Πρὸς Φιλιππησίους

Η επιδίωξη της τελειότητας¹Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί μου, χαίρετε ἐν Κυρίῳ. τὰ αὐτὰ γράφειν ὑμῖν ἐμοὶ μὲν οὐκ ὀκνηρόν, ὑμῖν δὲ ἀσφαλές. ¹Λοιπόν, ἀδελφοί, ἐπειδὴ τώρα ἔχετε μαζῆ σας τὸν Ἐπαφρόδιτον, ἐμάθετε δὲ ὅτι καὶ τὰ κατ᾿ ἐμὲ συντελοῦν εἰς τὴν διάδοσιν τοῦ Εὐαγγελίου ἐδῶ εἰς τὴν Ρώμην, χαίρετε μὲ τὴν ἀληθινὴν καὶ πλήρη χαράν, ποὺ δίδει ὁ Κύριος. Τὸ νὰ σᾶς ἀπευθύνω πάλιν γραπτὴν αὐτὴν τὴν προτροπὴν τῆς χαρᾶς, ὅπως σᾶς τὴν εἶπα καὶ προφορικῶς, ὅταν ἥμην μαζῆ σας, δι᾿ ἐμὲ μὲν δὲν εἶναι ἐνοχλητικόν, διὰ σᾶς δὲ εἶναι ἀσφαλές, διότι σᾶς στηρίζει εἰς τὴν ὀρθὴν πίστιν καὶ ζωήν. ²Βλέπετε τοὺς κύνας, βλέπετε τοὺς κακοὺς ἐργάτας, βλέπετε τὴν κατατομήν· ²Προσέχετε τοὺς ψευδοδιδασκάλους, οἱ ὁποῖοι εἶναι σὰν ἀδέσποτοι καὶ ὕπουλοι σκύλοι· προσέχετε τοὺς κακοὺς ἐργάτας, οἱ ὁποῖοι κάμνουν ψεύτικη ἐργασία ἢ καὶ κρημνίζουν τὴν ἐργασίαν τῶν ἄλλων· καὶ αὐτοὶ εἶναι οἱ ψευδάδελφοι Ἰουδαῖοι, ποὺ νοθεύουν τὴν εὐαγγελικὴν ἀλήθειαν μὲ τὴν περιτομήν, καὶ τὰς ἄλλας τυπικὰς διατάξεις τοῦ Νόμου· προσέχετε αὐτούς, οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν νὰ κατακομματιάσουν τὴν Ἐκκλησίαν. ³ἡμεῖς γάρ ἐσμεν ἡ περιτομή, οἱ Πνεύματι Θεοῦ λατρεύοντες καὶ καυχώμενοι ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ καὶ οὐκ ἐν σαρκὶ πεποιθότες, ³Διότι ὄχι αὐτοί, ἀλλ᾿ ἡμεῖς εἵμεθα ἡ ἀληθινὴ πνευματικὴ περιτομή, οἱ ὁποῖοι, φωτιζόμενοι καὶ θερμαινόμενοι ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, λατρεύομεν μὲ τὴν ἀληθινὴν λατρείαν τὸν Κύριον καὶ καυχώμεθα, ὅτι πιστεύομεν καὶ ἀνήκομεν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ δὲν βασίζομεν τὴν πεποίθησίν μας εἰς τὰς διατάξεις τοῦ μωσαϊκοῦ Νόμου, ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὴν σάρκα, ὅπως εἶναι καὶ ἡ περιτομή. ⁴καίπερ ἐγὼ ἔχων πεποίθησιν καὶ ἐν σαρκί. εἴ τις δοκεῖ ἄλλος πεποιθέναι ἐν σαρκί, ἐγὼ μᾶλλον· ⁴Μολονότι ἐγὼ ἠμπορῶ νὰ ἔχω καὶ πεποίθησιν εἰς τὰς τυπικὰς αὐτὰς περὶ τῆς σαρκὸς διατάξεις τοῦ μωσαϊκοῦ Νόμου. Ἐὰν κανεὶς ἄλλος νομίζῃ, ὅτι ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ μιὰ τέτοια πεποίθησι, ἐγὼ ἠμπορῶ πολὺ περισσότερον. ⁵περιτομῇ ὀκταήμερος, ἐκ γένους Ἰσραήλ, φυλῆς Βενιαμίν, Ἑβραῖος ἐξ Ἑβραίων, κατὰ νόμον Φαρισαῖος, ⁵Ἐπεριτμήθηκα ὀκτὼ ἡμέρας μετὰ τὴν γέννησίν μου· κατάγομαι ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἀπὸ τὴν φυλὴν Βενιαμίν· εἷμαι