Πρὸς Κορινθίους Β΄

1Ἀρχόμεθα πάλιν ἑαυτοὺς συνιστάνειν; εἰ μὴ χρῄζομεν ὥς τινες συστατικῶν ἐπιστολῶν πρὸς ὑμᾶς ἢ ἐξ ὑμῶν συστατικῶν;

1Ἀρχίζομεν πάλιν νὰ συνιστῶμεν τὸν ἑαυτὸν μᾶς; Μήπως τυχὸν καὶ χρειαζόμεθα, ὅπως καὶ μερικοὶ ἄλλοι, συστατικὰς ἐπιστολὰς πρὸς σᾶς ἢ ἀπὸ σᾶς συστατικὰς ἐπιστολὰς διὰ τοὺς ἄλλους;

2ἡ ἐπιστολὴ ἡμῶν ὑμεῖς ἐστε, ἐγγεγραμμένη ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν, γινωσκομένη καὶ ἀναγινωσκομένη ὑπὸ πάντων ἀνθρώπων,

2Ἡ ἰδικὴ μας συστατικὴ ἐπιστολὴ εἷσθε σεῖς οἱ ἴδιοι. Ἐπιστολὴ γραμμένη μέσα εἰς τὰς καρδίας μας, ἡ ὁποία γνωρίζεται ὡς γνησία καὶ ἀληθινὴ καὶ ἀναγινώσκεται ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.

3φανερούμενοι ὅτι ἐστὲ ἐπιστολὴ Χριστοῦ διακονηθεῖσα ὑφ᾿ ἡμῶν, ἐγγεγραμμένη οὐ μέλανι, ἀλλὰ Πνεύματι Θεοῦ ζῶντος, οὐκ ἐν πλαξὶ λιθίναις, ἀλλὰ ἐν πλαξὶ καρδίαις σαρκίναις.

3Σεῖς γίνεσθε φανεροὶ καὶ διὰ τῶν πραγμάτων ἀποδεικνύετε, ὅτι εἷσθε ἐπιστολὴ Χριστοῦ, τὴν ὁποίαν ἐκεῖνος ἔγραψε, χρησιμοποιήσας ἡμᾶς ὡς ὄργανα του· γραμμένη ὄχι μὲ μέλανι, ἀλλὰ μὲ τὴν χάριν καὶ τὸν φωτισμὸν τοῦ Πνεύματος τοῦ ζῶντος Θεοῦ· ὄχι εἰς λίθινες πλάκες, ὅπως εἶχε γραφῆ ὁ μωσαϊκὸς Νόμος, ἀλλ᾿ εἰς τὶς σάρκινες πλάκες τῶν καρδιῶν σας, αἱ ὁποῖαι αἰσθάνονται καὶ ζοῦν τὰς δωρεὰς καὶ τὰς ἀληθείας, ποὺ δίδει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον.

4Πεποίθησιν δὲ τοιαύτην ἔχομεν διὰ τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν Θεόν.

4Κάμνομεν δὲ αὐτὴν τὴν ὁμολογίαν καὶ ἔχομεν αὐτὴν τὴν πεποίθησιν διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἔμπροσθεν τοῦ Θεοῦ.

5οὐχ ὅτι ἱκανοί ἐσμεν ἀφ᾿ ἑαυτῶν λογίσασθαί τι ὡς ἐξ ἑαυτῶν, ἀλλ᾿ ἡ ἱκανότης ἡμῶν ἐκ τοῦ Θεοῦ,

5Ὄχι διότι εἵμεθα ἀπὸ τοὺς ἑαυτοὺς μας ἱκανοί, οὔτε ὅτι ἀπὸ τὴν ἰδικὴν μας διάνοιαν καὶ ἀπὸ τοὺς ἰδικοὺς μας λογισμοὺς συνθέτομεν καὶ προσφέρομεν τὸ κήρυγμα. Ἀλλ᾿ ἡ ἱκανότης μας εἶναι ἀπὸ τὸν Θεόν.

6ὃς καὶ ἱκάνωσεν ἡμᾶς διακόνους καινῆς διαθήκης, οὐ γράμματος, ἀλλὰ πνεύματος· τὸ γὰρ γράμμα ἀποκτέννει, τὸ δὲ πνεῦμα ζῳοποιεῖ.

6Αὐτὸς καὶ μᾶς ἔχει ἀναδείξει ἱκανοὺς καὶ ἀξίους διακόνους τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὄχι τοῦ παλαιοῦ γραπτοῦ καὶ τυπικοῦ νόμου, ἀλλὰ τοῦ πνευματικοῦ, ὁ ὁποῖος διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γράφεται εἰς τὰς καρδίας μας καὶ δίδει ζωήν. Διότι τὸ γράμμα, αἱ τυπικαὶ διατάξεις τοῦ παλαιοῦ Νόμου, φέρουν τὸν πνευματικὸν θάνατον. Τὸν νέον ὅμως πνεῦμα τῆς Καινῆς Διαθήκης δίδει τὴν ζωήν.

