Πρὸς Τίτον

1Ὑπομίμνησκε αὐτοὺς ἀρχαῖς καὶ ἐξουσίαις ὑποτάσσεσθαι, πειθαρχεῖν, πρὸς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν ἑτοίμους εἶναι,

1Ὑπενθύμιζε δὲ εἰς αὐτοὺς νὰ ὑποτάσσωνται εἰς τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας, νὰ πειθαρχοῦν καὶ νὰ εἶναι ἕτοιμοι διὰ κάθε καλὸν ἔργον.

2μηδένα βλασφημεῖν, ἀμάχους εἶναι, ἐπιεικεῖς, πᾶσαν ἐνδεικνυμένους πρᾳότητα πρὸς πάντας ἀνθρώπους.

2Νὰ μὴ κακολογοῦν κανένα· νὰ εἶναι ἀόργητοι καὶ ἀφιλόνεικοι, ἐπιεικεῖς καὶ ὑποχωρητικοί, νὰ δείχνουν καὶ νὰ φέρωνται μὲ κάθε πρᾳότητα πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.

3Ἦμεν γάρ ποτε καὶ ἡμεῖς ἀνόητοι, ἀπειθεῖς, πλανώμενοι, δουλεύοντες ἐπιθυμίαις καὶ ἡδοναῖς ποικίλαις, ἐν κακίᾳ καὶ φθόνῳ διάγοντες, στυγητοί, μισοῦντες ἀλλήλους·

3Διότι ἥμεθα κάποτε καὶ ἡμεῖς μωροὶ καὶ ἀναίσθητοι, ἀπειθεῖς, πλανώμενοι μακρὰν ἀπὸ τὸν Θεόν, δοῦλοι εἰς ἁμαρτωλὰς ἐπιθυμίας καὶ διαφόρους ἡδονάς, καὶ ἐπεράσαμεν τὸν καιρὸν μᾶς βυθισμένοι εἰς τὴν κακίαν καὶ τὸ φθόνον, μισητοὶ ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ μισοῦντες ὁ ἔνας τὸν ἄλλον.

4ὅτε δὲ ἡ χρηστότης καὶ ἡ φιλανθρωπία ἐπεφάνη τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ,

4Ὅταν ὅμως ἐφανερώθηκε ἡ ἀγαθότης καὶ ἡ φιλανθρωπία τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ,

5οὐκ ἐξ ἔργων τῶν ἐν δικαιοσύνῃ ὧν ἐποιήσαμεν ἡμεῖς, ἀλλὰ κατὰ τὸν αὐτοῦ ἔλεον ἔσωσεν ἡμᾶς διὰ λουτροῦ παλιγγενεσίας καὶ ἀνακαινώσεως Πνεύματος ἁγίου,

5ὄχι ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς δικαιοσύνης ποὺ τάχα ἐκάμαμε ἡμεῖς, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὸ ἄπειρον ἔλεός του μᾶς ἔσωσε διὰ μέσου τοῦ βαπτίσματος, τοῦ λουτροῦ αὐτοῦ τῆς ἀναγεννήσεως καὶ διὰ τοῦ ξεκαινουργώματος, ποὺ χαρίζει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα,

6οὗ ἐξέχεεν ἐφ᾿ ἡμᾶς πλουσίως διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν,

6τὸ ὁποῖον ὁ Θεὸς ἔχυσε καὶ ἔδωσεν εἰς ἡμᾶς πλουσίως διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Σωτῆρος μας.

7ἵνα δικαιωθέντες τῇ ἐκείνου χάριτι κληρονόμοι γενώμεθα κατ᾿ ἐλπίδα ζωῆς αἰωνίου.

7Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ δικαιωθῶμεν μὲ τὴν σωτήριον χάριν Ἐκείνου καὶ νὰ γίνωμεν κληρονόμοι τῆς αἰωνίου ζωῆς, σύμφωνα μὲ τὴν χαρμόσυνον ἐλπίδα, ποὺ ὁ ἴδιος μᾶς ἔχει δώσει.