γνήσιος Ἑβραῖος ἀπὸ γονεῖς Ἑβραίους καὶ μὲ ἀνατροφὴν ἐβραϊκήν· ὡς πρὸς δὲ τὸν Νόμον ἤμουν Φαρισαῖος καὶ προσπαθοῦσα νὰ τὸν τηρῶ μὲ πολλὴν ἀκρίβειαν. ⁶κατὰ ζῆλον διώκων τὴν ἐκκλησίαν, κατὰ δικαιοσύνην τὴν ἐν νόμῳ γενόμενος ἄμεμπτος. ⁶Ἀπὸ ζῆλον διὰ τὴν πατροπαράδοτον θρησκείαν κινούμενος, κατεδίωκα τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Ὡς πρὸς δὲ τὴν δικαιοσύνην, ποὺ προήρχετο ἀπὸ τὴν πιστὴν τήρησιν τοῦ Νόμου, ὑπῆρξα ἄμεμπτος, χωρὶς κανεὶς νὰ ἠμπορῇ εἰς κάτι νὰ μὲ κατηγορήσῃ. ⁷ἀλλ᾿ ἅτινα ἦν μοι κέρδη, ταῦτα ἥγημαι διὰ τὸν Χριστὸν ζημίαν. ⁷Ἀλλ᾿ αὐτά, τὰ ὁποῖα ἦσαν τότε δι᾿ ἐμὲ ἠθικὰ κέρδη καὶ προσόντα, φωτισμένος τώρα ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου τὰ ἔχω θεωρήσει ζημίαν καὶ μειονέκτημα καὶ τὰ ἔχω ἀπαρνηθῆ, διὰ νὰ ἀρέσω εἰς τὸν Χριστὸν καὶ νὰ εὕρω δι᾿ αὐτοῦ μόνου τὴν σωτηρίαν. ⁸ἀλλὰ μενοῦνγε καὶ ἡγοῦμαι πάντα ζημίαν εἶναι διὰ τὸ ὑπερέχον τῆς γνώσεως Χριστοῦ Ἰησοῦ τοῦ Κυρίου μου, δι᾿ ὃν τὰ πάντα ἐζημιώθην, καὶ ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι ἵνα Χριστὸν κερδήσω ⁸Ἀλλὰ βεβαίως καὶ τώρα ἀκόμη περισσότερον θεωρῶ ὅλα γενικῶς ὅσα εἶναι ξένα πρὸς τὸν Χριστὸν ζημίαν, ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν ὑπεροχὴν καὶ τὸ μεγαλεῖον τῆς γνώσεως τοῦ Κυρίου μου Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ τὸν ὁποῖον τὰ πάντα θεληματικῶς ἀπέρριψα καὶ ἐπεριφρόνησα. Καὶ τὰ θεωρῶ ὅλα σκύβαλα καὶ ἀνάξια λόγου, διὰ νὰ κερδήσω τὸν Χριστόν, ⁹καὶ εὑρεθῶ ἐν αὐτῷ μὴ ἔχων ἐμὴν δικαιοσύνην τὴν ἐκ νόμου, ἀλλὰ τὴν διὰ πίστεως Χριστοῦ, τὴν ἐκ Θεοῦ δικαιοσύνην ἐπὶ τῇ πίστει, ⁹καὶ διὰ νὰ εὑρεθῶ κατὰ τὴν μεγάλην ἐκείνην ἡμέραν τῆς κρίσεως ἐνώπιόν του, ὄχι μὲ τὴν δικαιοσύνην μου, τὴν ὁποίαν δίδει ὁ μωσαϊκὸς Νόμος, ἀλλὰ μὲ τὴν δικαίωσιν ποὺ ἀποκτᾶται διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ θεμελειώνεται ἐπάνω εἰς τὴν πίστιν. ¹⁰τοῦ γνῶναι αὐτὸν καὶ τὴν δύναμιν τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ καὶ τὴν κοινωνίαν παθημάτων αὐτοῦ, συμμορφούμενος τῷ θανάτῳ αὐτοῦ, ¹⁰Ἐπιδιώκω δὲ αὐτὴν τὴν ἀληθινὴν καὶ μόνην δικαίωσιν, διὰ νὰ γνμωρίσω ἔτσι προσωπικῶς καὶ ἐκ πείρας τὸν Χριστὸν καὶ τὴν σωτήριον δύναμιν, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν Ἀνάστασίν του καὶ τὴν συμμετοχήν μου εἰς τὰ παθήματά του, διωκόμενος καὶ ἐγώ, ταλαιπωρούμενος καὶ θλιβόμενος, πρόθυμος νὰ ὑπομείνω θλίψεις καὶ παθήματα ὅμοια