Πρὸς Θεσσαλονικεῖς Α΄

Το έργο του Παύλου και των συνεγατών του στη Θεσσαλονίκη¹Αὐτοὶ γὰρ οἴδατε, ἀδελφοί, τὴν εἴσοδον ἡμῶν τὴν πρὸς ὑμᾶς, ὅτι οὐ κενὴ γέγονεν, ¹Περὶ τοῦ ἔργου μας εἰς τὴν Θεσσαλονίκην δὲν ἔχω ἀνάγκην νὰ σᾶς γράψω· διότι, ἀδελφοί, σεῖς οἱ ἴδιοι γνωρίζετε καλά, ὅτι ἡ ἔλευσίς μας εἰς σᾶς δὲν ὑπῆρξε ματαία καὶ ἀνωφελής, ²ἀλλὰ προπαθόντες καὶ ὑβρισθέντες, καθὼς οἴδατε, ἐν Φιλίπποις, ἐπαρρησιασάμεθα ἐν τῷ Θεῷ ἡμῶν λαλῆσαι πρὸς ὑμᾶς τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ ἐν πολλῷ ἀγῶνι. ²ἀλλά, μολονότι προηγουμένως εἴχομεν κακοποιηθῆ καὶ ταλαιπωρηθῇ εἰς τοὺς Φιλίππους, ὅπως ἄλλωστε καὶ σεῖς γνωρίζετε, ἐν τούτοις χωρὶς κανένα δισταγμόν, ἀλλὰ μὲ θάρρος καὶ τόλμην, ποὺ μᾶς τὰ ἐνέπνεε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐκηρύξαμεν εἰς σᾶς τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ, ἐν μέσῳ βέβαια πολλοῦ καὶ μεγάλου ἀγῶνος ἐξ αἰτίας τοῦ διωγμοῦ, ποὺ ἐξήγειραν ἐναντίον μας οἱ Ἑβραῖοι. ³ἡ γὰρ παράκλησις ἡμῶν οὐκ ἐκ πλάνης οὐδὲ ἐξ ἀκαθαρσίας, οὔτε ἐν δόλῳ, ³Καὶ εἴχαμεν αὐτὸ τὸ θάρρος, διότι τὸ χαροποιὸν καὶ ἐνυσχυτικὸν εἰς τὴν νέαν ζωὴν κήρυγμά μας δὲν προήρχετο ἀπὸ πλάνην, ἀλλ᾿ ἀπὸ αὐτὸν τὸν Θεὸν τῆς ἀληθείας, οὔτε ἀπὸ ψυχὴν ἀκάθαρτον ἐκ τῆς ἁμαρτίας καὶ ἰδιοτελείας, ἀλλ᾿ ἀπὸ καρδίαν ἁγνήν, καθαρὰν καὶ γεμάτην ἀνιδιοτελῆ ἀγάπην· οὔτε εἶχε κανένα δόλον καὶ δόλιον σκοπόν, ἀλλ᾿ εἶχε τὴν εὐθύτητα καὶ τὴν εἰλικρίνειαν. ⁴ἀλλὰ καθὼς δεδοκιμάσμεθα ὑπὸ τοῦ Θεοῦ πιστευθῆναι τὸ εὐαγγέλιον, οὕτω λαλοῦμεν, οὐχ ὡς ἀνθρώποις ἀρέσκοντες, ἀλλὰ Θεῷ τῷ δοκιμάζοντι τὰς καρδίας ἡμῶν. ⁴Ἀλλά, ὅπως ἀκριβῶς ἔχομεν εὑρεθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν δόκιμοι καὶ ἄξιοι νὰ μᾶς ἐμπιστευθῇ τὸ Εὐαγγέλιον του, ἔτσι καὶ τὸ διδάσκομεν· δὲν ἐπιδιώκομεν νὰ ἀρέσωμεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ νὰ ἀρέσωμεν εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος βλέπει καὶ ἐξετάζει ὄχι μόνον τὰ ἐξωτερικὰ ἔργα, ἀλλὰ καὶ τὰς καρδίας μας. ⁵οὔτε γάρ ποτε ἐν λόγῳ κολακείας ἐγενήθημεν, καθὼς οἴδατε, οὔτε ἐν προφάσει πλεονεξίας, Θεὸς μάρτυς, ⁵Διότι, ὅπως καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι