Πρὸς Τίτον

1Σὺ δὲ λάλει ἃ πρέπει τῇ ὑγιαινούσῃ διδασκαλίᾳ.

1Σὺ ὅμως δίδασκε ἐκεῖνα ποὺ πρέπει καὶ ταιριάζουν εἰς τὴν ὀρθὴν καὶ ἁγίαν διδασκαλίαν.

2Πρεσβύτας νηφαλίους εἶναι, σεμνούς, σώφρονας, ὑγιαίνοντας τῇ πίστει, τῇ ἀγάπῃ, τῇ ὑπομονῇ.

2Διδάσκε τοὺς γέροντας νὰ εἶνα προσεκτικοὶ καὶ ἄγρυπνοι, σεμνοί, φρόνιμοι καὶ συνετοί, ὑγιεὶς καὶ ρωμαλέοι εἰς τὴν ὀρθὴν πίστιν, εἰς τὴν ἀγάπην, εἰς τὴν ὑπομονήν.

3Πρεσβύτιδας ὡσαύτως ἐν καταστήματι ἱεροπρεπεῖς, μὴ διαβόλους, μὴ οἴνῳ πολλῷ δεδουλωμένας, καλοδιδασκάλους,

3Ἐπίσης τὰς ἠλικιωμένας γυναῖκας νὰ εἶναι εἰς τὴν ἐξωτερικὴν των ἐμφάνισιν καὶ ἐνδυμασίαν ἱεροπρεπεῖς, (ὅπως ταιριάζει εἰς εὐσεβεῖς ἀνθρώπους)· νὰ μὴ παρασύρωνται εἰς διαβολὰς καὶ συκοφαντίας, νὰ μὴν εἶναι ὑποδουλωμέναι εἰς τὸ πολὺ κρασί, νὰ διδάσκουν τὰ καλὰ καὶ ἀληθινά,

4ἵνα σωφρονίζωσι τὰς νέας φιλάνδρους εἶναι, φιλοτέκνους,

4διὰ νὰ νουθετοῦν καὶ σωφρονίζουν τὰς νέας, ὥστε αὐταὶ νὰ ἀγαποῦν τοὺς ἄνδρας των, νὰ ἄγαποῦν τὰ παιδιά των,

5σώφρονας, ἁγνάς, οἰκουρούς, ἀγαθάς, ὑποτασσομένας τοῖς ἰδίοις ἀνδράσιν, ἵνα μὴ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ βλασφημῆται.

5νὰ εἶναι ἐγκρατεῖς, ἁγναί, νοικοκυρές, ποὺ θὰ φροντίζουν γιὰ τὰ σπίτια των, ἀγαθαὶ καὶ καλόκαρδοι, ποὺ θὰ ὑποτάσσωνται εἰς τοὺς ἄνδρας των, διὰ νὰ μὴ βλασφημῆται ἀπὸ αὐτοὺς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.

6Τοὺς νεωτέρους ὡσαύτως παρακάλει σωφρονεῖν,

6Ἐπίσης τοὺς νεωτέρους νὰ τοὺς νουθετῇς καὶ νὰ τοὺς προτρέπῃς νὰ εἶναι ἐγκρατεῖς καὶ σώφρονες,

7περὶ πάντα σεαυτὸν παρεχόμενος τύπον καλῶν ἔργων, ἐν τῇ διδασκαλίᾳ, ἀδιαφθορίαν, σεμνότητα, ἀφθαρσίαν,

7προσφέρων τὸν εὐατόν σου κατὰ πάντα παράδειγμα καλῶν ἔργων καὶ φροντίζων, ὥστε ἡ διδασκαλία σου νὰ εἶναι ἁγνὴ καὶ καθαρά, νὰ ἐμπνέῃ τὴν σεμνότητα, νὰ εἶναι σταθερὴ καὶ ἀπρόσβλητη ἀπὸ τὴν φθορὰν καὶ ἀλλοίωσιν.

8λόγον ὑγιῆ, ἀκατάγνωστον, ἵνα ὁ ἐξ ἐναντίας ἐντραπῇ μηδὲν ἔχων περὶ ἡμῶν λέγειν φαῦλον.

