Πρὸς Ῥωμαίους

1Τί οὖν ἐροῦμεν; ἐπιμενοῦμεν τῇ ἁμαρτίᾳ, ἵνα ἡ χάρις πλεονάσῃ;

1Ἐφ᾿ ὅσον λοιπόν, ὅπου ἐπληνθύνθη ἡ ἁμαρτία, ἐδόθη πλουσιωτέρα ἡ χάρις, τί θὰ εἴπωμεν; Θὰ ἐπιμείνωμεν εἰς τὴν ἁμαρτίαν, διὰ νὰ μᾶς δοθῇ πλουσιωτέρα ἡ χάρις;

2μὴ γένοιτο. οἵτινες ἀπεθάνομεν τῇ ἁμαρτίᾳ, πῶς ἔτι ζήσομεν ἐν αὐτῇ;

2Μὴ γένοιτο· ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι ἔχομεν πλέον ἀποθάνει ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτίαν καὶ εἵμεθα νεκροὶ δι᾿ αὐτήν, πῶς θὰ ζήσωμεν ἀκόμη μέσα εἰς αὐτή;

3ἢ ἀγνοεῖτε ὅτι ὅσοι ἐβαπτίσθημεν εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν, εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ ἐβαπτίσθημεν;

3Ἢ δὲν γνωρίζετε, ὅτι ὅσοι ἐβαπτίσθημεν μὲ τὴν πίστιν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ἐβαπτίσθημεν συγχρόνως (ἐβυθίσθημεν τρόπον τινὰ καὶ ἐγίναμεν μέτοχοι) εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ; (Διὰ τῆς σταυρώσεως τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου).

4συνετάφημεν οὖν αὐτῷ διὰ τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸν θάνατον, ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστὸς ἐκ νεκρῶν διὰ τῆς δόξης τοῦ πατρός, οὕτω καὶ ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν.

4Ἐτάφημεν, λοιπόν, μαζῆ μὲ αὐτὸν διὰ τοῦ βαπτίσματος καὶ ἐγίναμεν μέτοχοι εἰς τὸν θάνατον του, ἵνα, ὅπως ἀκριβῶς ἀνεστήθη ὁ Χριστὸς ἐκ νεκρῶν διὰ τῆς δόξης τοῦ οὐρανίου Πατρός, ἔτσι καὶ ἡμεῖς ἀναστηθῶμεν καὶ ζήσωμεν μίαν νέαν ζωήν, σύμφωνον πρὸς τὸ θέλημα ἐκείνου.

5εἰ γὰρ σύμφυτοι γεγόναμεν τῷ ὁμοιώματι τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀναστάσεως ἐσόμεθα,

5Διότι, ἐάν, σὰν δύο δένδρα ἀδιασπάστως ἡνωμένα εἰς ἕνα, ἐγίναμεν ἕνα σῶμα μὲ τὸν Χριστὸν διὰ τοῦ βαπτίσματος, ποὺ εἶναι ὁμοίωμα τοῦ σταυρικοῦ του θανάτου, κατὰ λογικὴν καὶ φυσικὴν συνέπειαν θὰ γίνωμεν ἕνα μὲ αὐτὸν καὶ εἰς τὴν ἀνάστασίν του (θὰ ἀναστηθῶμεν δηλαδὴ καὶ ἡμεῖς ἔνδοξοι, ὅπως καὶ ἐκεῖνος),

6τοῦτο γινώσκοντες, ὅτι ὁ παλαιὸς ἡμῶν ἄνθρωπος συνεσταυρώθη ἵνα καταργηθῇ τὸ σῶμα τῆς ἁμαρτίας, τοῦ μηκέτι δουλεύειν ἡμᾶς τῇ ἁμαρτίᾳ·

6γνωρίζοντες τοῦτο, ὅτι ὁ παλαιὸς ἡμῶν ἄνθρωπος, ἡ διεφθαρμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν φύσις μας, ἐσταυρώθη μαζῆ μὲ τὸν Χριστὸν διὰ τοῦ βαπτίσματος, διὰ νὰ ἀτονήσῃ πλέον καὶ νὰ εἶναι σὰν πεθαμένον τὸ σῶμα μας ἀπέναντι τῆς ἁμαρτίας, ὥστε νὰ μὴ γίνωμεν πάλιν δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας.

