Ἰακώβου

1Ἀδελφοί μου, μὴ ἐν προσωποληψίαις ἔχετε τὴν πίστιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τῆς δόξης.

1Ἀδελφοί μου, προσέχετε νὰ μὴ ἔχετε καὶ ἐκδηλώνετε τὴν πίστιν σας πρὸς τὸν ἔνδοξον Κύριον μᾶς Ἰησοῦν Χριστὸν μὲ προσωποληψίας καὶ μάλιστα εἰς τὸν τόπον καὶ τὸν χρόνον τῆς λατρείας.

2ἐὰν γὰρ εἰσέλθῃ εἰς τὴν συναγωγὴν ὑμῶν ἀνὴρ χρυσοδακτύλιος ἐν ἐσθῆτι λαμπρᾷ, εἰσέλθῃ δὲ καὶ πτωχὸς ἐν ῥυπαρᾷ ἐσθῆτι,

2Διότι,-ἂς ὑποθέσωμεν-ἐὰν εἰσέλθῃ εἰς τὴν λατρευτικὴν σας συγκέντρωσιν ἄνθρωπος μὲ χρυσᾶ δακτυλίδια, μὲ ἐνδύματα πολυτελῆ καὶ φαντακτερά, εἰσέλθῃ δὲ καὶ ἔνας πτωχὸς μὲ φθηνὰ καὶ λερωμένα ροῦχα

3καὶ ἐπιβλέψητε ἐπὶ τὸν φοροῦντα τὴν ἐσθῆτα τὴν λαμπρὰν καὶ εἴπητε αὐτῷ, σὺ κάθου ὧδε καλῶς, καὶ τῷ πτωχῷ εἴπητε, σὺ στῆθι ἐκεῖ ἢ κάθου ὧδε ὑπὸ τὸ ὑποπόδιόν μου,

3καὶ στρέψετε τὰ βλέματά σας μὲ θαυμασμὸν καὶ ἐκτίμησιν πρὸς ἐκεῖνον, ποὺ φορεῖ τὸ λαμπρὸν ἔνδυμα, καὶ τοῦ πῆτε· <σὺ κάθισε ἐδῶ ἀναπαυτικὰ εἰς τὸ τιμητικὸν κάθισμα> καὶ εἰς τὸν πτωχὸν πῆτε· <σὺ στάσου ἐκεῖ πέρα ὄρθιος>. ἢ <κάθισε ἐδῶ, πιὸ χαμηλά, ἀπὸ τὸ ὑποπόδιόν μου>,

4καὶ οὐ διεκρίθητε ἐν ἑαυτοῖς καὶ ἐγένεσθε κριταὶ διαλογισμῶν πονηρῶν;

4σᾶς ἐρωτῶ, μὲ τὴν προσωποληψίαν σας αὐτὴν καὶ τὴν μεροληπτικὴν συμπεριφορὰν σας δὲν ἐκάματε μέσα σας μεροληπτικὴν διάκρισιν μεταξὺ πλουσίου καὶ πτωχοῦ καὶ δὲν ἐγίνατε ἄδικοι κριταί, ἐφ᾿ ὅσον κατελήξατε εἰς ἀπόφασιν στηριχθεῖσαν εἰς πονηροὺς διαλογισμούς, ἀντιθέτους πρὸς τὴν ἀγάπην καὶ τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ;

5Ἀκούσατε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί. οὐχ ὁ Θεὸς ἐξελέξατο τοὺς πτωχοὺς τοῦ κόσμου πλουσίους ἐν πίστει καὶ κληρονόμους τῆς βασιλείας ἧς ἐπηγγείλατο τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν;

5Ἀκούσατε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, δὲν ἐξέλεξεν ὁ Θεὸς τοὺς πτωχοὺς καὶ γυμνοὺς ἀπὸ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου τούτου, διὰ νὰ γίνουν πλούσιοι εἰς τὸν οὐράνιον κόσμον, τὸν ὁποῖον μᾶς χαρίζει ἡ πίστις, καὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας, ποὺ ὑπεσχέθη ὁ Θεὸς εἰς ὅσους τὸν ἀγαποῦν;