8Νὰ εἶναι λόγος ὑγιὴς καὶ ἀπηλλαγμένος ἀπὸ τὴν ἀσθένειαν τῆς αἱρέσεως, ἄμεμπτος καὶ ἀκατάκριτος, ὥστε καὶ ὁ πολέμιος νὰ ἐντραπῇ, μὴ ἔχων κανένα κακὸν νὰ εἴπῃ εἰς βάρος μας.

9Δούλους ἰδίοις δεσπόταις ὑποτάσσεσθαι, ἐν πᾶσιν εὐαρέστους εἶναι, μὴ ἀντιλέγοντας,

9Πρότρεπε τοὺς δούλους νὰ ὑποτάσσωνται εἰς τοὺς κυρίους των, νὰ εἶναι πρὸς αὐτοὺς εὐάρεστοι εἰς ὅλα, νὰ μὴ ἀντιλέγουν,

10μὴ νοσφιζομένους, ἀλλὰ πίστιν πᾶσαν ἐνδεικνυμένους ἀγαθήν, ἵνα τὴν διδασκαλίαν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ κοσμῶσιν ἐν πᾶσιν.

10νὰ μὴ κατακρατοῦν καὶ κλέπτουν, ἀλλὰ νὰ δείχνουν ἐπάνω εἰς τὰ πράγματα πάντοτε κάθε ἀξιοπιστίαν καὶ ἐντιμότητα, ἀγαθὴν καὶ σύμφωνον πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ στολίζουν ἔτσι εἰς ὅλα τὴν διδασκαλίαν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ.

11Ἐπεφάνη γὰρ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις,

11Διότι ἐφανερώθη πλέον καὶ ἐδόθη εἰς ὅλους, κυρίους καὶ δούλους, ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ σωτήριος διὰ τοὺς ἀνθρώπους.

12παιδεύουσα ἡμᾶς ἵνα ἀρνησάμενοι τὴν ἀσέβειαν καὶ τὰς κοσμικὰς ἐπιθυμίας σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς ζήσωμεν ἐν τῷ νῦν αἰῶνι,

12Αὐτῇ ἡ χάρις μᾶς διδάσκει καὶ μᾶς παιδαγωγεῖ νὰ ἀρνηθῶμεν τὴν ἀσέβειαν καὶ τὰς κοσμικὰς ἁμαρτωλὰς ἐπιθυμίας καὶ νὰ ζήσωμεν εἰς τὴν παροῦσαν ζωὴν μὲ ἐγκράτειαν καὶ σωφροσύνην, μὲ δικαιοσύνην καὶ ἀγάπην πρὸς τοὺς γύρῳ μας, μὲ εὐσέβειαν καὶ ὑπακοὴν πρὸς τὸν Θεόν,

13προσδεχόμενοι τὴν μακαρίαν ἐλπίδα καὶ ἐπιφάνειαν τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,

13περιμένοντες τὴν ἀπερίγραπτον μακαριότητα, ποὺ ἐλπίζομεν, καὶ τὴν φανέρωσιν τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,

14ὃς ἔδωκεν ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν, ἵνα λυτρώσηται ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀνομίας καὶ καθαρίσῃ ἑαυτῷ λαὸν περιούσιον, ζηλωτὴν καλῶν ἔργων.

14ὁ ὁποῖος παρέδωκε τὸν εὐατὸν του εἰς τὸν σταυρικὸν θάνατον πρὸς χάριν μας, διὰ νὰ μᾶς ἐξαγοράσῃ ἀπὸ τὴν ἐνόχην κάθε παραβάσεως τοῦ Νόμου, νὰ μᾶς καθαρίσῃ ἀπὸ κάθε μολυσμόν, ὥστε νὰ συγκρατήσῃ διὰ τὸν εὐατὸν του λαὸν ἐκλεκτόν, γεμᾶτον ζῆλον διὰ καλὰ ἔργα.

15Ταῦτα λάλει καὶ παρακάλει καὶ ἔλεγχε μετὰ πάσης ἐπιταγῆς· μηδείς σου περιφρονείτω.

15Αὐτὰ λέγε καὶ πρότρεπε καὶ ἔλεγχε μὲ κάθε ἐξουσίαν. Κανεὶς ἂς μὴ σὲ περιφρονῇ.