Πρὸς Κολοσσαεῖς

Ο ανακαινισμένος άνθρωπος¹Εἰ οὖν συνηγέρθητε τῷ Χριστῷ, τὰ ἄνω ζητεῖτε, οὗ ὁ Χριστός ἐστιν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ καθήμενος, ¹Ἐάν, λοιπόν, ἀνεστήθητε μαζῆ μὲ τὸν Χριστόν, ζητεῖτε καὶ ἐπιδιώκετε τὰ ἄνω, τὰ ἐν οὐρανοῖς, ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει ὁ Χριστός, καθήμενος ἐπὶ θρόνου εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ. ²τὰ ἄνω φρονεῖτε, μὴ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς. ²Τὰς σκέψεις σας, τὰς ἐπιθυμίας σας, ὅλα τὰ φρονήματά σας, ἀνυψώσατέ τὰ πρὸς τὰ ἄνω καὶ ὄχι εἰς τὰ ἐπὶ τῆς γῆς. ³ἀπεθάνετε γάρ, καὶ ἡ ζωὴ ὑμῶν κέκρυπται σὺν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ· ³Μὴ σκέπτεσθε καὶ μὴ ἑλκύεσθε ἀπὸ τὰ γήϊνα καὶ κοσμικά, διότι ἔχετε ἀποθάνει ὡς πρὸς τὸν κόσμον διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος καὶ ἐλάβατε νέαν ζωήν, ἡ ὁποία εἶναι κρυμμένη μαζῆ μὲ τὸν Χριστὸν ἐν τῷ Θεῷ. ⁴ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ὑμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ. ⁴Ὅταν δὲ ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι ἡ ζωὴ καὶ ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς μας, φανερωθῇ ἔνδοξος κατὰ τὴν δευτέραν παρουσίαν, τότε καὶ σεῖς μαζῆ μὲ αὐτὸν θὰ φανερωθῆτε καὶ θὰ λάμψετε ἐν δόξῃ. ⁵Νεκρώσατε οὖν τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πάθος, ἐπιθυμίαν κακήν, καὶ τὴν πλεονεξίαν ἥτις ἐστὶν εἰδωλολατρία, ⁵Λοιπόν, νεκρώσατε τὰ μέλῃ σας, τὰ μέλῃ τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ζητοῦν γηΐνας ἁμαρτωλὰς ἀπολαύσεις καὶ ἡδονάς· νεκρώσατε καὶ διῶξτε ἀπὸ τὸν ἑαυτὸν σας τὴν πορνείαν, τὴν σαρκικὴν ἀκαθαρσίαν, κάθε ἁμαρτωλὸν πάθος, κάθε κακὴν ἐπιθυμίαν, ποὺ μολύνει τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸν ὠθεῖ πρὸς τὴν κακὴν πρᾶξιν, καὶ τὴν πλεονεξίαν, ἡ ὁποία εἶναι εἰδωλολατρία ποὺ θεοποιεῖ καὶ λατρεύει τὸ χρῆμα. ⁶δι᾿ ἃ ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας, ⁶Διὰ τὰ ἁμαρτήματα αὐτὰ ἔρχεται καὶ ξεσπάει ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐναντίον τῶν τέκνων τῆς παρακοῆς, ἐναντίον αὐτῶν ποὺ ἐπεμένουν ἀμετανόητοι εἰς τὴν κακίαν των. ⁷ἐν οἷς καὶ ὑμεῖς περιεπατήσατέ ποτε, ὅτε ἐζῆτε ἐν αὐτοῖς· ⁷Εἰς τὰ ἁμαρτήματα αὐτὰ καὶ σεῖς εἴχατε περιπατήσει καὶ παρασυρθῇ ἄλλοτε, τότε ποὺ ἐζούσατε μεταξὺ αὐτῶν. ⁸νυνὶ δὲ ἀπόθεσθε καὶ ὑμεῖς τὰ πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αἰσχρολογίαν ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν· ⁸Τώρα ὅμως πετάξτε καὶ σεῖς ἀπὸ πάνω σας ὅλα αὐτά, ἀκόμη δὲ καὶ τὴν ὀργήν, τὸν θυμόν, τὴν κακότητα καὶ πονηρίαν, τὴν ὑβρεολογίαν καὶ τὴν αἰσχρολογίαν ἀπὸ τὸ στόμα σας. ⁹μὴ ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους, ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ ⁹Μὴ λέτε ψέματα ὁ ἔνας εἰς τὸν ἄλλον, ἀφοῦ ἔχετε ἀποβάλει πλέον τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον μαζῆ μὲ τὰς πονηρὰς