Πρὸς Κορινθίους Β΄
1Ἔκρινα δὲ ἐμαυτῷ τοῦτο, τὸ μὴ πάλιν ἐν λύπῃ ἐλθεῖν πρὸς ὑμᾶς.
Ἐσκέφθην δὲ μόνος μου καὶ ἀπεφάσισα τοῦτο· νὰ μὴ ἔλθω πρὸς σᾶς λυπούμενος διὰ τὰ σφάλματά σας, λυπῶν δὲ καὶ σᾶς μὲ τὰς παρατηρήσεις, ποὺ εἷμαι ἀναγκασμένος νὰ σᾶς κάμω.
2εἰ γὰρ ἐγὼ λυπῶ ὑμᾶς, καὶ τίς ἐστιν ὁ εὐφραίνων με εἰ μὴ ὁ λυπούμενος ἐξ ἐμοῦ;
Ἡ λύπη ὅμως, ποὺ θὰ σᾶς προκαλέσω, ἀποβλέπει εἰς τὸ καλὸν σας, διότι ἐὰν ἐγὼ μὲ τοὺς ἐλέγχους σᾶς στενοχωρῶ, ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ μὲ εὐφραίνει, παρὰ αὐτός ποὺ δέχεται τὰς παρατηρήσεις μου, λυπεῖται καὶ μετανοεῖ διὰ τὰ σφάλματά του καὶ προχωρεῖ εἰς διόρθωσιν·
3καὶ ἔγραψα ὑμῖν τοῦτο αὐτὸ, ἵνα μὴ ἐλθὼν λύπην ἔχω ἀφ᾿ ὧν ἔδει με χαίρειν, πεποιθὼς ἐπὶ πάντας ὑμᾶς ὅτι ἡ ἐμὴ χαρὰ πάντων ὑμῶν ἐστιν.
Καὶ σᾶς ἔγραψα αὐτὸ τοῦτο ἀκριβῶς εἰς προηγουμένην ἐπιστολὴν καὶ σᾶς ἔκαμα παρατηρήσεις, διὰ νὰ διορθωθῆτε ἐν τῷ μεταξύ, ὥστε, ὅταν θὰ ἔλθω, νὰ μὴ δοκιμάσω λύπην ἀπὸ ἐκείνους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἔπρεπε μᾶλλον νὰ δοκιμάζω χαράν. Εἷμαι δὲ βέβαιος δι᾿ ὅλους σας, ὅτι ἡ ἰδική μου χαρὰ εἶναι καὶ χαρὰ ὅλων σας.
4ἐκ γὰρ πολλῆς θλίψεως καὶ συνοχῆς καρδίας ἔγραψα ὑμῖν διὰ πολλῶν δακρύων, οὐχ ἵνα λυπηθῆτε, ἀλλὰ τὴν ἀγάπην ἵνα γνῶτε ἣν ἔχω περισσοτέρως εἰς ὑμᾶς.
Εἴχα βέβαια λυπηθῇ καὶ ἐγὼ πολύ, διὰ τοὺς ἐλέγχους ποὺ σᾶς ἔκαμα εἰς τὴν πρώτην ἐπιστολὴν βαθύτατα θλιμμένος καὶ μὲ σφιγμένην τὴν καρδιὰ καὶ μὲ πολλὰ δάκρυα, ὄχι διὰ νὰ καταβληθῆτε ἀπὸ λύπην, ἀλλὰ διὰ νὰ γνωρίσετε τὴν ἐξαιρετικὴν ἀγάπην, τὴν ὁποίαν ἔχω πρὸς σᾶς.
Ο Παύλος προτείναι να συγχωρεθεί ο φταίχτης5-11
5Εἰ δέ τις λελύπηκεν, οὐκ ἐμὲ λελύπηκεν, ἀλλὰ ἀπὸ μέρους ἵνα μὴ ἐπιβαρῶ, πάντας ὑμᾶς.
Ἐὰν δὲ κάποιος μὲ τὸ βαρὺ τοῦ σφάλμα ἐπροκάλεσε λύπην, δὲν ἐλύπησε μόνον ἐμέ, ἀλλ᾿ ἐν μέρει ἐλύπησε καὶ ὅλους σας, καὶ διὰ τοῦτο δὲν θέλω νὰ σᾶς στενοχωρήσω καὶ σᾶς λυπήσω μὲ ἐλέγχους δι᾿ ἀδιαφορίαν ὡς πρὸς τὸ θέμα αὐτό.