8Πιστὸς ὁ λόγος· καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ. ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις·

8Αὐτὸς δὲ ὁ λόγος, πού σοῦ γράφω, εἶναι κατὰ πάντα ἀληθινὸς καὶ ἀξιόπιστος. Καὶ περὶ αὐτῶν τῶν μεγάλων ἀληθειῶν θέλω νὰ διαβεβαιώνῃς καὶ νὰ πείθῃς τοὺς Χριστιανούς, διὰ νὰ φροντίζουν, ὅσοι ἔχουν πιστεύσει εἰς τὸν Θεόν, νὰ μὴ μένουν εἰς τὴν ἁπλῆν πίστιν, ἀλλὰ νὰ πρωτοστατοῦν μὲ ζῆλον εἰς τὰ καλὰ ἔργα. Αὐτὰ δέ ποὺ εἶπα παραπάνω εἶναι ἔργα τὰ καλὰ καὶ τὰ ὠφέλιμα εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

9μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιίστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι.

9Νὰ ἀντιπαρέρχεσαι δὲ καὶ νὰ ἀποφεύγῃς τὰς ἀνοήτους συζητήσεις καὶ τὰς γενεαλογίας περὶ εὐγενοῦς καταγωγῆς καὶ τὰς φιλονεικίας καὶ τὰς μάχας γύρῳ ἀπὸ τὰ ζητήματα τοῦ Ἰουδαϊκοὺ νόμου· διότι ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀνωφελῆ καὶ μάταια.

10αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ,

10Αἱρετικὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ὕστερα ἀπὸ πρώτην καὶ δευτέραν συμβουλὴν μένει μὲ πεῖσμα εἰς τὴν πλάνην του, παράτησέ τον καὶ μὴ συζητῇς πλέον μαζῆ του.

11εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος.

11Γνωρίζων, ὅτι ὁ τοιοῦτος ἔχει πλέον παρεκκλίνει ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν καὶ διαστροφῆ καὶ ἁμαρτάνει, ἐλεγχόμενος καὶ καταδικαζόμενος ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν ἑαυτόν του, ἀπὸ τὴν συνείδησίν του.

12Ὅταν πέμψω Ἀρτεμᾶν πρός σε ἢ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με εἰς Νικόπολιν· ἐκεῖ γὰρ κέκρικα παραχειμάσαι.

12Ὅταν στείλω εἰς σὲ τὸν Ἀρτεμᾶν ἢ τὸν Τυχικόν, φρόντισε μὲ κάθε τρόπον νὰ ἔλθῃς νὰ μὲ συναντήσῃς εἰς τὴν Νικόπολιν, διότι ἐκεῖ ἔχω ἀποφασίσει νὰ περάσω τὸν χειμῶνα.

13Ζηνᾶν τὸν νομικὸν καὶ Ἀπολλὼ σπουδαίως πρόπεμψον, ἵνα μηδὲν αὐτοῖς λείπῃ.

13Τὸν Ζηνᾶν τὸν νομικὸν καὶ τὸν Ἀπολλὼ νὰ τοὺς κατευοδώσῃς καὶ νὰ τοὺς ἐφοδιάσῃς μὲ πολλὴν ἐπιμέλειαν, ὥστε νὰ μὴ τοὺς λείπῃ τίποτε εἰς τὸ ταξίδι των.

14μανθανέτωσαν δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι εἰς τὰς ἀναγκαίας χρείας, ἵνα μὴ ὦσιν ἄκαρποι.

14Ἂς φροντίζουν δὲ καὶ ὅλοι οἱ ἰδικοὶ μας νὰ πρωτοστατοῦν εἰς τὰ καλὰ ἔργα καὶ μάλιστα εἰς τὰς ἐπειγούσας ἀνάγκας τῶν ἀδελφῶν, διὰ νὰ μὴ μένουν ἄκαρποι.

15Ἀσπάζονταί σε οἱ μετ᾿ ἐμοῦ πάντες. ἄσπασαι τοὺς φιλοῦντας ἡμᾶς ἐν πίστει. Ἡ χάρις μετὰ πάντων ὑμῶν· ἀμήν.

15Σὲ χαιρετοῦν ὅλοι ὅσοι εἶναι μαζῆ μου· χαιρέτησε ὅλους ἐκείνους, ποὺ μᾶς ἀγαποῦν διὰ τῆς πίστεως τοῦ Χριστοῦ. Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ἂς εἶναι μὲ ὅλους σας. Ἀμήν.