Πρὸς Ῥωμαίους

1Οὐδὲν ἄρα νῦν κατάκριμα τοῖς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ μὴ κατὰ σάρκα περιπατοῦσιν, ἀλλὰ κατὰ πνεῦμα.

1Ἐπομένως δὲν ὑπάρχει τώρα καμμία καταδίκη εἰς τοὺς πιστεύοντας καὶ τοὺς ἡνωμένους μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, οἱ ὁποῖοι ζοῦν καὶ πολιτεύονται ὄχι σύμφωνα μὲ τὰς ἁμαρτωλὰς ἐπιθυμίας τῆς σαρκός, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὰς ἐντολὰς τοῦ Πνεύματος.

2ὁ γὰρ νόμος τοῦ πνεύματος τῆς ζωῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ἠλευθέρωσέ με ἀπὸ τοῦ νόμου τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου.

2Διότι ὁ Νόμος τοῦ Πνεύματος, ἡ χάρις, ὁ φωτισμὸς καὶ ἡ δύναμις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ μεταδίδει καὶ καλλιεργεῖ καὶ ἀναπτύσσει τὴν κατὰ Χριστὸν ζωήν, μὲ ἀπηλευθέρωσε ἀπὸ τὸν νόμον καὶ τὴν κυριαρχίαν τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου.

3τὸ γὰρ ἀδύνατον τοῦ νόμου, ἐν ᾧ ἠσθένει διὰ τῆς σαρκός, ὁ Θεὸς τὸν ἑαυτοῦ υἱὸν πέμψας ἐν ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας καὶ περὶ ἁμαρτίας, κατέκρινε τὴν ἁμαρτίαν ἐν τῇ σαρκί,

3Διότι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἧτο ἀδύνατον καὶ ἀκατόρθωτον εἰς τὸν Νόμον, ποὺ δὲν ἠμποροῦσε δηλαδὴ νὰ κατανικήσῃ τὴν ἁμαρτωλότητα καὶ τὴν ἀντίστασιν τοῦ σαρκικοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου, τὸ ἐπραγματοποίησε καὶ τὸ ἔφερεν εἰς πέρας ὁ Θεὸς μὲ τὸ νὰ στείλῃ, διὰ τὴν ἐξάλειψιν τῆς ἁμαρτίας, τὸν Υἱὸν του τὸν μονογενῆ, μὲ ἀνθρώπινον σῶμα, χωρὶς βέβαια καὶ νὰ εἶναι ἁμαρτωλόν. Καὶ ἔτσι καταδίκασε καὶ κατέλυσε τὴν ἁμαρτίαν διὰ τῆς ἀναμαρτήτου σαρκὸς τοῦ Υἱοῦ του, ποὺ παρεδόθη εἰς θάνατον.

4ἵνα τὸ δικαίωμα τοῦ νόμου πληρωθῇ ἐν ἡμῖν τοῖς μὴ κατὰ σάρκα περιπατοῦσιν, ἀλλὰ κατὰ πνεῦμα.

4Διὰ νὰ ἐκπληρωθοῦν πλέον μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ ὅλαι αἱ διατάξεις τοῦ Νόμου καὶ ἀπὸ ἡμᾶς, οἱ ὁποῖοι ζῶμεν καὶ φερόμεθα τώρα, ὄχι σύμφωνα μὲ τὰς ἁμαρτωλὰς ἐπιθυμίας τῆς σαρκός, ἀλλὰ σύμφωνα πρὸς τὰ παραγγέλματα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὰς ὑπαγορεύσεις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

5οἱ γὰρ κατὰ σάρκα ὄντες τὰ τῆς σαρκὸς φρονοῦσιν, οἱ δὲ κατὰ πνεῦμα τὰ τοῦ πνεύματος.

5Διότι ὅσοι εὑρίσκονται ἀκόμη ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν τῆς σαρκὸς φρονοῦν καὶ ἐπιθυμοῦν ὅσα θέλει ἡ σάρξ· ὅσοι ὅμως κατευθύνονται ἀπὸ τὴν χάριν καὶ τὴν δύναμιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σκέπτονται καὶ φρονοῦν καὶ θέλουν ὅσα τὸ Ἅγιον Πνεῦμα τοὺς ὑπαγορεύει.