6ἱκανὸν τῷ τοιούτῳ ἡ ἐπιτιμία αὕτη ἡ ὑπὸ τῶν πλειόνων·
Εἶναι ἀρκετὴ τιμωρία δι᾿ αὐτὸν ἡ ἐπίπληξις αὐτῇ, ἡ ὁποία τοῦ ἔγινε ἀπὸ τοὺς περισσοτέρους.
7ὥστε τοὐναντίον μᾶλλον ὑμᾶς χαρίσασθαι καὶ παρακαλέσαι, μήπως τῇ περισσοτέρᾳ λύπῃ καταποθῇ ὁ τοιοῦτος.
Ὥστε ἀντιθέτως εἶναι καλύτερον τώρα νὰ τοῦ δείξετε χάριν καὶ καλωσύνην, νὰ τοῦ συγχωρήσετε τὸ σφάλμα καὶ νὰ τὸν παρηγορήσετε, μήπως ἀπὸ τὴν μεγάλην καὶ βαρεῖαν λύπην καταβληθῇ καὶ καταποντισθῇ εἰς ἀπογοήτευσιν καὶ ἀπελπισίαν.
8διὸ παρακαλῶ ὑμᾶς κυρῶσαι εἰς αὐτὸν ἀγάπην.
Δι᾿ αὐτὸ καὶ σᾶς παρακαλῶ νὰ δείξετε εἰς αὐτὸν εἰλικρινὴ ἀγάπη καὶ καλωσύνην.
9εἰς τοῦτο γὰρ καὶ ἔγραψα, ἵνα γνῶ τὴν δοκιμὴν ὑμῶν, εἰ εἰς πάντα ὑπήκοοί ἐστε.
Διότι μὲ αὐτὸν τὸν σκοπὸν καὶ σᾶς ἔγραψα εἰς τὴν προηγουμένην μου ἐπιστολήν, διὰ νὰ ἴδω καὶ γνωρίσω τὴν ἀρετὴν σας, ἐὰν εἰς ὅλα εἷσθε ὑπήκοοι.
10ᾧ δέ τι χαρίζεσθε, καὶ ἐγώ· καὶ γὰρ ἐγὼ εἴ τι κεχάρισμαι ᾧ κεχάρισμαι, δι᾿ ὑμᾶς ἐν προσώπῳ Χριστοῦ,
Εἰς ὅποιον δὲ σεῖς δίδετε χάριν καὶ συγχώρησιν, δίδω καὶ ἐγὼ διότι καὶ ἐγώ, ἐὰν ἔχω χαρίσει κάτι εἰς ὁποῖον ἔχω χαρίσει, τὸ ἔκαμα πρὸς χάριν ἰδικὴν σας, ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ.
11ἵνα μὴ πλεονεκτηθῶμεν ὑπὸ τοῦ σατανᾶ· οὐ γὰρ αὐτοῦ τὰ νοήματα ἀγνοοῦμεν.
Πρέπει δὲ νὰ δείχνωμεν αὐτὴν τὴν καλωσύνην καὶ τὴν ἀνοχὴν πρὸς τοὺς ἀδελφούς, διὰ νὰ μὴ ἐξαπατηθῶμεν μὲ ὑψηλόφρονας λογισμοὺς ἀπὸ τὸν σατανᾶν καὶ κυριαρχηθῶμεν ἔτσι ἀπὸ αὐτόν. Διότι δὲν μᾶς εἶναι ἄγνωστοι οἱ μοχθηραὶ καὶ δόλιαι αὐτοῦ ἐπινοήσεις.
Ο θρίαμβος του κηρύγματος του Χριστού12-17
12Ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν Τρῳάδα εἰς τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ, καὶ θύρας μοι ἀνεῳγμένης ἐν Κυρίῳ,
Ὅταν δὲ ἦλθα εἰς τὴν Τρῳάδα, διὰ νὰ μεταφέρω καὶ ἐκεῖ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἐνῶ μοῦ εἶχε ἀνοιχθῇ θύρα, διὰ νὰ ὑπηρετήσω τὸ ἔργον τοῦ Κυρίου,
13οὐκ ἔσχηκα ἄνεσιν τῷ πνεύματί μου τοῦ μὴ εὑρεῖν με Τίτον τὸν ἀδελφόν μου, ἀλλὰ ἀποταξάμενος αὐτοῖς ἐξῆλθον εἰς Μακεδονίαν.
