον καταλλάσσων ἑαυτῷ, μὴ λογιζόμενος αὐτοῖς τὰ παραπτώματα αὐτῶν, καὶ θέμενος ἐν ἡμῖν τὸν λόγον τῆς καταλλαγῆς.

19Διότι ὁ Θεὸς ἧτο ἐνωμένος μὲ τὸν Χριστόν, εἰς μίαν θεανδρικὴν ὑπόστασιν, συνδιαλλάσσων καὶ συμφιλιώνων πρὸς τὸν ἑαυτὸν του τὸν κόσμον, μὴ καταλογίζων πλέον εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὰ ἁμαρτήματα των, καὶ ἀναθέσας εἰς ἡμᾶς τὸ εὐαγγελικὸν κήρυγμα τῆς συμφιλιώσεως πρὸς τὸν Θεόν.

20Ὑπὲρ Χριστοῦ οὖν πρεσβεύομεν ὡς τοῦ Θεοῦ παρακαλοῦντος δι᾿ ἡμῶν· δεόμεθα ὑπὲρ Χριστοῦ, καταλλάγητε τῷ Θεῷ·

20Εἵμεθα, λοιπόν, ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι πρεσβευταὶ τοῦ Χριστοῦ πρὸς τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους· διότι ὁ Θεὸς διὰ μέσου ἡμῶν παρακαλεῖ. Παρακαλοῦμεν, λοιπόν, καὶ ἡμεῖς ἐξ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ, συμφιλιωθῆτε μὲ τὸν Θεόν. (Ὁ Ἀπόστολος εἶναι θεόθεν ἐντεταλμένος νὰ συνεχίζῃ τὸ ἔργον τοῦ Χριστοῦ ὡς ἐκπρόσωπος αὐτοῦ. Ὅταν δὲ ὁμιλῇ εἶναι ὡς νὰ ὁμιλῇ δι᾿ αὐτοῦ ὁ Χριστός).

21τὸν γὰρ μὴ γνόντα ἁμαρτίαν ὑπὲρ ἡμῶν ἁμαρτίαν ἐποίησεν, ἵνα ἡμεῖς γενώμεθα δικαιοσύνη Θεοῦ ἐν αὐτῷ.

21Καὶ εἶναι πλέον ἔργον εὔκολον αὐτῇ ἡ συμφιλίωσις, διότι τὸν Χριστόν, ὁ ὁποῖος δὲν ἐγνώρισε ποτὲ ἀπὸ προσωπικὴν πεῖραν καμμίαν ἀπολύτως ἁμαρτίαν, τὸν ἔκαμεν ὑπὲρ ἡμῶν ἁμαρτίαν ὁ Θεός, τοῦ ἐφόρτωσε τὰς ἰδικὰς μᾶς ἁμαρτίας καὶ τὸν ἀφῆκε νὰ κατακριθῇ ὡς ἁμαρτωλὸς χάριν ἡμῶν, διὰ νὰ δικαιωθῶμεν ἡμεῖς δι᾿ αὐτοῦ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.