7ὁ γὰρ ἀποθανὼν δεδικαίωται ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας.

7Διότι ἐκεῖνος ποὺ ἀπέθανε ἔχει πλέον ἐλευθερωθῆ ἀπὸ τὸν κίνδυνον τῆς ἁμαρτίας (δεδομένου ὅτι ὁ πεθαμένος καὶ νεκρὸς οὔτε πειράζεται οὔτε ἁμαρτάνει).

8εἰ δὲ ἀπεθάνομεν σὺν Χριστῷ, πιστεύομεν ὅτι καὶ συζήσομεν αὐτῷ,

8Ἐφ᾿ ὅσον δὲ διὰ τοῦ βαπτίσματος ἔχομεν ἀποθάνει μαζῆ μὲ τὸν Χριστόν, ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτίαν, πιστεύομεν ὅτι καὶ θὰ ζήσωμεν ἔνδοξοι μαζῆ μὲ αὐτὸν εἰς τὴν αἰωνιότητα.

9εἰδότες ὅτι Χριστὸς ἐγερθεὶς ἐκ νεκρῶν οὐκέτι ἀποθνῄσκει, θάνατος αὐτοῦ οὐκέτι κυριεύει.

9Διότι γνωρίζομεν πολὺ καλά, ὅτι ὁ Χριστὸς ἀναστηθεὶς ἐκ τῶν νεκρῶν δὲν πεθαίνει πλέον ποτέ, ὁ θάνατος δὲν ἔχει καμμίαν ἀπολύτως ἐξουσίαν καὶ κυριότητα εἰς αὐτόν.

10ὃ γὰρ ἀπέθανε, τῇ ἁμαρτίᾳ ἀπέθανεν ἐφάπαξ, ὃ δὲ ζῇ, ζῇ τῷ Θεῷ.

10Καὶ δὲν τὸν κατακυριεύει πλέον ὁ θάνατος, διότι, τὸν σταυρικὸν θάνατον τὸν ὑπέστη τότε ὁ Κύριος, ἅπαξ διὰ παντός, διὰ νὰ ἐξαλείψῃ τὴν ἁμαρτίαν. Καὶ τὴν ζωὴν δέ, τὴν ὁποίαν ζῇ τώρα, τὴν ζῇ αἰωνίως ἔνδοξος πλησίον τοῦ Θεοῦ.

11οὕτω καὶ ὑμεῖς λογίζεσθε ἑαυτοὺς νεκροὺς μὲν εἶναι τῇ ἁμαρτίᾳ, ζῶντας δὲ τῷ Θεῷ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.

11Ἔτσι καὶ σεῖς θὰ θεωρῆτε πλέον τοὺς εὐατοὺς σας, νεκροὺς ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτίαν, ζωντανοὺς δὲ διὰ τὸν Θεὸν διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Κυρίου μας.

12Μὴ οὖν βασιλευέτω ἡ ἁμαρτία ἐν τῷ θνητῷ ὑμῶν σώματι εἰς τὸ ὑπακούειν αὐτῇ ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις αὐτοῦ,

12Λοιπόν, ἂς μὴ βασιλεύῃ καὶ ἂς μὴ κυριαρχῇ ἡ ἁμαρτία εἰς τὸ θνητὸν σας σῶμα, ὥστε νὰ ὑπακούετε εἰς αὐτήν, παρασυρόμενοι ἀπὸ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ σώματος.

13μηδὲ παριστάνετε τὰ μέλη ὑμῶν ὅπλα ἀδικίας τῇ ἁμαρτίᾳ, ἀλλὰ παραστήσατε ἑαυτοὺς τῷ Θεῷ ὡς ἐκ νεκρῶν ζῶντας καὶ τὰ μέλη ὑμῶν ὅπλα δικαιοσύνης τῷ Θεῷ.