αὐτοῦ πράξεις ¹⁰καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν νέον τὸν ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατ᾿ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν, ¹⁰καὶ ἔχετε ἐνδυθῆ τὸν νέον, ὁ ὁποῖος συνεχῶς ξανακαινουργώνεται, ὥστε νὰ προχωρῇ εἰς βαθυτέραν γνῶσιν τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ γίνεται συνεχῶς τελειοτέραν εἰκὼν τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος τὸν ἔκτισεν. ¹¹ὅπου οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ἰουδαῖος, περιτομὴ καὶ ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός. ¹¹Εἰς τὴν νέαν δὲ αὐτὴν κατάστασιν τῶν ἀνακαινισμένων ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ ἀνθρώπων, δὲν ὑπάρχει διαφορὰ μεταξὺ Ἕλληνος καὶ Ἰουδαίου, περιτμημένου Ἰσραηλίτου καὶ ἀπεριτμήτου ἐθνικού. Δὲν ὑπάρχει διαφορὰ μεταξὺ βαρβάρου, Σκύθου, δούλου, ἐλευθέρου, ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ καὶ εἰς ὅλους τοὺς πιστοὺς εἶναι ὁ Χριστός. ¹²Ἐνδύσασθε οὖν, ὡς ἐκλεκτοὶ τοῦ Θεοῦ, ἅγιοι καὶ ἠγαπημένοι, σπλάγχνα οἰκτιρμοῦ, χρηστότητα, ταπεινοφροσύνην, πρᾳότητα, μακροθυμίαν, ¹²Ἐνδυθῆτε, λοιπόν, σὰν ἐκλεκτοὶ τοῦ Θεοῦ, ἁγιασμένοι καὶ ἀγαπημένοι ἀπὸ τὸν Θεόν, καρδίαν εὐσπλαγχνικὴν καὶ πονετικήν, ἀγαθότητα καὶ καλωσύνην, ταπεινοφροσύνην, πρᾳότητα, μεγαλοκαρδίαν. ¹³ἀνεχόμενοι ἀλλήλων καὶ χαριζόμενοι ἑαυτοῖς, ἐάν τις πρός τινα ἔχῃ μομφήν· καθὼς καὶ ὁ Κύριος ἐχαρίσατο ὑμῖν, οὕτω καὶ ὑμεῖς· ¹³Νὰ ἀνέχεσθε μὲ ἀγάπην ὁ ἔνας τοῦ ἄλλου τὰς ἀδυναμίας, νὰ χαρίσεσθε μεταξὺ σας καὶ νὰ ἀλληλοσυγχωρῆσθε, ἐὰν τυχὸν κανένας ἔχῃ ἐναντίον ἄλλου κάποιον δικαιολογημένην δυσαρέσκειαν καὶ ἀφορμὴν κατηγορίας. Ὅπως ὁ Χριστὸς ἐχαρίσθη εἰς σᾶς καὶ σᾶς συνεχώρησε, ἔτσι καὶ σεῖς νὰ συγχωρῆτε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον. ¹⁴ἐπὶ πᾶσι δὲ τούτοις τὴν ἀγάπην, ἥτις ἐστὶ σύνδεσμος τῆς τελειότητος. ¹⁴Παρὰ πάνω δὲ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ νὰ ἐνδυθῆτε καὶ νὰ κάμετε κτῆμα τῆς ψυχῆς σας τὴν ἀγάπην, ἡ ὁποία συνδέει εἰς ἕνα τέλειον σύνολον ὅλας τὰς ἀρετάς. ¹⁵καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ βραβευέτω ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν, εἰς ἣν καὶ ἐκλήθητε ἐν ἑνὶ σώματι· καὶ εὐχάριστοι γίνεσθε. ¹⁵Καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἂς βασιλεύῃ μέσα σας καὶ ἂς ἀποτελῇ τὸ συνεχὲς βραβεῖον τῶν καρδιῶν σας. Εἰς αὐτὴν ἄλλωστε τὴν εἰρήνην ἔχετε κληθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν, ὥστε νὰ γίνετε ἕνα πνευματικὸν σῶμα. Προσπαθεῖτε δὲ ἀκόμα νὰ γίνεσθε εὐχάριστοι μεταξὺ σας καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους, σύμφωνα πάντοτε μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. ¹⁶ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ ἐνοικείτω ἐν ὑμῖν πλουσίως, ἐν πάσῃ σοφίᾳ διδάσκοντες καὶ νουθετοῦντες ἑαυτοὺς ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ἐν χάριτι ᾄδοντες ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ. ¹⁶Ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ ἂς κατοικῇ μέσα σας πλουσία, μὲ κάθε σύνεσιν καὶ σοφίαν. Νὰ διδάσκετε δὲ καὶ νὰ συμβουλεύετε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον μὲ ψαλμοὺς καὶ μὲ ὕμνους καὶ μὲ πνευματικὰς ὠδάς, ὑμνολογοῦντες καὶ εὐχαριστοῦντες τὸν Κύριον μὲ ὅλην σας τὴν καρδίαν. ¹⁷καὶ πᾶν ὅ,τι ἂν ποιῆτε ἐν λόγῳ ἢ ἐν ἔργῳ, πάντα ἐν ὀνόματι Κυρίου Ἰησοῦ, εὐχαριστοῦντες τῷ Θεῷ καὶ πατρὶ δι᾿ αὐτοῦ. ¹⁷Καὶ κάθε τί, τὸ ὁποῖον πράττετε μὲ τὰ λόγια σας ἢ μὲ τὰ ἔργα σας, τὰ πάντα νὰ τὰ κάμνετε ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου καὶ πρὸς δόξαν αὐτοῦ, εὐχαριστοῦντες δι᾿ αὐτοῦ τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, ὁ ὁποῖος τόσον πολὺ μᾶς ἔχει εὐεργετήσει καὶ μᾶς εὐεργετεῖ. Οικογενειακές και κοινωνικές σχέσεις¹⁸Αἱ γυναῖκες ὑποτάσσεσθε τοῖς ἀνδράσιν, ὡς ἀνῆκεν ἐν Κυρίῳ. ¹⁸Αἱ γυναῖκες νὰ ὑποτάσσεσθε εἰς τοὺς ἄνδρας σας, σὰν νὰ ὑποτάσσεσθε εἰς τὸν Κύριον (ὁ ὁποῖος καὶ παραγγέλλει αὐτὴν τὴν ὑποταγήν). ¹⁹Οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκας καὶ μὴ πικραίνεσθε πρὸς αὐτάς. ¹⁹Οἱ ἄνδρες νὰ ἀγαπᾶτε τὰς γυναίκας σας καὶ νὰ μὴ φέρεσθε μὲ πικρίαν καὶ ἀποτομίαν πρὸς αὐτάς. ²⁰Τὰ τέκνα ὑπακούετε τοῖς γονεῦσι κατὰ πάντα· τοῦτο γάρ ἐστιν εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ. ²⁰Τὰ τέκνα νὰ ὑπακούετε εἰς τοὺς γονεῖς εἰς ὅλα τὰ ὀρθά, ποὺ ἐκεῖνοι σᾶς συμβουλεύουν. Διότι τοῦτο εἶναι εὐάρεστον εἰς τὸν Κύριον. ²¹Οἱ πατέρες μὴ ἐρεθίζετε τὰ τέκνα ὑμῶν, ἵνα μὴ ἀθυμῶσιν. ²¹Οἱ πατέρες νὰ μὴ ἐξερεθίζετε τὰ τέκνα σας, διὰ νὰ μὴ περιπίπτουν εἰς ἀθυμίαν καὶ χάνουν τὸ θάρρος των καὶ ἀπελπίζωνται. ²²Οἱ δοῦλοι ὑπακούετε κατὰ πάντα τοῖς κατὰ σάρκα κυρίοις, μὴ ἐν ὀφθαλμοδουλίαις, ὡς ἀνθρωπάρεσκοι, ἀλλ᾿ ἐν ἁπλότητι καρδίας, φοβούμενοι τὸν Θεόν. ²²Οἱ δοῦλοι νὰ ὑπακούετε κατὰ πάντα εἰς τοὺς κατὰ σάρκα κυρίους σας, ὄχι ὑποκριτικὰ καὶ διὰ τὰ μάτια σὰν ἀνθρωπάρεσκοι, ἀλλὰ μὲ κάθε εὐθύτητα καὶ εἰλικρίνειαν καρδίας, φοβούμενοι τὸν Θεόν. ²³καὶ πᾶν ὅ,τι ἐὰν ποιῆτε, ἐκ ψυχῆς ἐργάζεσθε, ὡς τῷ Κυρίῳ καὶ οὐκ ἀνθρώποις, ²³Καὶ κάθε τί τὸ ὁποῖον πράττετε νὰ τὸ ἐργάζεσθε πρόθυμα μὲ ὅλην σας τὴν ψυχήν, σὰν αὐτὸ νὰ ἀναφέρεται εἰς τὸν Κύριον καὶ ὄχι εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ²⁴εἰδότες ὅτι ἀπὸ Κυρίου ἀπολήψεσθε τὴν ἀνταπόδοσιν τῆς κληρονομίας· τῷ γὰρ Κυρίῳ Χριστῷ δουλεύετε· ²⁴γνωρίζοντες, ὅτι ἀπὸ τὸν Κύριον θὰ ἀπολαύσετε τὴν ἀνταπόδοσιν, ἡ ὁποία ἀνταπόδοσις εἶναι ἡ κληρονομία τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Θὰ σᾶς δοθῇ δὲ αὐτῇ ὡς ἀμοιβή, διότι δουλεύετε ἔτσι εἰς τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν. ²⁵ὁ δὲ ἀδικῶν κομιεῖται ὃ ἠδίκησε, καὶ οὐκ ἔστι προσωποληψία. ²⁵Ἐκεῖνος ὅμως, ὁ ὁποῖος ἀδικεῖ τὸν δοῦλον του ἢ οἰονδήποτε ἄλλον, θὰ λάβῃ τὴν ἀνταπόδοσιν καὶ τὴν τιμωρίαν διὰ τὴν ἀδικίαν, ποὺ ἔκαμε· δὲν ὑπάρχει εἰς τὸν Θεὸν προσωποληψία, ἀλλὰ δικαιοσύνη καὶ ὀρθὴ κρίσις.