Πρὸς Κολοσσαεῖς

1Εἰ οὖν συνηγέρθητε τῷ Χριστῷ, τὰ ἄνω ζητεῖτε, οὗ ὁ Χριστός ἐστιν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ καθήμενος,

1Ἐάν, λοιπόν, ἀνεστήθητε μαζῆ μὲ τὸν Χριστόν, ζητεῖτε καὶ ἐπιδιώκετε τὰ ἄνω, τὰ ἐν οὐρανοῖς, ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει ὁ Χριστός, καθήμενος ἐπὶ θρόνου εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ.

2τὰ ἄνω φρονεῖτε, μὴ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς.

2Τὰς σκέψεις σας, τὰς ἐπιθυμίας σας, ὅλα τὰ φρονήματά σας, ἀνυψώσατέ τὰ πρὸς τὰ ἄνω καὶ ὄχι εἰς τὰ ἐπὶ τῆς γῆς.

3ἀπεθάνετε γάρ, καὶ ἡ ζωὴ ὑμῶν κέκρυπται σὺν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ·

3Μὴ σκέπτεσθε καὶ μὴ ἑλκύεσθε ἀπὸ τὰ γήϊνα καὶ κοσμικά, διότι ἔχετε ἀποθάνει ὡς πρὸς τὸν κόσμον διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος καὶ ἐλάβατε νέαν ζωήν, ἡ ὁποία εἶναι κρυμμένη μαζῆ μὲ τὸν Χριστὸν ἐν τῷ Θεῷ.

4ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ὑμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ.

4Ὅταν δὲ ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι ἡ ζωὴ καὶ ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς μας, φανερωθῇ ἔνδοξος κατὰ τὴν δευτέραν παρουσίαν, τότε καὶ σεῖς μαζῆ μὲ αὐτὸν θὰ φανερωθῆτε καὶ θὰ λάμψετε ἐν δόξῃ.

5Νεκρώσατε οὖν τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πάθος, ἐπιθυμίαν κακήν, καὶ τὴν πλεονεξίαν ἥτις ἐστὶν εἰδωλολατρία,

5Λοιπόν, νεκρώσατε τὰ μέλῃ σας, τὰ μέλῃ τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ζητοῦν γηΐνας ἁμαρτωλὰς ἀπολαύσεις καὶ ἡδονάς· νεκρώσατε καὶ διῶξτε ἀπὸ τὸν ἑαυτὸν σας τὴν πορνείαν, τὴν σαρκικὴν ἀκαθαρσίαν, κάθε ἁμαρτωλὸν πάθος, κάθε κακὴν ἐπιθυμίαν, ποὺ μολύνει τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸν ὠθεῖ πρὸς τὴν κακὴν πρᾶξιν, καὶ τὴν πλεονεξίαν, ἡ ὁποία εἶναι εἰδωλολατρία ποὺ θεοποιεῖ καὶ λατρεύει τὸ χρῆμα.

6δι᾿ ἃ ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας,

6Διὰ τὰ ἁμαρτήματα αὐτὰ ἔρχεται καὶ ξεσπάει ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐναντίον τῶν τέκνων τῆς παρακοῆς, ἐναντίον αὐτῶν ποὺ ἐπεμένουν ἀμετανόητοι εἰς τὴν κακίαν των.

7ἐν οἷς καὶ ὑμεῖς περιεπατήσατέ ποτε, ὅτε ἐζῆτε ἐν αὐτοῖς·

7Εἰς τὰ ἁμαρτήματα αὐτὰ καὶ σεῖς εἴχατε περιπατήσει καὶ παρασυρθῇ ἄλλοτε, τότε ποὺ ἐζούσατε μεταξὺ αὐτῶν.

8νυνὶ δὲ ἀπόθεσθε καὶ ὑμεῖς τὰ πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αἰσχρολογίαν ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν·

8Τώρα ὅμως πετάξτε καὶ σεῖς ἀπὸ πάνω σας ὅλα αὐτά, ἀκόμη δὲ καὶ τὴν ὀργήν, τὸν θυμόν, τὴν κακότητα καὶ πονηρίαν, τὴν ὑβρεολογίαν καὶ τὴν αἰσχρολογίαν ἀπὸ τὸ στόμα σας.

9μὴ ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους, ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ

9Μὴ λέτε ψέματα ὁ ἔνας εἰς τὸν ἄλλον, ἀφοῦ ἔχετε ἀποβάλει πλέον τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον μαζῆ μὲ τὰς πονηρὰς αὐτοῦ πράξεις

10καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν νέον τὸν ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατ᾿ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν,

10καὶ ἔχετε ἐνδυθῆ τὸν νέον, ὁ ὁποῖος συνεχῶς ξανακαινουργώνεται, ὥστε νὰ προχωρῇ εἰς βαθυτέραν γνῶσιν τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ γίνεται συνεχῶς τελειοτέραν εἰκὼν τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος τὸν ἔκτισεν.