6τὸ γὰρ φρόνημα τῆς σαρκὸς θάνατος, τὸ δὲ φρόνημα τοῦ πνεύματος ζωὴ καὶ εἰρήνη· διότι τὸ φρόνημα τῆς σαρκὸς ἔχθρα εἰς Θεόν·

6Αἱ σκέψεις, τὰ φρονήματα καὶ αἱ ἐπιθυμίαι τῆς σαρκὸς προκαλοῦν τὸν πνευματικὸν θάνατον. Τὸ δὲ φρόνημα, ποὺ ὑπαγορεύει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον καὶ ἡ ἁγία κατάστασις ποὺ δημιουργεῖ, ὁδηγεῖ εἰς τὴν ἀληθινὴν ζωὴν καὶ εἰρήνην. Διότι ἡ σαρκικὴ κατάστασις καὶ ἐπιθυμία εἶναι ἐχθρὰ εἰς τὸν Θεὸν καὶ φέρει τὸν θάνατον.

7τῷ γὰρ νόμῳ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑποτάσσεται· οὐδὲ γὰρ δύναται·

7Εἰς τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ δὲν ὑποτάσσεται ὁ σαρκικὸς ἄνθρωπος καὶ οὔτε ἔχει τὴν δύναμιν νὰ ὑποταχθῇ.

8οἱ δὲ ἐν σαρκὶ ὄντες Θεῷ ἀρέσαι οὐ δύνανται.

8Ὅσοι δὲ ζοῦν κατὰ σάρκα καὶ πορεύονται κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τῆς σαρκός, δὲν ἠμποροῦν νὰ ἀρέσουν καὶ νὰ εὐαρεστήσουν εἰς τὸν Θεόν.

9ὑμεῖς δὲ οὐκ ἐστὲ ἐν σαρκὶ, ἀλλ᾿ ἐν πνεύματι, εἴπερ Πνεῦμα Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν· εἰ δέ τις Πνεῦμα Χριστοῦ οὐκ ἔχει, οὗτος οὐκ ἔστιν αὐτοῦ.

9Σεῖς ὅμως δὲν εἷσθε πλέον δοῦλοι τῆς σαρκός, ἀλλ᾿ εὑρίσκεσθε ὑπὸ τὴν καθοδήγησιν τοῦ πνεύματος σας, ποὺ ἔχει φωτισθῆ καὶ ἀναγεννηθῆ ἀπὸ τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐὰν βέβαια κατοικῇ ἕντος ὑμῶν τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ἐὰν δὲ κανεὶς δὲν ἔχῃ μέσα του Πνεῦμα Χριστοῦ, αὐτὸς δὲν εἶναι ἄνθρωπος τοῦ Χριστοῦ.

10εἰ δὲ Χριστὸς ἐν ὑμῖν, τὸ μὲν σῶμα νεκρὸν δι᾿ ἁμαρτίαν, τὸ δὲ πνεῦμα ζωὴ διὰ δικαιοσύνην.

10Ἐὰν δὲ κατοικῇ ὁ Χριστὸς μέσα σας, τότε ἔστω καὶ ἂν τὸ σῶμα σας ὑπόκειται εἰς τὸν θάνατον ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας, τὸ πνεῦμα σας ὅμως ἔχει ζωὴν αἰωνίαν χάρις εἰς τὴν δικαίωσιν, ποὺ ἐλάβατε ἀπὸ τὸν Χριστόν.

11εἰ δὲ τὸ Πνεῦμα τοῦ ἐγείραντος τὸν Ἰησοῦν ἐκ νεκρῶν οἰκεῖ ἐν ὑμῖν, ὁ ἐγείρας τὸν Χριστὸν ἐκ νεκρῶν ζῳοποιήσει καὶ τὰ θνητὰ σώματα ὑμῶν διὰ τὸ ἐνοικοῦν αὐτοῦ Πνεύμα ἐν ὑμῖν.