7Εἰ δὲ ἡ διακονία τοῦ θανάτου ἐν γράμμασιν ἐντετυπωμένη ἐν λίθοις ἐγενήθη ἐν δόξῃ, ὥστε μὴ δύνασθαι ἀτενίσαι τοὺς υἱοὺς Ἰσραὴλ εἰς τὸ πρόσωπον Μωϋσέως διὰ τὴν δόξαν τοῦ προσώπου αὐτοῦ τὴν καταργουμένην,

7Ἐὰν δὲ ὁ παλαιὸς Νόμος, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὸν θάνατον καὶ εἶχε χαραχθῆ μὲ γράμματα εἰς λίθους, ἐδόθη μὲ τόσην δόξαν, ὥστε οἱ Ἰσραηλῖται νὰ μὴ ἠμπορον νὰ ἀτενίσουν τὸ πρόσωπον τοῦ Μωϋσέως, ἕνεκα τῆς δόξῃς καὶ λαμπρότητος ποὺ ἀνέδιδεν αὐτό, ἡ ὁποία ἐν τούτοις ἧτο παροδικὴ καὶ θὰ κατηργεῖτο,

8πῶς οὐχὶ μᾶλλον ἡ διακονία τοῦ πνεύματος ἔσται ἐν δόξῃ;

8πὼς δὲν θὰ ἔχῃ μεγαλυτέραν δόξαν καὶ μεγαλειότητα ἡ διακονία τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἡ ὁποία χορηγεῖ εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον;

9εἰ γὰρ ἡ διακονία τῆς κατακρίσεως δόξα, πολλῷ μᾶλλον περισσεύει ἡ διακονία τῆς δικαιοσύνης ἐν δόξῃ.

9Διότι ἐὰν ἡ διακονία ἐκείνη τοῦ παλαιοῦ Νόμου, ποὺ εἶχε ὡς συνέπειαν τὴν καταδίκην τοῦ ἀνθρώπου, ἧτο ἔνδοξος, πολὺ περισσότερον ἡ διακονία τῆς Καινῆς Διαθήκης, ποὺ δίδει τὴν δικαίωσιν καὶ τὴν σωτηρίαν ἔχει μὲ τὸ παραπάνω πλουσίαν τὴν δόξαν.

10καὶ γὰρ οὐδὲ δεδόξασται τὸ δεδοξασμένον ἐν τούτῳ τῷ μέρει ἕνεκεν τῆς ὑπερβαλλούσης δόξης.

10Διότι δὲν ἔχει ἀποκτήσει ποτὲ τέτοιαν δόξαν ὁ δοξασμένος παλαιὸς Νόμος, ἐν συγκρίσει καὶ ἀντιπαραβολῇς πρὸς τὴν Καινὴν Διαθήκην, ἕνεκα τῆς ὑπερβολικῆς καὶ ἀσυλλήπτου δόξῃς, ποὺ ἔχει ἡ νέα αὐτῇ Διαθήκη.

11εἰ γὰρ τὸ καταργούμενον διὰ δόξης, πολλῷ μᾶλλον τὸ μένον ἐν δόξῃ.

11Καὶ ἔτσι ἔπρεπε νὰ εἶναι· διότι ἐὰν ὁ παλαιὸς Νόμος, ποὺ ἧτο προσωρινὸς καὶ θὰ κατηργεῖτο, εἶχε τὴν δόξαν του, πολὺ περισσότερον συνοδεύεται ἀπὸ μεγαλυτέραν δόξαν αὐτό που μένει εἰς τοὺς αἰῶνας αἰώνων, δηλαδὴ ἡ Καινὴ Διαθήκη.

12Ἔχοντες οὖν τοιαύτην ἐλπίδα πολλῇ παρρησίᾳ χρώμεθα,

12Ἔχοντες, λοιπόν, μίαν τέτοιαν ἐλπίδα, ὅτι δηλαδὴ τὸ ἐν Χριστῷ ἔργον μας εἶναι ἀφαντάστως καὶ αἰωνίως, ἔνδοξον, προχωροῦμεν καὶ ἐργαζόμεθα μὲ πολὺ θάρρος διὰ τὴν διάδοσιν τοῦ Εὐαγγελίου.

13καὶ οὐ καθάπερ Μωϋσῆς ἐτίθει κάλυμμα ἐπὶ τὸ πρόσωπον ἑαυτοῦ πρὸς τὸ μὴ ἀτενίσαι τοὺς υἱοὺς Ἰσραὴλ εἰς τὸ τέλος τοῦ καταργουμένου.