11ὅπου οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ἰουδαῖος, περιτομὴ καὶ ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός.

11Εἰς τὴν νέαν δὲ αὐτὴν κατάστασιν τῶν ἀνακαινισμένων ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ ἀνθρώπων, δὲν ὑπάρχει διαφορὰ μεταξὺ Ἕλληνος καὶ Ἰουδαίου, περιτμημένου Ἰσραηλίτου καὶ ἀπεριτμήτου ἐθνικού. Δὲν ὑπάρχει διαφορὰ μεταξὺ βαρβάρου, Σκύθου, δούλου, ἐλευθέρου, ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ καὶ εἰς ὅλους τοὺς πιστοὺς εἶναι ὁ Χριστός.

12Ἐνδύσασθε οὖν, ὡς ἐκλεκτοὶ τοῦ Θεοῦ, ἅγιοι καὶ ἠγαπημένοι, σπλάγχνα οἰκτιρμοῦ, χρηστότητα, ταπεινοφροσύνην, πρᾳότητα, μακροθυμίαν,

12Ἐνδυθῆτε, λοιπόν, σὰν ἐκλεκτοὶ τοῦ Θεοῦ, ἁγιασμένοι καὶ ἀγαπημένοι ἀπὸ τὸν Θεόν, καρδίαν εὐσπλαγχνικὴν καὶ πονετικήν, ἀγαθότητα καὶ καλωσύνην, ταπεινοφροσύνην, πρᾳότητα, μεγαλοκαρδίαν.

13ἀνεχόμενοι ἀλλήλων καὶ χαριζόμενοι ἑαυτοῖς, ἐάν τις πρός τινα ἔχῃ μομφήν· καθὼς καὶ ὁ Κύριος ἐχαρίσατο ὑμῖν, οὕτω καὶ ὑμεῖς·

13Νὰ ἀνέχεσθε μὲ ἀγάπην ὁ ἔνας τοῦ ἄλλου τὰς ἀδυναμίας, νὰ χαρίσεσθε μεταξὺ σας καὶ νὰ ἀλληλοσυγχωρῆσθε, ἐὰν τυχὸν κανένας ἔχῃ ἐναντίον ἄλλου κάποιον δικαιολογημένην δυσαρέσκειαν καὶ ἀφορμὴν κατηγορίας. Ὅπως ὁ Χριστὸς ἐχαρίσθη εἰς σᾶς καὶ σᾶς συνεχώρησε, ἔτσι καὶ σεῖς νὰ συγχωρῆτε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον.

14ἐπὶ πᾶσι δὲ τούτοις τὴν ἀγάπην, ἥτις ἐστὶ σύνδεσμος τῆς τελειότητος.

14Παρὰ πάνω δὲ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ νὰ ἐνδυθῆτε καὶ νὰ κάμετε κτῆμα τῆς ψυχῆς σας τὴν ἀγάπην, ἡ ὁποία συνδέει εἰς ἕνα τέλειον σύνολον ὅλας τὰς ἀρετάς.

15καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ βραβευέτω ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν, εἰς ἣν καὶ ἐκλήθητε ἐν ἑνὶ σώματι· καὶ εὐχάριστοι γίνεσθε.

15Καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἂς βασιλεύῃ μέσα σας καὶ ἂς ἀποτελῇ τὸ συνεχὲς βραβεῖον τῶν καρδιῶν σας. Εἰς αὐτὴν ἄλλωστε τὴν εἰρήνην ἔχετε κληθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν, ὥστε νὰ γίνετε ἕνα πνευματικὸν σῶμα. Προσπαθεῖτε δὲ ἀκόμα νὰ γίνεσθε εὐχάριστοι μεταξὺ σας καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους, σύμφωνα πάντοτε μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

16ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ ἐνοικείτω ἐν ὑμῖν πλουσίως, ἐν πάσῃ σοφίᾳ διδάσκοντες καὶ νουθετοῦντες ἑαυτοὺς ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ἐν χάριτι ᾄδοντες ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ.

16Ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ ἂς κατοικῇ μέσα σας πλουσία, μὲ κάθε σύνεσιν καὶ σοφίαν. Νὰ διδάσκετε δὲ καὶ νὰ συμβουλεύετε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον μὲ ψαλμοὺς καὶ μὲ ὕμνους καὶ μὲ πνευματικὰς ὠδάς, ὑμνολογοῦντες καὶ εὐχαριστοῦντες τὸν Κύριον μὲ ὅλην σας τὴν καρδίαν.

17καὶ πᾶν ὅ,τι ἂν ποιῆτε ἐν λόγῳ ἢ ἐν ἔργῳ, πάντα ἐν ὀνόματι Κυρίου Ἰησοῦ, εὐχαριστοῦντες τῷ Θεῷ καὶ πατρὶ δι᾿ αὐτοῦ.