11Ἐὰν δὲ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν τὸν Ἰησοῦν, κατοικῇ μέσα σας, τότε αὐτός που ἀνέστησε τὸν Χριστὸν θὰ ζωοποιήσῃ καὶ τὰ θνητὰ σώματα σας ἕνεκα τοῦ Πνεύματός του, ποὺ κατοικεῖ μέσα σας.

12Ἄρα οὖν, ἀδελφοί, ὀφειλέται ἐσμέν, οὐ τῇ σαρκὶ τοῦ κατὰ σάρκα ζῆν·

12Ἄρα, λοιπόν, ἀδελφοί, ἀφοῦ τέτοιες εὐεργεσίες ἐλάβομεν καὶ τέτοιες δωρεὲς ἑτοιμάζονται δί᾿ ἡμᾶς, δὲν ἔχομεν ὑποχρέωσιν εἰς τὴν σάρκα, νὰ ζῶμεν κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τῆς σαρκὸς (ἀλλὰ εἰς τὸ Πνεῦμα, νὰ ζῶμεν κατὰς ὑπαγορεύσεις τοῦ Πνεύματος).

13εἰ γὰρ κατὰ σάρκα ζῆτε, μέλλετε ἀποθνῄσκειν· εἰ δὲ Πνεύματι τὰς πράξεις τοῦ σώματος θανατοῦτε ζήσεσθε.

13Διότι, ἐὰν ζῆτε κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τῆς σαρκός, μέλλετε νὰ ἀποθάνετε τὸν αἰώνιον θάνατον. Ἐὰν ὅμως, μὲ τὰς πνευματικὰς δυνάμεις ποὺ χαρίζει τὸ Πνεῦμα, ἀποστρέφεσθε καὶ νεκρώνετε τὰς κακὰς πράξεις τοῦ σώματος, θὰ ζήσετε αἰωνίως πλησίον τοῦ Θεοῦ.

14ὅσοι γὰρ Πνεύματι Θεοῦ ἄγονται, οὗτοί εἰσιν υἱοὶ Θεοῦ.

14Διότι, ὅσοι ὁδηγοῦνται καὶ κατευθύνονται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, αὐτοὶ εἶναι οἱ πραγματικοὶ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ.

15οὐ γὰρ ἐλάβετε Πνεῦμα δουλείας πάλιν εἰς φόβον, ἀλλ᾿ ἐλάβετε Πνεῦμα υἱοθεσίας, ἐν ᾧ κράζομεν· ἀββᾶ ὁ πατήρ.

15Σεῖς δέ, ὅταν ἐπιστεύσατε καὶ ἐβαπτίσθητε, δὲν ἐλάβετε ψυχικὴν κατάστασιν καὶ φρονήματα δουλείας, διὰ νὰ περιπέσετε πάλιν εἰς φόβον, ἀλλ᾿ ἐλάβετε ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ψυχικὴν κατάστασιν καὶ φρονήματα υἱῶν τοῦ Θεοῦ κατὰ χάριν, ὥστε χάρις εἰς αὐτὰ νὰ φωνάζωμεν μὲ θάρρος πρὸς τὸν Θεόν; Ἀββᾶ ὁ Πατήρ!

16αὐτὸ τὸ Πνεῦμα συμμαρτυρεῖ τῷ πνεύματι ἡμῶν ὅτι ἐσμὲν τέκνα Θεοῦ.

16Αὐτὸ δὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μαρτυρεῖ καὶ ἐπιβεβαιώνει μαζῆ μὲ τὸ ἰδικὸν μας πνεῦμα ὅτι εἵμεθα τέκνα τοῦ Θεοῦ.

17εἰ δὲ τέκνα, καὶ κληρονόμοι, κληρονόμοι μὲν Θεοῦ, συγκληρονόμοι δὲ Χριστοῦ, εἴπερ συμπάσχομεν ἵνα καὶ συνδοξασθῶμεν.

17Ἐὰν δὲ εἴμεθα τέκνα, κατὰ λογικὴν συνέπειαν εἵμεθα καὶ κληρονόμοι· κληρονόμοι μὲν τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι πατέρας μας, συγκληρονόμοι δὲ μαζῆ μὲ τὸν Χριστόν, ποὺ εἶναι πρωτότοκος ἀδελφός μας. Ἀποκτῶμεν δὲ αὐτὰ τὰ δικαιώματα, ἐὰν βεβαίως πάσχωμεν καὶ ταλαιπωρούμεθα μαζῆ μὲ τὸν Χριστὸν διὰ νὰ δοξασθῶμεν ἔτσι μαζῆ του.

18Λογίζομαι γὰρ ὅτι οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς.

18Φρονῶ δέ, καὶ εἶναι ἀπολύτως λογικὴ ἡ σκέψις μου, ὅτι τὰ ὅσα ὑποφέρομεν κατὰ τὸ διάστημα τῆς παρούσης ζωῆς δὲν εἶναι ἄξια κατὰ κανένα τρόπον νὰ συγκριθοῦν πρὸς τὴν δόξαν, ἡ ὁποία μέλλει νὰ ἀποκαλυφθῇ καὶ δοθῇ εἰς ἡμᾶς.

19ἡ γὰρ ἀποκαραδοκία τῆς κτίσεως τὴν ἀποκάλυψιν τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ ἀπεκδέχεται.

19Καὶ αὐτῇ ἀκόμη ἡ ἄψυχος κτίσις εὑρίσκεται εἰς συνεχῆ ἔντονον ἀναμονήν, περιμένουσα μὲ πόθον τὴν ἔνδοξον φανέρωσιν τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ.

20τῇ γὰρ ματαιότητι ἡ κτίσις ὑπετάγη, οὐχ ἑκοῦσα, ἀλλὰ διὰ τὸν ὑποτάξαντα, ἐπ᾿ ἐλπίδι

20Διότι καὶ ἡ κτίσις ἔχει ὑποδουλωθῆ εἰς τὴν φθορὰν ὄχι βέβαια μὲ τὴν θέλησίν της, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος τὴν ὑπέταξεν εἰς τὴν φθορὰν (μετὰ τὴν πτῶσιν τοῦ ἀνθρώπου) μὲ τὴν ἐλπίδα ὅμως τῆς ἀπαλλαγῇς.

21ὅτι καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις ἐλευθερωθήσεται ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ.

21Ἡ βεβαία δὲ ἐλπὶς εἶναι ὅτι καὶ αὐτῇ ἡ κτίσις θὰ ἐλευθερωθῇ ἀπὸ τὸν ζυγὸν τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου καὶ ἄφθαρτος πλέον θὰ λάβῃ μέρος εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ.

22οἴδαμεν γὰρ ὅτι πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν·

22Διότι γνωρίζομεν, ὅτι ὅλη ἡ κτίσις μαζῆ στενάζει καὶ πονεῖ πολὺ μέχρι σήμερον.

23οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ τὴν ἀπαρχὴν τοῦ Πνεύματος ἔχοντες καὶ ἡμεῖς αὐτοὶ ἐν ἑαυτοῖς στενάζομεν υἱοθεσίαν ἀπεκδεχόμενοι, τὴν ἀπολύτρωσιν τοῦ σώματος ἡμῶν.

23Καὶ ὄχι μόνον ἡ κτίσις, ἀλλὰ καὶ ἡμεῖς οἱ ἴδιοι, μολονότι ἔχομεν ἤδη πάρει τὴν ἀπαρχὴν τῶν δωρεῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὡς προκαταβολήν, τρόπον τινά, καὶ ἐγγύησιν διὰ τὰ μέλλοντα ἀγαθά, στενάζομεν ἐν τούτοις ἐσωτερικῶς, περιμένοντες τὸ πλῆρες καὶ τέλειον δῶρον τῆς υἱοθεσίας μας ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, τὴν ἀπολύτρωσιν τοῦ σώματος ἡμῶν ἐκ τῆς φθορᾶς.