δὲν ἐδοκίμασα καὶ δὲν εἴχα ἄνεσιν εἰς τὸ πνεῦμα μου, διότι δὲν εὑρῆκα ἐκεῖ τὸν Τίτον, τὸν ἀδελφόν μου, νὰ μὲ πληροφορήσῃ σχετικῶς μὲ τὴν κατάστασιν σας. Δι᾿ αὐτὸ ἀφοῦ ἀπεχαιρέτησα τοὺς ἐκεῖ ἀδελφούς, ἀνεχώρησα εἰς τὴν Μακεδονίαν, διὰ νὰ προαπαντήσω τὸν Τίτον.
14Τῷ δὲ Θεῷ χάρις τῷ πάντοτε θριαμβεύοντι ἡμᾶς ἐν τῷ Χριστῷ καὶ τὴν ὀσμὴν τῆς γνώσεως αὐτοῦ φανεροῦντι δι᾿ ἡμῶν ἐν παντὶ τόπῳ·
῍Ας εἶναι δὲ εὐλογημένον καὶ δοξασμένον τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μᾶς δίδει χάριν καὶ δύναμιν καὶ μᾶς κάμνει νὰ νικῶμεν καὶ νὰ θριαμβεύωμεν ἐν τῷ Χριστῷ, καὶ ὁ ὁποῖος κάμνει φανερὰν καὶ αἰσθητὴν διὰ μέσου ἡμῶν εἰς κάθε τόπον τὴν ζωογόνον εὐωδίαν τῆς ἀληθινῆς γνώσεως.
15ὅτι Χριστοῦ εὐωδία ἐσμὲν τῷ Θεῷ ἐν τοῖς σωζομένοις καὶ ἐν τοῖς ἀπολλυμένοις,
Διότι ἡμεῖς, οἱ ἐργάται τοῦ Εὐαγγελίου, εἵμεθα εὐωδία Χριστοῦ εἰς τὸν Θεόν· εὐωδία καὶ μεταξὺ τῶν σῳζομένων καὶ μεταξὺ ἐκείνων, ποὺ βαδίζουν τὸν δρόμον τῆς αἰωνίας ἀπωλείας.
16οἷς μὲν ὀσμὴ θανάτου εἰς θάνατον, οἷς δὲ ὀσμὴ ζωῆς εἰς ζωήν. καὶ πρὸς ταῦτα τίς ἱκανός;
Εἰς ἄλλους μὲν εἵμεθα ὀσμή ποὺ φέρει τὸν θάνατον, διότι αὐτοὶ δὲν θέλουν νὰ δεχθοῦν τὴν σῴζουσαν ἀλήθειαν· εἰς ἄλλους δέ, τοὺς καλοπροαιρέτους, ζωογόνος εὐωδία, ποὺ δίδει ζωήν. Καὶ ποιὸς εἶναι ἱκανὸς ἀπὸ τὸν ἑαυτὸν του νὰ πραγματοποιήση αὐτὰ τὰ μεγάλα ἔργα;
17οὐ γάρ ἐσμεν ὡς οἱ λοιποὶ καπηλεύοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀλλ᾿ ὡς ἐξ εἰλικρινείας, ἀλλ᾿ ὡς ἐκ Θεοῦ κατενώπιον τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ λαλοῦμεν.
Ἡμεῖς δὲν εἵμεθα, ὅπως οἱ πολλοί, ποὺ νοθεύουν καὶ ἀλλοιώνουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ κερδοσκοποῦν ἐπάνω εἰς αὐτόν. Ἀλλὰ κηρύττωμεν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ κινούμενοι ἀπὸ ἁγνὰ καὶ εἰλικρινὴ ἐλατήρια, ἀπὸ ἄδολον ἐνδιαφέρον, ὡς ἐμπνεόμενοι ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐν Χριστῷ ὁμιλοῦντες.