13Καὶ προσφέρομεν καθαράν, χωρὶς κανένα κάλλυμα, τὴν νέαν διδασκαλίαν καὶ τὸ ἔργον μας, καὶ ὄχι ὅπως ὁ Μωϋσῆς, ὁ ὁποῖος ἔθετε κάλυμμα ἐμπρὸς εἰς τὸ πρόσωπον του, τὸ ὁποῖον κάλυμμα ὑπεδήλωνεν, ὅτι οἱ υἱοὶ του Ἰσραὴλ δὲν θὰ ἠμποροσαν, ἐξ αἰτίας τῆς σκληροκαρδίας των, νὰ ἀτενίσουν καὶ νὰ κατανοήσουν τοῦ καταργουμένου ἐκείνου Νόμου τὸ τέλος καὶ τὸν σκοπόν, δηλαδὴ τὸν Χριστόν.

14ἀλλ᾿ ἐπωρώθη τὰ νοήματα αὐτῶν. ἄχρι γὰρ τῆς σήμερον τὸ αὐτὸ κάλυμμα ἐπὶ τῇ ἀναγνώσει τῆς παλαιᾶς διαθήκης μένει, μὴ ἀνακαλυπτόμενον, ὅτι ἐν Χριστῷ καταργεῖται,

14Ἀλλ᾿ ἐσκληρύνθη καὶ ἐτυφλώθη ἡ διάνοιά των. Διότι καὶ μέχρι σήμερον μένει τὸ ἴδιο κάλυμμα κατὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ δὲν ἀφαιρεῖται τοῦτο ἀπὸ αὐτοὺς (κατὰ κυριολεξίαν καὶ κατὰ μεταφοράν) ἐπειδὴ δὲν πιστεύουν εἰς τὸν Χριστόν, ἐν τῷ ὁποίῳ καὶ διὰ τοῦ ὁποίου καταργεῖται αὐτό.

15ἀλλ᾿ ἕως σήμερον ἡνίκα ἂν ἀναγινώσκεται Μωϋσῆς, κάλυμμα ἐπὶ τὴν καρδίαν αὐτῶν κεῖται·

15Ἀλλὰ μέχρι σήμερον, ὅταν ἀναγινώσκεται ὁ Νόμος τοῦ Μωϋσέως, ἀπλώνεται καὶ ὑπάρχει κάλυμμα ὄχι μόνον εἰς τὸ πρόσωπόν των, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν καρδίαν των.

16ἡνίκα δ᾿ ἂν ἐπιστρέψῃ πρὸς Κύριον, περιαιρεῖται τὸ κάλυμμα.

16Ὅταν δὲ κάποιος ἀπὸ αὐτοὺς καθοδηγηθῇ καὶ ἐπιστρέψῃ πρὸς τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τότε ξετυλίγεται καὶ ἀφαιρεῖται τὸ κάλυμμα τῆς καρδίας, διὰ νὰ γίνῃ ἔτσι φανερὰ εἰς αὐτὸν καὶ κατανοητὴ ἡ ἀλήθεια.

17ὁ δὲ Κύριος τὸ Πνεῦμά ἐστιν· οὗ δὲ τὸ Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία.

17Ὁ Κύριος εἶναι τὸ Πνεῦμα καὶ ὅπου ὑπάρχει τὸ Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον διὰ μέσου τοῦ Κυρίου χορηγεῖται, ἐκεῖ ὑπάρχει ἡ ἀπελευθέρωσις ἀπὸ τὸ κάλυμμα καὶ τὴν δουλείαν τοῦ Νόμου· ἐκεῖ εὑρίσκεται ἡ πραγματικὴ ἐλευθερία.

18ἡμεῖς δὲ πάντες ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ τὴν δόξαν Κυρίου κατοπτριζόμενοι τὴν αὐτὴν εἰκόνα μεταμορφούμεθα ἀπὸ δόξης εἰς δόξαν, καθάπερ ἀπὸ Κυρίου Πνεύματος.

18Ἡμεῖς δὲ ὅλοι μὲ ἀκάλυπτον τὸ πρόσωπον καὶ ἀνεμπόδιστον τὴν καρδίαν δεχόμεθα καὶ ἀντικατοπτρίζομεν καὶ ἀκτινοβολοῦμεν τὴν δόξαν τοῦ Κυρίου, καὶ μεταμορφωνόμεθα εἰς αὐτὴν ταύτην τὴν εἰκόνα του καὶ τοῦ ὁμοιάζομεν ταύτην τὴν εἰκόνα τοῦ καὶ τοῦ ὁμοιάζομεν πνευματικῶς, προχωροῦντες ἀπὸ δόξῃς εἰς δόξαν, ὅπως εἶναι φυσικὸν νὰ προχωρῇ αὐτός, ποὺ ἁγιάζεται καὶ λαμπρύνεται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα, ἀπὸ τὸν Κύριον.