24τῇ γὰρ ἐλπίδι ἐσώθημεν· ἐλπὶς δὲ βλεπομένη οὐκ ἔστιν ἐλπίς· ὃ γὰρ βλέπει τις, τί καὶ ἐλπίζει;

24Διότι τώρα ἔχομεν σωθῇ μὲ τὴν ἐλπίδα, τὴν βεβαίαν καὶ ἀσφαλῆ. Ἐλπὶς ὅμως ἡ ὁποία εἶναι αἰσθητῇ καὶ ὀρατή, δὲν εἶναι ἐλπίς. Διότι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον βλέπει κανεὶς μὲ τὰ σωματικὰ του μάτια, τί λόγος ὑπάρχει νὰ τὸ ἐλπίζῃ, ἀφοῦ τὸ βλέπει ὡς πραγματικότητα;

25εἰ δὲ ὃ οὐ βλέπομεν ἐλπίζομεν, δι᾿ ὑπομονῆς ἀπεκδεχόμεθα.

25Ἐὰν ὅμως ἐκεῖνο, ποὺ δὲν βλέπομεν, ἐλπίζωμεν νὰ τὸ ἀποκτήσωμεν εἰς τὸ μέλλον, τότε μὲ πολλὴν ὑπομονὴν καὶ σφοδρὰν ἐπιθυμίαν τὸ περιμένομεν.

26Ὡσαύτως δὲ καὶ τὸ Πνεῦμα συναντιλαμβάνεται ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν· τὸ γὰρ τί προσευξώμεθα καθ᾿ ὃ δεῖ οὐκ οἴδαμεν, ἀλλ᾿ αὐτὸ τὸ Πνεῦμα ὑπερεντυγχάνει ὑπὲρ ἡμῶν στεναγμοῖς ἀλαλήτοις·

26Καὶ αὐτὸ ἐπίσης τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μᾶς βοηθεῖ ὡσαύτως εἰς ὅλας τὰς ἀδυναμίας μας, ἁπαλύνει τοὺς κόπους καὶ τοὺς πόνους καὶ τὰς θλίψεις μας. Εἰδικώτεον δέ, ἐπειδὴ ἡμεῖς δὲν γνωρίζομεν πῶς πρέπει νὰ προσευχηθῶμεν καὶ τί νὰ ζητήσωμεν εἰς τὴν προσευχὴν μας, αὐτὸ τοῦτο τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον μεσιτεύει μὲ τὸ παραπάνω ὑπὲρ ἡμῶν, ἐμπνέει εἰς τὰς καρδίας μας στεναγμοὺς ἱερὰς κατανύξεως, ποὺ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκφρασθοῦν μὲ λόγια, καὶ οἱ ὁποῖοι μὰς ὑψώνουν πρὸς τὸν Θεόν.

27ὁ δὲ ἐρευνῶν τὰς καρδίας οἶδε τί τὸ φρόνημα τοῦ Πνεύματος, ὅτι κατὰ Θεὸν ἐντυγχάνει ὑπὲρ ἁγίων.

27Ὁ Θεὸς ὅμως, ὁ ὁποῖος ἐρευνᾷ καὶ τὰ βάθη τῶν καρδιῶν, γνωρίζει τί θέλει νὰ ἐκφράση μὲ τοὺς στεναγμοὺς αὐτοὺς τὸ Πνεῦμα, διότι σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, προσεύχεται καὶ κατ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπον ὑπὲρ τῶν πιστῶν.

28Οἴδαμεν δὲ ὅτι τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν, τοῖς κατὰ πρόθεσιν κλητοῖς οὖσιν·

28Τοὺς στεναγμοὺς μας διὰ τὰς θλίψεις τῆς παρούσης ζωῆς τοὺς ἁπαλύνει καὶ τὸ γεγονός, ὅτι γνωρίζομεν πὼς εἰς ἐκείνους ποὺ ἀγαποῦν τὸν Θεὸν ὅλα ὑποβοηθοῦν καὶ συνεργάζονται διὰ τὸ καλὸν των· εἰς αὐτοὺς δηλαδή, οἱ ὁποῖοι σύμφωνα μὲ τὴν προαιώνιον πρόθεσιν τοῦ Θεοῦ ἔχουν κληθῇ καὶ ἔχουν δεχθῇ τὴν σωτηρίαν.