13Οὔτε νὰ προσφέρετε καὶ νὰ κάνετε τὰ μέλῃ τοῦ σώματός σας ὄργανα καὶ ὅπλα τῆς ἀδικίας, διὰ τῶν ὁποίων θὰ σᾶς νικᾷ καὶ θὰ σᾶς ἐξουσιάζῃ ἡ ἁμαρτία. Ἀλλὰ νὰ προσφέρετε τοὺς ἑαυτοὺς σας εἰς τὸν Θεὸν σὰν ἄνθρωποι, ποὺ πράγματι ἔχετε ἀναστηθῆ ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ τὰ μέλῃ σας νὰ τὰ προσφέρετε καὶ ἀφιερώσετε εἰς τὸν Θεόν, διὰ νὰ εἶναι ὄργανα καὶ ὅπλα εἰς κάθε ἀρετήν.

14ἁμαρτία γὰρ ὑμῶν οὐ κυριεύσει· οὐ γάρ ἐστε ὑπὸ νόμον, ἀλλ᾿ ὑπὸ χάριν.

14Ἔτσι δέ ποτὲ πλέον ἡ ἁμαρτία δὲν θὰ σᾶς ὑποδουλώσῃ, διότι δὲν εἷσθε πλέον ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τοῦ Νόμου, ὁ ὁποῖος κατεδίκαζε μὲ τὴν ἁμαρτίαν, χωρὶς ὅμως νὰ δίδῃ τὴν λύτρωσιν, ἀλλὰ εὑρίσκεσθε εἰς τὴν βασιλείαν τῆς χάριτος, ποὺ δίδει συγχώρησιν, ἐλευθερίαν καὶ ἁγιασμόν.

15Τί οὖν; ἁμαρτήσομεν ὅτι οὐκ ἐσμὲν ὑπὸ νόμον, ἀλλ᾿ ὑπὸ χάριν; μὴ γένοιτο.

15Τί λοιπόν; Ἐφ᾿ ὅσον δὲν εἵμεθα ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν τοῦ Νόμου, ἀλλ᾿ εὑρισκόμεθα εἰς τὴν δωρεὰν τῆς χάριτος, θὰ ἁμαρτήσωμεν, ἀφοῦ εἶναι εὔκολον νὰ λάβωμεν ἄφεσιν; Μὴ γένοιτο!

16οὐκ οἴδατε ὅτι ᾧ παριστάνετε ἑαυτοὺς δούλους εἰς ὑπακοήν, δοῦλοί ἐστε ᾧ ὑπακούετε, ἤτοι ἁμαρτίας εἰς θάνατον ἢ ὑπακοῆς εἰς δικαιοσύνην;

16Δὲν γνωρίζετε ὅτι εἰς ἐκεῖνον, ποὺ προσφέρετε τοὺς ἑαυτοὺς σας δούλους, διὰ νὰ τὸν ὑπακούετε, γίνεσθε πράγματι δοῦλοι μὲ τὴν ὑπακοὴν αὐτήν. Δηλαδὴ εἷσθε ἡ δοῦλοι ὑπακούοντες εἰς τὴν ἁμαρτίαν διὰ νὰ καταλήξετε εἰς τὸν πνευματικὸν θάνατον ἢ δοῦλοι ὑπακούοντες εἰς τὸν Χριστόν, διὰ νὰ ἀποκτήσετε τὴν δικαίωσιν καὶ τὴν αἰωνίαν μακαριότητα.

17χάρις δὲ τῷ Θεῷ ὅτι ἦτε δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας, ὑπηκούσατε δὲ ἐκ καρδίας εἰς ὃν παρεδόθητε τύπον διδαχῆς,

17Ἀλλά, δόξα εἰς τὸν Θεόν, διότι ναὶ μὲν ὑπήρξατε ἄλλοτε δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας, ὑπηκούσατε ὅμως μὲ ὅλην σας τὴν ψυχὴν καὶ τὴν καρδίαν εἰς τὸν τέλειον κανόνα τῆς ἀρίστης διδασκαλίας, τὴν ὁποίαν ἔχετε διδαχθῇ ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους.