17Καὶ κάθε τί, τὸ ὁποῖον πράττετε μὲ τὰ λόγια σας ἢ μὲ τὰ ἔργα σας, τὰ πάντα νὰ τὰ κάμνετε ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου καὶ πρὸς δόξαν αὐτοῦ, εὐχαριστοῦντες δι᾿ αὐτοῦ τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, ὁ ὁποῖος τόσον πολὺ μᾶς ἔχει εὐεργετήσει καὶ μᾶς εὐεργετεῖ.

18Αἱ γυναῖκες ὑποτάσσεσθε τοῖς ἀνδράσιν, ὡς ἀνῆκεν ἐν Κυρίῳ.

18Αἱ γυναῖκες νὰ ὑποτάσσεσθε εἰς τοὺς ἄνδρας σας, σὰν νὰ ὑποτάσσεσθε εἰς τὸν Κύριον (ὁ ὁποῖος καὶ παραγγέλλει αὐτὴν τὴν ὑποταγήν).

19Οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκας καὶ μὴ πικραίνεσθε πρὸς αὐτάς.

19Οἱ ἄνδρες νὰ ἀγαπᾶτε τὰς γυναίκας σας καὶ νὰ μὴ φέρεσθε μὲ πικρίαν καὶ ἀποτομίαν πρὸς αὐτάς.

20Τὰ τέκνα ὑπακούετε τοῖς γονεῦσι κατὰ πάντα· τοῦτο γάρ ἐστιν εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ.

20Τὰ τέκνα νὰ ὑπακούετε εἰς τοὺς γονεῖς εἰς ὅλα τὰ ὀρθά, ποὺ ἐκεῖνοι σᾶς συμβουλεύουν. Διότι τοῦτο εἶναι εὐάρεστον εἰς τὸν Κύριον.

21Οἱ πατέρες μὴ ἐρεθίζετε τὰ τέκνα ὑμῶν, ἵνα μὴ ἀθυμῶσιν.

21Οἱ πατέρες νὰ μὴ ἐξερεθίζετε τὰ τέκνα σας, διὰ νὰ μὴ περιπίπτουν εἰς ἀθυμίαν καὶ χάνουν τὸ θάρρος των καὶ ἀπελπίζωνται.

22Οἱ δοῦλοι ὑπακούετε κατὰ πάντα τοῖς κατὰ σάρκα κυρίοις, μὴ ἐν ὀφθαλμοδουλίαις, ὡς ἀνθρωπάρεσκοι, ἀλλ᾿ ἐν ἁπλότητι καρδίας, φοβούμενοι τὸν Θεόν.

22Οἱ δοῦλοι νὰ ὑπακούετε κατὰ πάντα εἰς τοὺς κατὰ σάρκα κυρίους σας, ὄχι ὑποκριτικὰ καὶ διὰ τὰ μάτια σὰν ἀνθρωπάρεσκοι, ἀλλὰ μὲ κάθε εὐθύτητα καὶ εἰλικρίνειαν καρδίας, φοβούμενοι τὸν Θεόν.

23καὶ πᾶν ὅ,τι ἐὰν ποιῆτε, ἐκ ψυχῆς ἐργάζεσθε, ὡς τῷ Κυρίῳ καὶ οὐκ ἀνθρώποις,

23Καὶ κάθε τί τὸ ὁποῖον πράττετε νὰ τὸ ἐργάζεσθε πρόθυμα μὲ ὅλην σας τὴν ψυχήν, σὰν αὐτὸ νὰ ἀναφέρεται εἰς τὸν Κύριον καὶ ὄχι εἰς τοὺς ἀνθρώπους,

24εἰδότες ὅτι ἀπὸ Κυρίου ἀπολήψεσθε τὴν ἀνταπόδοσιν τῆς κληρονομίας· τῷ γὰρ Κυρίῳ Χριστῷ δουλεύετε·

24γνωρίζοντες, ὅτι ἀπὸ τὸν Κύριον θὰ ἀπολαύσετε τὴν ἀνταπόδοσιν, ἡ ὁποία ἀνταπόδοσις εἶναι ἡ κληρονομία τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Θὰ σᾶς δοθῇ δὲ αὐτῇ ὡς ἀμοιβή, διότι δουλεύετε ἔτσι εἰς τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν.

25ὁ δὲ ἀδικῶν κομιεῖται ὃ ἠδίκησε, καὶ οὐκ ἔστι προσωποληψία.

25Ἐκεῖνος ὅμως, ὁ ὁποῖος ἀδικεῖ τὸν δοῦλον του ἢ οἰονδήποτε ἄλλον, θὰ λάβῃ τὴν ἀνταπόδοσιν καὶ τὴν τιμωρίαν διὰ τὴν ἀδικίαν, ποὺ ἔκαμε· δὲν ὑπάρχει εἰς τὸν Θεὸν προσωποληψία, ἀλλὰ δικαιοσύνη καὶ ὀρθὴ κρίσις.