29ὅτι οὓς προέγνω, καὶ προώρισε συμμόρφους τῆς εἰκόνος τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν πρωτότοκον ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς·

29Διότι ἐκείνους τοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς ἔχει προγνωρίσει ὡς ἀξίους σωτηρίας διὰ τὴν καλὴν των διάθεσιν, τοὺς προώρισε νὰ γίνουν ὁμοιόμορφοι πρὸς τὴν ἔνδοξον εἰκόνα τοῦ Υἱοῦ του, ὥστε νὰ εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ πρωτοτόκος μεταξὺ πολλῶν ἀδελφῶν, ποὺ θὰ εἶναι ὅμοιοί του.

30οὓς δὲ προώρισε, τούτους καὶ ἐκάλεσε, καὶ οὓς ἐκάλεσε, τούτους καὶ ἐδικαίωσεν, οὓς δὲ ἐδικαίωσε, τούτους καὶ ἐδόξασε.

30Ἐκείνους δέ ποὺ προώρισε διὰ τὴν δόξαν τῆς ὁμοιώσεώς των πρὸς τὸν Χριστόν, αὐτοὺς καὶ ἐκάλεσε· καὶ αὐτούς ποὺ ἐκάλεσε καὶ ἐδέχθησαν τὴν κλῆσιν, τοὺς κατέστησε δικαίους· καὶ ἐκείνους ποὺ ἐδικαίωσε, αὐτοὺς καὶ ἐδόξασε εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

31Τί οὖν ἐροῦμεν πρὸς ταῦτα; εἰ ὁ Θεὸς ὑπὲρ ἡμῶν, τίς καθ᾿ ἡμῶν;

31Τί λοιπόν, θὰ εἴπωμεν καὶ τί συμπεράσματα θὰ βγάλωμεν διὰ τὰς μεγάλας αὐτὰς δωρεάς, ποῦ μὰς ἐχάρισεν ὁ Θεός; Τὸ συμπέρασμα εἶναι ὅτι, ἐὰν ὁ Θεὸς μᾶς ἀγαπᾷ καὶ εἶναι ὑπερασπιστὴς μας, ποῖος θὰ τολμήσῃ νὰ ἐναντιωθῇ πρὸς ἡμᾶς καὶ νὰ μᾶς βλάψῃ;

32ὅς γε τοῦ ἰδίου υἱοῦ οὐκ ἐφείσατο, ἀλλ᾿ ὑπὲρ ἡμῶν πάντων παρέδωκεν αὐτόν, πῶς οὐχὶ καὶ σὺν αὐτῷ τὰ πάντα ἡμῖν χαρίσεται;

32Αὐτός, ὁ ὁποῖος δὲν ἐλυπήθη οὔτε τὸν μονογενῆ Υἱόν του, ἀλλὰ τὸν παρέδωκεν εἰς τὸν σταυρικὸν θάνατον ὑπὲρ ὅλων ἡμῶν, πὼς μαζῆ μὲ αὐτὸν δὲν θὰ μᾶς χαρίσῃ καὶ κάθε ἄλλην εὔνοιαν καὶ ὅλα τὰ ἄλλα, ποὺ μᾶς χρειάζονται; (Ἀφοῦ μᾶς ἐδώρισε τὸ ἀπείρως ἀνώτερον, δὲν θὰ μὰς χαρίσῃ καὶ τὰ ἄλλα ἀγαθά;)

33τίς ἐγκαλέσει κατὰ ἐκλεκτῶν Θεοῦ; Θεὸς ὁ δικαιῶν·

33Ποῖος θὰ τολμήσῃ νὰ παρουσιασθῇ ἐπικριτὴς καὶ κατήγορος ἐναντίον τῶν ἐκλεκτῶν τοῦ Θεοῦ; Κανείς· διότι <αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς σβήνει καὶ ἐξαλείφει τὰς ἁμαρτίας μας καὶ μὰς κάμνει δικαίους>.

34τίς ὁ κατακρινῶν; Χριστὸς ὁ ἀποθανών, μᾶλλον δὲ καὶ ἐγερθείς, ὃς καὶ ἔστιν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ, ὃς καὶ ἐντυγχάνει ὑπὲρ ἡμῶν.