18ἐλευθερωθέντες δὲ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας ἐδουλώθητε τῇ δικαιοσύνῃ.

18Ἔτσι δέ, ἀφοῦ ἐγίνατε ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ὑπεδουλώθητε εἰς τὴν ἁγιότητα καὶ τὴν ἀρετήν.

19ἀνθρώπινον λέγω διὰ τὴν ἀσθένειαν τῆς σαρκὸς ὑμῶν· ὥσπερ γὰρ παρεστήσατε τὰ μέλη ὑμῶν δοῦλα τῇ ἀκαθαρσίᾳ καὶ τῇ ἀνομίᾳ εἰς τὴν ἀνομίαν, οὕτω νῦν παραστήσατε τὰ μέλη ὑμῶν δοῦλα τῇ δικαιοσύνῃ εἰς ἁγιασμόν.

19Χρησιμοποιῶ ἀνθρωπίνας εἰκόνας καὶ ἐκφράσεις ἐξ αἰτίας τῆς ἀδυναμίας, ποὺ παρουσιάζει ἡ ἀνθρωπίνη, ἡ σαρκικὴ ἀκόμη κατάστασίς σας. Δηλαδὴ ὅπως εἴχατε προσφέρει τὰ μέλῃ σας δοῦλα εἰς τὴν ἀκαθαρσίαν τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀνομίας, διὰ νὰ διαπράττετε τὴν ἁμαρτίαν, ἔτσι καὶ τώρα πρέπει νὰ προσφέρετε τὰ μέλῃ σας δοῦλα εἰς τὴν ἀρετήν, διὰ νὰ πρωχωρήσετε καὶ ἐπιτύχετε τὴν ἁγιότητα.

20ὅτε γὰρ δοῦλοι ἦτε τῆς ἁμαρτίας ἐλεύθεροι ἦτε τῇ δικαιοσύνῃ.

20Ἄλλοτε, ὅταν ἧσθε δοῦλοι εἰς τὴν ἁμαρτίαν, ἧσθε μὲν ἐλεύθεροι ὡς πρὸς τὴν δικαίωσιν καὶ τὴν ἀρετήν, ποὺ θέλει ὁ Θεός,

21τίνα οὖν καρπὸν εἴχετε τότε ἐφ᾿ οἷς νῦν ἐπαισχύνεσθε; τὸ γὰρ τέλος ἐκείνων θάνατος.

21ἀλλὰ ποῖον καρπόν, ποῖον κέρδος καὶ ὠφέλειαν εἴχατε τότε ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, διὰ τὰ ὁποῖα τώρα ἐντρέπεσθε κάθε φοράν ποὺ τὰ ἐνθυμεῖσθε. Διότι ἡ κατάληξις ἐκείνων εἶναι ὁ αἰώνιος πνευματικὸς θάνατος.

22νυνὶ δέ ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας δουλωθέντες δὲ τῷ Θεῷ ἔχετε τὸν καρπὸν ὑμῶν εἰς ἁγιασμόν, τὸ δὲ τέλος ζωὴν αἰώνιον.

22Τώρα δέ ποὺ ἀπεκτήσατε τὴν ἐλευθερίαν καὶ ἀπηλλάγητε ἀπὸ τὴν δουλείαν τῆς ἁμαρτίας, ὑπεδουλώθητε δὲ θεληματικὰ εἰς τὸν Θεόν, ἔχετε ὡς καρπὸν τὴν προκοπὴν εἰς τὴν ἁγιότητα τελικὸν δὲ καὶ ἀναφαίρετον κέρδος τὴν αἰωνίαν ζωήν.

23τὰ γὰρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος, τὸ δὲ χάρισμα τοῦ Θεοῦ ζωὴ αἰώνιος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.

23Διότι αἱ μὲν συνέπειαι καὶ ὁ μισθὸς τῆς ἁμαρτίας εἶναι ὁ πνευματικὸς θάνατος, τὸ δὲ δῶρον τοῦ Θεοῦ πρὸς ἐκείνους, ποὺ τὸν ὑπακούουν, εἶναι ἡ αἰώνιος ζωὴ διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.