πάλιν ξεύρετε, οὔτε ποτὲ ἐχρησιμοποιήσαμεν λόγους καλακείας, διὰ νὰ παρασύρωμεν μὲ τὸ μέρος μας καὶ πρὸς ὠφέλειαν μας κανένα, οὔτε ἐξεμεταλλεύθημεν τὸ κήρυγμα ὡς πρόφασιν, διὰ νὰ κερδήσωμεν χρήματα. Μάρτυς μου εἶναι ὁ Θεός. ⁶οὔτε ζητοῦντες ἐξ ἀνθρώπων δόξαν, οὔτε ἀφ᾿ ὑμῶν, οὔτε ἀπὸ ἄλλων, δυνάμενοι ἐν βάρει εἶναι ὡς Χριστοῦ ἀπόστολοι, ⁶Οὔτε διὰ τοῦ κηρύγματος ἐζητήσαμεν δόξαν καὶ τιμὴν ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων, οὔτε ἀπὸ σᾶς τοὺς ἰδίους οὔτε ἀπὸ ἄλλους, καίτοι ἠμπορούσαμεν μὲ τὸ κῦρος καὶ τὴν ἐξουσίαν, ποὺ ἔχομεν ὡς Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ, νὰ ἐπιζητήσωμεν καὶ νὰ ἐπιτύχωμεν δόξαν ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων. ⁷ἀλλ᾿ ἐγενήθημεν ἤπιοι ἐν μέσῳ ὑμῶν, ὡς ἂν τροφὸς θάλπῃ τὰ ἑαυτῆς τέκνα· ⁷Ἀλλ᾿ ὑπήρξαμεν πρᾷοι καὶ ἁπλοῖ μεταξὺ σας, ἐφέρθημεν μὲ καλωσύνην καὶ στοργήν, ὅπως μιὰ καλὴ μητέρᾳ ποὺ περιθάλπει τὰ παιδιά της. ⁸οὕτως ὁμειρόμενοι ὑμῶν εὐδοκοῦμεν μεταδοῦναι ὑμῖν οὐ μόνον τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ τὰς ἑαυτῶν ψυχάς, διότι ἀγαπητοὶ ἡμῖν γεγένησθε. ⁸Ἀκριβῶς σὰν στοργικὴ μετέρα τόσον ἐνθέρμως σᾶς ἀγαπῶμεν καὶ σᾶς ποθοῦμεν, ὥστε ἔχομεν ὅλην τὴν ἀγαθὴν διάθεσιν καὶ προθυμίαν νὰ μεταδώσωμεν εἰς σᾶς ὄχι μόνον τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ τὰς ψυχὰς μας, διότι μᾶς ἔχετε γίνει ἀγαπητοί. ⁹μνημονεύετε γάρ, ἀδελφοί, τὸν κόπον ἡμῶν καὶ τὸν μόχθον· νυκτὸς γὰρ καὶ ἡμέρας ἐργαζόμενοι πρὸς τὸ μὴ ἐπιβαρῆσαί τινα ὑμῶν ἐκηρύξαμεν εἰς ὑμᾶς τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ. ⁹Δὲν εἶναι δὲ ἀνάγκη νὰ σᾶς ὁμιλῶ διὰ τὴν ἀγάπην μας αὐτήν, διότι καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι, ἀδελφοί, ἐνθυμεῖσθε τὸν κόπον καὶ τὸν μόχθον μας εἰς τὴν Θεσσαλονίκην. Ἐπειδὴ νύκτα καὶ ἡμέραν εἰργαζόμεθα, διὰ νὰ κερδήσωμεν αὐτά ποὺ μᾶς ἐχρειάζοντο πρὸς συντήρησίν μας ὥστε νὰ μὴ ἐπιβαρύνωμεν κανένα ἀπὸ σᾶς καὶ ἔτσι ἐκηρύξαμεν τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ μεταξὺ σας. ¹⁰ὑμεῖς μάρτυρες καὶ ὁ Θεός ὡς ὁσίως καὶ δικαίως καὶ ἀμέμπτως ὑμῖν τοῖς πιστεύουσιν ἐγενήθημεν, ¹⁰Σεῖς