34<Ποῖος θὰ τολμήσῃ νὰ μᾶς κατακρίνῃ καὶ νὰ μᾶς καταδικάσῃ>; Κανένας· διότι ὁ Χριστὸς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ ἀπέθανε δι᾿ ἡμᾶς, μᾶλλον δὲ καὶ ἀνεστήθη διὰ τὴν δικαίωσίν μας, ὁ ὁποῖος καὶ εὑρίσκεται πάντοτε ἔνδοξος εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ μεσιτεύει πρὸς τὸν Πατέρα δι᾿ ἡμᾶς.

35τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα;

35Ποιός, λοιπόν, θὰ ἠμπορέσῃ ποτὲ νὰ μᾶς χωρίσῃ ἀπὸ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ; Θλῖψις ἢ ἐσωτερικὴ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἐκ μέρους τῶν ἀπίστων ἢ πεῖνα ἢ γυμνότης ἢ οἰοσδήποτε κίνδυνος ἢ μαχαίρᾳ, ποῦ νὰ μᾶς ἀπειλῇ μὲ σφαγήν;

36καθὼς γέγραπται ὅτι ἕνεκά σου θανατούμεθα ὅλην τὴν ἡμέραν· ἐλογίσθημεν ὡς πρόβατα σφαγῆς.

36Ἀντικρύζομεν βέβαια καὶ αὐτὸν τὸν κίνδυνον τῆς σφαγῇς, ὅπως ἄλλωστε ἔχει προφητευθῆ καὶ εἰς τοὺς ψαλμοὺς ὅτι· <ἕνεκά σοῦ, Κύριε, ἐκτιθέμεθα εἰς κίνδυνον θανάτου ὅλην τὴν ἡμέραν. Ἐθεωρήθημεν ἀπὸ τοὺς διώκτας μας σὰν πρόβατα, προωρισμένα εἰς σφαγήν>.

37ἀλλ᾿ ἐν τούτοις πᾶσιν ὑπερνικῶμεν διὰ τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς.

37Ἀλλὰ εἰς ὅλας αὐτὰς τὰς δυσκολίας καὶ τὰς ἀπειλὰς βγαίνομεν μὲ τὸ παραπάνω νικηταί, διὰ τῆς βοηθείας τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος τόσον πολὺ μᾶς ἔχει ἀγαπήσει.

38πέπεισμαι γὰρ ὅτι οὔτε θάνατος οὔτε ζωὴ οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχαὶ οὔτε δυνάμεις οὔτε ἐνεστῶτα οὔτε μέλλοντα,

38Διότι ἔχω ἀπόλυτον πεποίθησιν καὶ βεβαιότητα, ὅτι οὔτε ὁ θάνατος, μὲ τὸν ὁποῖον μᾶς ἀπειλοῦν, οὔτε αἱ τέρψεις καὶ αἱ ἀπολαύσεις τῆς ζωῆς, τὰς ὁποίας μᾶς ὑπόσχονται, οὔτε αἱ ὑπερκόσμιαι δυνάμεις, τὰ ἐν οὐρανοῖς τάγματα τῶν ἀγγέλων καὶ τῶν ἀρχῶν καὶ τῶν δυνάμεων, οὒτε αἱ περιστάσεις καὶ τὰ γεγονότα τοῦ παρόντος οὔτε τὰ μελλοντικὰ γεγονότα

39οὔτε ὕψωμα οὔτε βάθος οὔτε τις κτίσις ἑτέρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.

39οὔτε ὕψος δόξῃς οὔτε βάθος ταπεινώσεως καὶ περιφρονήσεως οὒτε καμμιὰ ἄλλη κτίσις διαφορετικὴ ἀπ᾿ αὐτήν ποὺ βλέπομεν, θὰ ἠμπορέσῃ ποτὲ νὰ μᾶς χωρίσῃ ἀπὸ τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ, ὅπως μᾶς τὴν ἐφανέρωσεν ὁ ἴδιος διὰ μέσου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.