Ἰωάννου Α΄

¹Ἀγαπητοί, μὴ παντὶ πνεύματι πιστεύετε, ἀλλὰ δοκιμάζετε τὰ πνεύματα εἰ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν, ὅτι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθασιν εἰς τὸν κόσμον. ¹Ἀγαπητοί, μὴ δίδετε ἐμπιστοσύνην εἰς κάθε πνεῦμα ἀνθρώπων, ἀλλὰ νὰ ἐξετάζετε τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ διαβεβαιώνουν ὅτι ἔχουν Πνεῦμα Θεοῦ καὶ πνευματικὰ χαρίσματα, ἐὰν πράγματι εἶναι ἀπὸ τὸν Θεόν, διότι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἔχουν βγῆ εἰς τὸν κόσμον. ²ἐν τούτῳ γινώσκετε τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ· πᾶν πνεῦμα ὃ ὁμολογεῖ Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι· ²Ἠμπορεῖτε δὲ νὰ ξεχωρίζετε καὶ νὰ γνωρίζετε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μὲ τοῦτο τὸ κριτήριον· κάθε δηλαδὴ ἄνθρωπος ποὺ παρουσιάζεται ὅτι ἔχει Πνεῦμα Θεοῦ, ἐὰν ὁμολογῇ ἀδιστάκτως καὶ πιστεύῃ, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἔλαβε σάρκα καὶ ᾖλθεν ὡς Θεάνθρωπος λυτρωτὴς εἰς τὴν γῆν, εἶναι πράγματι ἐκ τοῦ Θεοῦ. ³καὶ πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι· καὶ τοῦτό ἐστι τὸ τοῦ ἀντιχρίστου, ὃ ἀκηκόατε ὅτι ἔρχεται, καὶ νῦν ἐν τῷ κόσμῳ ἐστὶν ἤδη. ³Καὶ κάθε ἄνθρωπος, ποὺ ἰσχυρίζεται, ὅτι ἐμπνέεται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα, δὲν ὁμολογεῖ ὅμως, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ᾖλθεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἔλαβε σάρκα ἀνθρωπίνην, αὐτὸς δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεόν. Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς, τὸ νὰ ἀρνῆται κανεὶς τὴν ἐνανθρώπησιν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἶναι τὸ κήρυγμα τοῦ ἀντιχρίστου, περὶ τοῦ ὁποίου ἔχετε ἀκούσει ὅτι πρόκειται νὰ ἔλθῃ. Καὶ τώρα εὑρίσκεται εἰς τὸν κόσμον ἐκπροσωπούμενος ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς ψευδοδιδασκάλους. ⁴Ὑμεῖς ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστε, τεκνία, καὶ νενικήκατε αὐτούς, ὅτι μείζων ἐστὶν ὁ ἐν ὑμῖν ἢ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ. ⁴Σεῖς, ὅμως, ἀγαπητά μου παιδιά, εἷσθε ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἔχετε νικήσει τοὺς αἱρετικούς, τοὺς προδρόμους αὐτοὺς τοῦ ἀντιχρίστου, διότι εἶναι μεγαλύτερος ὁ Θεός, ποὺ εὑρίσκεται μέσα σας, ποὺ σᾶς φωτίζει καὶ σᾶς ἐνισχύει, παρὰ ὁ σατανᾶς, ποὺ ἐνεργεῖ μέσα εἰς τὸν σκληρὸν καὶ ἀμετανόητον κόσμον. ⁵αὐτοὶ ἐκ τοῦ κόσμου εἰσί· διὰ τοῦτο ἐκ τοῦ κόσμου λαλοῦσι καὶ ὁ κόσμος αὐτῶν ἀκούει. ⁵Αὐτοὶ οἱ ψευδοπροφῆται προέρχονται ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλὸν κόσμον. Διὰ τοῦτο καὶ ὁμιλοῦν σύμφωνα μὲ τὰς ἁμαρτωλὰς ἀντιλήψεις καὶ διαθέσεις τοῦ κόσμου καὶ ὁ κόσμος τοὺς ἀκούει καὶ τοὺς προσέχει. ⁶ἡμεῖς ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐσμεν· ὁ γινώσκων τὸν Θεὸν ἀκούει ἡμῶν. ὃς οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἀκούει ἡμῶν. ἐκ τούτου γινώσκομεν τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθείας καὶ τὸ πνεῦμα τῆς πλάνης. ⁶Ἡμεῖς ὅμως, οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου, εἵμεθα ἐκ τοῦ Θεοῦ καὶ ἐμπνεόμεθα ἀπὸ αὐτόν. Ἐκεῖνος δέ ποὺ ἔχει γνωρίσει καὶ πιστεύσει εἰς τὸν Θεόν, μᾶς ἀκούει μὲ προθυμίαν καὶ προσοχήν. Ὅποιος ὅμως δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεόν, δὲν μᾶς ἀκούει καὶ δὲν δέχεται τὸ κήρυγμά μας. Μὲ αὐτὸ δὲ τὸ κριτήριον γνωρίζομεν καὶ ξεχωρίζομεν τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ διαβόλου, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν πλάνην. Όποιος αγαπάει βλέπει το Θεό⁷Ἀγαπητοί, ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὅτι ἡ ἀγάπη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι, καὶ πᾶς ὁ ἀγαπῶν ἐκ τοῦ Θεοῦ γεγέννηται καὶ γινώσκει τὸν Θεόν. ⁷Ἀγαπητοί, ἂς ἀγαπῶμεν ὁ ἔνας τὸν ἄλλον, διότι ἡ ἀγάπη προέρχεται ἐκ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀγάπη. Καὶ καθένας που ἀγαπᾷ μὲ εἰλικρίνειαν τοὺς ἄλλους, ἔχει γεννηθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν, ζῇ ἐν τῷ Θεῷ καὶ ὡς ἐκ τούτου γνωρίζει τὸν Θεόν. ⁸ὁ μὴ ἀγαπῶν οὐκ ἔγνω τὸν Θεόν, ὅτι ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν. ⁸Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ δὲν ἔχει αὐτὴν τὴν ἀγάπην, δὲν ἐγνώρισε ποτὲ τὸν Θεόν, διότι ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη καὶ ἡ πηγὴ τῆς ἀγάπης. ⁹ἐν τούτῳ ἐφανερώθη ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐν ἡμῖν, ὅτι τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἀπέσταλκεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν κόσμον ἵνα ζήσωμεν δι᾿ αὐτοῦ. ⁹Ἐφανερώθη δὲ ἐν μέσῳ ἡμῶν αὐτῇ ἡ ἄπειρος ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μὲ τοῦτο τὸ μέγα γεγονός· μὲ τὸ ὅτι δηλαδὴ ὁ Θεὸς ἔστειλε τὸν μονογενῆ του Υἱὸν εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ ἀποκτήσωμεν ἡμεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ ἄνθρωποι μὲ τὴν θυσίαν ἐκείνου τὴν αἰωνίαν ζωήν. ¹⁰ἐν τούτῳ ἐστὶν ἡ ἀγάπη, οὐχ ὅτι ἡμεῖς ἠγαπήσαμεν τὸν Θεόν, ἀλλ᾿ ὅτι αὐτὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς καὶ ἀπέστειλε τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἱλασμὸν περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν. ¹⁰Καὶ εἰς τοῦτο ἀκριβῶς συνίσταται καὶ φαίνεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸ ὅτι δὲν εἵμεθα ἡμεῖς, ποὺ πρῶτοι ἠγαπήσαμεν τὸν Θεόν, ἀλλ᾿ εἰς τὸ ὅτι αὐτὸς ἡμᾶς τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ ἐνόχους μᾶς ἠγάπησε καὶ ἔστειλε τὸν Υἱὸν του, διὰ νὰ προσφέρῃ τὸν ἑαυτὸν του λυτρωτικὴν θυσία ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ νὰ μᾶς συμφιλιώση μὲ τὸν Θεόν. ¹¹Ἀγαπητοί, εἰ οὕτως ὁ Θεὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς, καὶ ἡμεῖς ὀφείλομεν ἀλλήλους ἀγαπᾶν. ¹¹Ἀγαπητοί, ἐὰν κατ᾿ αὐτὸν τὸν θαυμαστὸν τρόπον μᾶς ἠγάπησεν ὁ Θεός, ἔχομεν καὶ ἡμεῖς ὑποχρέωσιν νὰ ἀγαπῶμεν ὁ ἔνας τὸν ἄλλον. ¹²Θεὸν οὐδεὶς πώποτε τεθέαται· ἐὰν ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὁ Θεὸς ἐν ἡμῖν μένει καὶ ἡ ἀγάπη αὐτοῦ τετελειωμένη ἐστὶν ἐν ἡμῖν. ¹²Τὸν Θεὸν κανεὶς ποτὲ ἕως τώρα δὲν ἔχει ἰδεῖ καὶ γνωρίσει εἰς ὅλην του τὴν τελειότητα. Ἐὰν ὅμως ἀγαπῶμεν ὁ ἔνας τὸν ἄλλον, τότε ὁ ἀόρατος καὶ ἀκατάληπτος Θεὸς μένει ἕντος ἡμῶν καὶ ἡ ἄπειρος ἀγάπη του παραμένει πλήρης καὶ τελεία μέσα μας. ¹³ἐν τούτῳ γινώσκομεν ὅτι ἐν αὐτῷ μένομεν καὶ αὐτὸς ἐν ἡμῖν, ὅτι ἐκ τοῦ Πνεύματος αὐτοῦ δέδωκεν ἡμῖν. ¹³Μὲ τοῦτο τὸ γεγονὸς γνωρίζομεν, ὅτι μένομεν μέσα εἰς τὸν Θεὸν καὶ ὁ Θεὸς μένει ἕντος ἡμῶν, μὲ τὸ ὅτι μᾶς ἔχει δώσει ἀπὸ τὸ πνεῦμα του καὶ κατέστησε τὸν ἑαυτὸν μας κατοικίαν ἰδικὴν του. ¹⁴Καὶ ἡμεῖς τεθεάμεθα καὶ μαρτυροῦμεν ὅτι ὁ πατὴρ ἀπέσταλκε τὸν υἱὸν σωτῆρα τοῦ κόσμου. ¹⁴Καὶ ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι εἴδαμεν μὲ τὰ ἴδια μας τὰ μάτια καὶ σὰν αὐτόπται μάρτυρες διαβεβαιώνομεν, ὅτι ὁ Θεὸς Πατὴρ ἀπὸ τὴν ἄπειρον πρὸς ἡμᾶς ἀγάπην του κινούμενος ἔστειλε τὸν Υἱὸν του σωτῆρα τοῦ κόσμου. ¹⁵ὃς ἂν ὁμολογήσῃ ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ μένει καὶ αὐτὸς ἐν τῷ Θεῷ. ¹⁵Ὅποιος, λοιπὸν ὁμολογήσει μὲ καθαρὰν καὶ ἀκλόνητον πίστιν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ σαρκωθεὶς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεὸς μένει ἕντος αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μένει ἐν τῷ Θεῷ. ¹⁶καὶ ἡμεῖς ἐγνώκαμεν καὶ πεπιστεύκαμεν τὴν ἀγάπην ἣν ἔχει ὁ Θεὸς ἐν ἡμῖν. Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ. ¹⁶Καὶ ἡμεῖς ἀπὸ ὅσα εἴδαμεν καὶ ἠκούσαμεν καὶ ἐδοκιμάσαμεν ἐκ πείρας, ἔχομεν γνωρίσει καὶ ἔχομεν πιστεύσει εἰς αὐτὴν τὴν ἀγάπην, τὴν ὁποίαν ἔχει πρὸς ἡμᾶς ὁ Θεός. Ὁ Θεὸς εἶναι ἡ ἀγάπη καὶ ἡ πηγὴ τῆς ἀγάπης καὶ ὅποιος μένει εἰς αὐτὴν τὴν ἀγάπην καὶ τὴν ἀσκεῖ διὰ τῶν ἔργων, μένει ἐν τῷ Θεῷ καὶ ὁ Θεὸς μένει ἐν αὐτῷ. ¹⁷Ἐν τούτῳ τετελείωται ἡ ἀγάπη μεθ᾿ ἡμῶν, ἵνα παρρησίαν ἔχωμεν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως, ὅτι καθὼς ἐκεῖνός ἐστι, καὶ ἡμεῖς ἐσμεν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ. ¹⁷Τοῦτο δὲ εἶναι τοὸ σημεῖον καὶ ἡ ἀπόδειξις, ὅτι ἡ ἀγάπη μας ἔχει ὁλοκληρωθῆ καὶ φθάσει εἰς τὸν τέλειον βαθμόν, τὸ νὰ ἔχωμεν θάρρος καὶ νὰ περιμένωμεν ἄφοβοι τὴν μεγάλην ἐκείνην ἡμέραν τῆς Κρίσεως. Διότι μὲ τὴν ἀγάπην γινόμεθα ὅμοιοι πρὸς Ἐκεῖνον, ποὺ ὑπάρχει τώρα εἰς τοὺς οὐρανοὺς πλήρης ἀγάπης, ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι γεμάτοι ἀγάπην ζῶμεν καὶ εὑρισκόμεθα ἀκόμη ἀνάμεσα εἰς τὸν ἁμαρτωλὸν κόσμον. ¹⁸φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ᾿ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον, ὅτι ὁ φόβος κόλασιν ἔχει, ὁ δὲ φοβούμενος οὐ τετελείωται ἐν τῇ ἀγάπῃ. ¹⁸Φόβος ἐνώπιον τοῦ κριτοῦ καὶ τῆς κρίσεως δὲν ὑπάρχει εἰς τὴν καρδίαν τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἀγαπᾷ, ἀλλ᾿ ἡ τελεία κατὰ Θεὸν ἀγάπη βγάζει ἔξω ἀπὸ τὴν ψυχὴν καὶ διώχνει τὸν φόβον. Διότι ὁ φόβος προϋποθέτει τὴν τιμωρίαν ἓξ αἰτίας τῆς ἐνοχῆς. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ φοβεῖται ἓξ αἰτίας τῆς ἐνοχῆς του, εἶναι φανερὸν ὅτι δὲν ἔχει προχωρήσει καὶ δὲν ἔχει γίνει τέλειος εἰς τὴν ἀγάπην. ¹⁹Ἡμεῖς ἀγαπῶμεν αὐτόν, ὅτι αὐτὸς πρῶτος ἠγάπησεν ἡμᾶς. ¹⁹Ὅλοι ἡμεῖς οἱ πιστοὶ ἀγαπῶμεν τὸν Θεόν, ἐπειδὴ ἔχομεν γνωρίσει καὶ αἰσθανθῆ βαθειά, ὅτι αὐτὸς πρῶτος μᾶς ἔχει ἀγαπήσει. ²⁰ἐάν τις εἴπῃ ὅτι ἀγαπῶ τὸν Θεόν, καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ μισῇ, ψεύστης ἐστίν· ὁ γὰρ μὴ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν ὃν ἑώρακε, τὸν Θεὸν ὃν οὐχ ἑώρακε πῶς δύναται ἀγαπᾶν; ²⁰Ἐὰν ὅμως κανεὶς πῇ ὅτι ἀγαπῶ τὸν Θεὸν καὶ συγχρόνως μισῇ τὸν ἀδελφὸν του, εἶναι ψεύστης. Διότι ἐκεῖνος που δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφὸν του, τὸν ὁποῖον εἶδε καὶ βλέπει κάθε ἡμέραν, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγαπᾷ τὸν Θεόν, τὸν ὁποῖον ποτὲ δὲν ἔχει ἴδει: ²¹καὶ ταύτην τὴν ἐντολὴν ἔχομεν ἀπ᾿ αὐτοῦ, ἵνα ὁ ἀγαπῶν τὸν Θεὸν ἀγαπᾷ καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ. ²¹Καὶ αὐτὴν τὴν ἐντολὴν ἔχομεν πάρει ἀπὸ αὐτόν· ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾷ τὸν Θεὸν νὰ ἀγαπᾷ καὶ τὸν ἀδελφὸν του.