μὲ ὅσα Ἐκεῖνος ἔπαθε καὶ αὐτὸν ἀκόμη τὸν θάνατον καθ᾿ ὁμοίωσιν Ἐκείνου. ¹¹εἴ πως καταντήσω εἰς τὴν ἐξανάστασιν τὴν ἐκ νεκρῶν. ¹¹Μήπως ἠμπορέσω καὶ ἐγὼ νὰ φθάσω εἰς τὴν ἔνδοξον ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν. ¹²οὐχ ὅτι ἤδη ἔλαβον ἢ ἤδη τετελείωμαι, διώκω δὲ εἰ καὶ καταλάβω, ἐφ᾿ ᾧ καὶ κατελήφθην ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ Ἰησοῦ. ¹²Δὲν φρονῶ βέβαια καὶ δὲν λέγω, ὅτι ἔχω πλέον λάβει τὸ βραβεῖον τῆς νίκης ἢ ὅτι ἔχω φθάσει εἰς τὴν ἠθικήν μου τελείωσιν. Ἀλλὰ ἐπιδιώκω καὶ ἀγωνίζομαι συνεχῶς, μήπως κατορθώσω νὰ πιάσω καὶ κρατήσω στερεὰ ἐκεῖνο διὰ τὸ ὁποῖον μὲ ἔχει πιάσει καὶ ἑλκύσει εἰς τὴν πίστιν ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Αὐτὸ δὲ εἰς τελευταίαν λέξιν θὰ εἶναι ἡ ἐν οὐρανοῖς σωτηρία μου. ¹³ἀδελφοί, ἐγὼ ἐμαυτὸν οὔπω λογίζομαι κατειληφέναι· ¹³Ἀδελφοί, ἐγὼ δὲν νομίζω, ὅτι ἔχω ἐπιτύχει τὸν σκοπόν, διὰ τὸν ὁποῖον μὲ ἐκάλεσε καὶ μὲ ἔστειλε ὁ Κύριος. ¹⁴ἓν δέ, τὰ μὲν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενος τοῖς δὲ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενος κατὰ σκοπὸν διώκω ἐπὶ τὸ βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. ¹⁴Ἀλλὰ ἕνα πρᾶγμα σκέπτομαι πάντοτε καὶ δι᾿ ἕνα πρᾶγμα φροντίζω· λησμονῶ μὲν ὅσα μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ ἔγιναν εἰς τὸ παρελθόν, ἀπλώνομαι δὲ συνεχῶς πρὸς ἐκεῖνα, ποὺ εἶναι ἐμπρός μου καὶ πρέπει νὰ ἐκτελεσθοῦν. Καὶ ἐπιδιώκω ἔτσι μὲ σταθερότητα καὶ ζῆλον νὰ πραγματοποιήσω τὸν σκοπὸν τῆς κλήσεώς μου, διὰ νὰ λάβω τὸ βραβεῖον, ποὺ μᾶς ἔχει ἑτοιμάσει ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος καὶ μᾶς ἐκάλεσε διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπάνω εἰς τὸν οὐρανόν. ¹⁵Ὅσοι οὖν τέλειοι, τοῦτο φρονῶμεν· καὶ εἴ τι ἑτέρως φρονεῖτε, καὶ τοῦτο ὁ Θεὸς ὑμῖν ἀποκαλύψει. ¹⁵Ὅσοι, λοιπόν, ποθοῦμεν νὰ γίνωμεν τέλειοι, αὐτὸ ἂς φρονοῦμεν· ὅτι δὲν ἐγίναμε τέλειοι, ἀλλὰ διὰ νὰ γίνωμεν, πρέπει νὰ ἀγωνιζώμεθα συνεχῶς καὶ μέχρι τέλους. Καὶ ἐὰν κάτι διαφορετικὸν ἀπὸ αὐτό ποὺ σᾶς λέγω φρονῆτε καί ποὺ δὲν εἶναι ὀρθόν, καὶ αὐτὸ ὁ Θεὸς θὰ τὸ φανερώσῃ. ¹⁶πλὴν εἰς ὃ ἐφθάσαμεν, τῷ αὐτῷ στοιχεῖν κανόνι, τὸ αὐτὸ φροινεῖν. ¹⁶Ἀλλ᾿ ἕως ἐδῶ πλέον ποὺ ἔχομεν φθάσει, εἰς τὴν πνευματικὴν κατάστασίν ποὺ εὑρισκόμεθα σήμερον, δὲν πρέπει νὰ ἔχωμεν διαφορετικὰ μεταξὺ μας φρονήματα, ἀλλὰ νὰ ἀκολουθῶμεν τὸν ἴδιον κανόνα πίστεως καὶ ζωῆς, νὰ ἔχωμεν τὸ αὐτὸ ἀληθινὸν φρόνημα. ¹⁷Συμμιμηταί μου γίνεσθε, ἀδελφοί, καὶ σκοπεῖτε τοὺς οὕτω περιπατοῦντας, καθὼς ἔχετε τύπον ἡμᾶς. ¹⁷Ἀδελφοί, γίνεσθε ὅλοι μαζῆ μιμηταὶ ἰδικοί μου· καὶ προσέχετε ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι πορεύονται καὶ συμπεριφέρονται κατὰ τρόπον ὑποδειγματικόν, σύμφωνα μὲ τὸν τύπον καὶ τὸ παράδειγμα ποὺ σᾶς ἔχομεν δώσει ἡμεῖς. Αὐτοὺς νὰ τοὺς μιμῆσθε. ¹⁸πολλοὶ γὰρ περιπατοῦσιν, - οὓς πολλάκις ἔλεγον ὑμῖν, νῦν δὲ καὶ κλαίων λέγω, τοὺς ἐχθροὺς τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, ¹⁸Διότι πολλοὶ βαδίζουν ἕνα δρόμον ὄχι-καλὸν καὶ γίνονται σκάνδαλον. Δι᾿ αὐτοὺς πολλὲς φορὲς σᾶς ἔλεγα, ὅταν εὑρισκόμην μαζῆ σας εἰς τοὺς Φιλίππους, καὶ τώρα κλαίων σᾶς λέγω. Ἐννοῶ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, αὐτοὺς δηλαδή, ποὺ εἰς τὴν ἀρχὴν ἐπίστευσαν καὶ ὑπήκουσαν εἰς τὸν Χριστόν, κατόπιν ὅμως ἔζησαν καὶ ζοὺν ἁμαρτωλὴν ζωὴν καὶ σκανδαλίζουν ἔτσι τοὺς πιστούς, ὑπονομεύουν τὴν Ἐκκλησίαν καὶ πολεμοῦν τὸν Χριστόν. ¹⁹ὧν τὸ τέλος ἀπώλεια, ὧν ὁ θεὸς ἡ κοιλία καὶ ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν, οἱ τὰ ἐπίγεια φρονοῦντες! ¹⁹Αὐτῶν τὸ κατάντημα θὰ εἶναι ἡ ἀπώλεια, ἡ ὁριστικὴ καταδίκη εἰς τὴν αἰωνίαν κόλασιν. Αὐτοί, κοιλιόδουλοι καὶ ἰδιοτελεῖς καθὼς εἶναι, ἔχουν ὡς Θεὸν καὶ λατρεύουν τὴν κοιλίαν των καὶ ἐπιζητοῦν τὴν δόξαν εἰς πράξεις καὶ καταστάσεις, ποὺ φέρουν ἐντροπήν, ἔχουν δὲ γήϊνα καὶ σαρκικὰ φρονήματα. ²⁰ἡμῶν γὰρ τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει, ἐξ οὗ καὶ σωτῆρα ἀπεκδεχόμεθα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ²⁰Ἀλλ᾿ ἡμῶν τῶν πιστῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου ἡ πατρὶς μας καὶ ἡ πολιτεία μας, τὸ πολίτευμά μας καὶ ἡ συμπεριφορὰ μας εἶναι, ὅπως καὶ τῶν ἀγγέλων, εἰς τοὺς οὐρανούς, ἀπ᾿ ὅπου μὲ πολὺν πόθον περιμένομεν τὸν σωτῆρα μας, τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν. ²¹ὃς μετασχηματίσει τὸ σῶμα τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν εἰς τὸ γενέσθαι αὐτὸ σύμμορφον τῷ σώματι τῆς δόξης αὐτοῦ κατὰ τὴν ἐνέργειαν τοῦ δύνασθαι αὐτὸν καὶ ὑποτάξαι αὑτῷ τὰ πάντα. ²¹Αὐτὸς θὰ μετασχηματίσῃ τὸ σῶμα αὐτὸ τῆς ταπεινότητος καὶ τῆς ἀσημότητος, τὸ ἀσθενὲς καὶ φθαρτὸν καὶ θνητόν, θὰ τὸ μεταμορφώσῃ, ὥστε νὰ γίνῃ ὅμοιον πρὸς τὸ ἔνδοξον ἰδικὸν του σῶμα διὰ τῆς παντοδυνάμου αὐτοῦ ἐνεργείας, διὰ τῆς ὁποίας ἠμπορεῖ καὶ τὰ πάντα νὰ ὑποτάξῃ εἰς τὸν ἑαυτὸν του.