καὶ ὁ Θεὸς εἷσθε μάρτυρες, πόσον καί πῶς ἡ συμπεριφορὰ καὶ ἀνατροφὴ μας ἀνάμεσα εἰς σᾶς τοὺς πιστοὺς ὑπῆρξεν ἁγνὴ καὶ δικαία καὶ ἄμεμπτος. ¹¹καθάπερ οἴδατε ὡς ἕνα ἕκαστον ὑμῶν ὡς πατὴρ τέκνα ἑαυτοῦ παρακαλοῦντες ὑμᾶς καὶ παραμυθούμενοι ¹¹Καθὼς ἄλλωστε ξέρετε, ὅτι σὰν πατέρας τὰ παιδιά του ἐπροτρέπαμεν τὸν καθένα ἀπὸ σᾶς καὶ σᾶς ἐνισχύαμεν εἰς τὴν νέαν ζωὴν καὶ σᾶς ἐπαρηγορούσαμεν εἰς τὰς θλίψεις σας ¹²καὶ μαρτυρόμενοι εἰς τὸ περιπατήσαι ὑμᾶς ἀξίως τοῦ Θεοῦ τοῦ καλοῦντος ὑμᾶς εἰς τὴν ἑαυτοῦ βασιλείαν καὶ δόξαν. ¹²καὶ ἐντόνως καὶ ζωηρῶς διεμαρτυρόμεθα καὶ σᾶς ἐξωρκίζαμεν νὰ πορευθῆτε καὶ νὰ ζήσετε, ὅπως ἀξίζει καὶ πρέπει εἰς τὸν Θεόν, ποὺ σᾶς ἐκάλεσεν εἰς τὴν ἰδικὴν του βασιλείαν καὶ δόξαν. ¹³Διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς εὐχαριστοῦμεν τῷ Θεῷ ἀδιαλείπτως, ὅτι παραλαβόντες λόγον ἀκοῆς παρ᾿ ἡμῶν τοῦ Θεοῦ ἐδέξασθε οὐ λόγον ἀνθρώπων, ἀλλὰ, καθώς ἐστιν ἀληθῶς, λόγον Θεοῦ, ὃς καὶ ἐνεργεῖται ἐν ὑμῖν τοῖς πιστεύουσιν. ¹³Διὰ τοῦτο (διὰ τὸ γεγονὸς δηλαδὴ ὅτι σεῖς ἀνταπεκρίθητε εἰς τὴν κλῆσιν τοῦ Θεοῦ) εὐχαριστοῦμεν τὸν Θεὸν συνεχῶς, διότι παρελάβατε τὸ προφορικὸν κήρυγμα τοῦ Θεοῦ, ὅπως τὸ ἀκούσατε ἀπὸ ἡμᾶς καὶ τὸ ἐδέχθητε ὄχι σὰν λόγον ἀνθρώπων, ἀλλά-ὅπως καὶ πράγματι εἶναι-σὰν λόγον Θεοῦ, ποὺ ἐνεργεῖ καὶ φέρει θαυμαστοὺς καρποὺς εἰς σᾶς, οἱ ὁποῖοι πιστεύετε. ¹⁴ὑμεῖς γὰρ μιμηταὶ ἐγενήθητε, ἀδελφοί, τῶν ἐκκλησιῶν τοῦ Θεοῦ τῶν οὐσῶν ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ὅτι τὰ αὐτὰ ἐπάθετε καὶ ὑμεῖς ὑπὸ τῶν ἰδίων συμφυλετῶν καθὼς καὶ αὐτοὶ ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων, ¹⁴Διότι σεῖς, ἀδελφοί, ἐγίνατε μιμηταὶ τῶν Ἐκκλησιῶν τοῦ Θεοῦ, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ εἶναι θεμελιωμέναι ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ· ἐπειδὴ καὶ σεῖς ἐπάθατε ἀπὸ τοὺς ὁμοεθνεῖς σας τὰ ἴδια, τὰ ὁποῖα ἔπαθαν καὶ αὐτοὶ ἀπὸ τοὺς ἀπίστους Ἰουδαίους. ¹⁵τῶν καὶ τὸν Κύριον ἀποκτεινάντων Ἰησοῦν καὶ τοὺς ἰδίους προφήτας, καὶ ἡμᾶς ἐκδιωξάντων, καὶ Θεῷ μὴ ἀρεσκόντων, καὶ πᾶσιν ἀνθρώποις ἐναντίων, ¹⁵Αὐτοὶ δὲ οἱ ἄπιστοι Ἑβραῖοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐθανάτωσαν τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ τοὺς προφήτας του καὶ ἡμᾶς τοὺς Ἀποστόλους κατεδίωξαν καὶ ἐξεδίωξαν καὶ εἰς τὸν Θεὸν δὲν ἀρέσουν καὶ εἶναι πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ἀντίθετοι καὶ πολέμιοι. ¹⁶κωλυόντων ἡμᾶς τοῖς ἔθνεσι λαλῆσαι ἵνα σωθῶσιν, εἰς τὸ ἀναπληρῶσαι αὐτῶν τὰς ἁμαρτίας πάντοτε. ἔφθασε δὲ ἐπ᾿ αὐτοὺς ἡ ὀργὴ εἰς τέλος. ¹⁶Αὐτοὶ δὲν ἠρκέσθησαν νὰ μᾶς ἐκδιώξουν ἀπὸ τὴν περιοχὴν τοῦ ἔθνους των, ἀλλὰ μᾶς ἐμποδίζουν νὰ κηρύξωμεν τὸν Χριστὸν καὶ εἰς τοὺς ἐθνικούς, διὰ νὰ σωθοῦν καὶ αὐτοί. Καὶ τὸ κάμνουν αὐτό, διὰ νὰ γεμίσῃ ἕως ἐπάνω καὶ ξεχειλίση τὸ ποτήριον τῶν ἁμαρτιῶν των, παρανομοῦντες καὶ ἁμαρτάνοντες πάντοτε. Ἔφθασεν ὅμως ἐπάνω τους ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, ποὺ θὰ σημάνῃ τὴν τελειωτικὴν πλέον καταστροφὴν των. Ο Παύλος συνεχίζει να φροντίζει για τους Θεσσαλονικείς¹⁷Ἡμεῖς δέ, ἀδελφοί, ἀπορφανισθέντες ἀφ᾿ ὑμῶν πρὸς καιρὸν ὥρας, προσώπῳ οὐ καρδίᾳ, περισσοτέρως ἐσπουδάσαμεν τὸ πρόσωπον ὑμῶν ἰδεῖν ἐν πολλῇ ἐπιθυμίᾳ. ¹⁷Ἡμεῖς δέ, ἀδελφοί, ὅταν ἐφύγαμεν ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκην καὶ ἐμείναμεν σὰν ὀρφανὰ παιδιά μακρυὰ ἀπὸ σᾶς, καὶ ἐχωρίσθημεν προσωρινὰ κατὰ τὸ σῶμα μόνον καὶ ὄχι κατὰ τὴν καρδίαν, ἐπεδιώξαμεν καὶ κατεβάλαμεν κάθε προσπάθειαν νὰ ἴδωμεν τὸ πρόσωπον σας μὲ πολλὴν καὶ ἱερὰν ἐπιθυμίαν. ¹⁸διὸ ἠθελήσαμεν ἐλθεῖν πρὸς ὑμᾶς, ἐγὼ μὲν Παῦλος καὶ ἅπαξ καὶ δίς, καὶ ἐνέκοψεν ἡμᾶς ὁ σατανᾶς. ¹⁸Διὰ τοῦτο ἠθελήσαμεν νὰ ἔλθωμεν πάλιν πρὸς σᾶς, ἐγὼ δὲ εἰδικώτερα ὁ Παῦλος καὶ μίαν φορὰν καὶ δύο φοράς, ἀλλὰ μᾶς ἠμπόδισε (κατὰ παραχώρησιν βέβαια Θεοῦ) ὁ σατανᾶς. ¹⁹τίς γὰρ ἡμῶν ἐλπὶς ἢ χαρὰ ἢ στέφανος καυχήσεως ἢ οὐχὶ καὶ ὑμεῖς ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ αὐτοῦ παρουσίᾳ; ¹⁹Ἐποθήσαμεν δὲ νὰ σᾶς ἴδωμεν, διότι ποῖος ἄλλος παρὰ καὶ σεῖς μαζῆ μὲ τοὺς ἄλλους εἷσθε ἡ ἐλπίδα μας ἢ ἡ χαρά μας ἢ ὁ στέφανος, διὰ τὸν ὁποῖον ἠμποροῦμε νὰ καυχώμεθα ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὴν Δευτέραν αὐτοῦ Παρουσίαν; ²⁰ὑμεῖς γάρ ἐστε ἡ δόξα ἡμῶν καὶ ἡ χαρά. ²⁰Διότι σεῖς πράγματι εἷσθε ἡ δόξα μας καὶ ἡ χαρά μας.