6ὑμεῖς δὲ ἠτιμάσατε τὸν πτωχόν. οὐχ οἱ πλούσιοι καταδυναστεύουσιν ὑμῶν, καὶ αὐτοὶ ἕλκουσιν ὑμᾶς εἰς κριτήρια;

6Σεῖς ὅμως, ἐπεριφρονήσατε καὶ ἐξηυτελίσατε τὸν πτωχόν, διὰ νὰ τιμήσετε μεροληπτικῶς τὸν πλούσιον. Ἀλλὰ σᾶς ἐρωτῶ· δὲν εἶναι οἱ πλούσιοι, οἱ ὁποῖοι σᾶς καταπιέζουν, καὶ δὲν εἶναι αὐτοί, ποῦ σᾶς τραβοῦν εἰς τὰ δικαστήρια;

7οὐκ αὐτοὶ βλασφημοῦσι τὸ καλὸν ὄνομα τὸ ἐπικληθὲν ἐφ᾿ ὑμᾶς;

7Δὲν διαβάλλουν αὐτοὶ μὲ τὴν συμπεριφορὰν των καὶ δὲν ἐξευτελίζουν τὸ καλὸν ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὸ ὁποῖον ὀνομάζεσθε Χριστιανοὶ καὶ λαὸς τοῦ Χριστοῦ;

8εἰ μέντοι νόμον τελεῖτε βασιλικὸν κατὰ τὴν γραφήν, ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν, καλῶς ποιεῖτε·

8Ἐὰν ὅμως συμπεριφέρεσθε ἔτσι πρὸς τοὺς πλουσίους, ὄχι διότι προσωποληπτεῖτε, ἀλλὰ διότι ἐφαρμόζετε τὸν νόμον τοῦ βασιλέως Χριστοῦ, ὅπως περιέχεται εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν <ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν>. καλῶς πράττετε, φερόμενοι ἔτσι ἐνώπιον τῶν πλουσίων.

9εἰ δὲ προσωποληπτεῖτε, ἁμαρτίαν ἐργάζεσθε, ἐλεγχόμενοι ὑπὸ τοῦ νόμου ὡς παραβάται.

9Ἐὰν ὅμως φέρεσθε μεροληπτικά, ἐπηρεασμένοι ἀπὸ ἀδίκους προσωποληψίας, τότε διαπράττετε ἁμαρτίαν καὶ ἀποδεικνύεσθε ἀπὸ αὐτὸν τοῦτον τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ ὡς παραβάται, ἔστω καὶ ἂν δὲν ἔχετε παραβῆ ἄλλας ἐντολάς.

10ὅστις γὰρ ὅλον τὸν νόμον τηρήσῃ, πταίσῃ δὲ ἐν ἑνί, γέγονε πάντων ἔνοχος.

10Διότι, ἐκεῖνος που θὰ τηρήσῃ ὅλον τὸν Νόμον, θὰ πταίσῃ δὲ καὶ θὰ παραβῇ μίαν ἐντολήν, ἔγινεν ἔνοχος παραβάσεως ὅλων τῶν ἐντολῶν.

11ὁ γὰρ εἰπών μὴ μοιχεύσῃς, εἶπε καί μὴ φονεύσῃς· εἰ δὲ οὐ μοιχεύσεις, φονεύσεις δέ, γέγονας παραβάτης νόμου.

11Διότι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος εἶπε <μὴ φονεύσῃς>. Ἐὰν δὲ δὲν μοιχεύσης, ἀλλὰ φονεύσῃς, ἔγινες παραβάτης ὅλου τοῦ Νόμου. (Τὸν νομοθέτην Θεὸν ἐπεριφρόνησες καὶ ὕβρισες μὲ τὴν παράβασίν σου αὐτήν).

12οὕτω λαλεῖτε καὶ οὕτω ποιεῖτε, ὡς διὰ νόμου ἐλευθερίας μέλλοντες κρίνεσθαι·

12Νὰ ὁμιλῆτε μεταξὺ σας καὶ νὰ πράττετε ἔτσι, ὅπως ταιριάζει εἰς ἀνθρώπους, ποὺ μέλλουν νὰ κριθοῦν μὲ τὸν νόμον, ὁ ὁποῖος ἀναδεικνύει τὸν ἄνθρωπον ἐλεύθερον (καὶ ὄχι δοῦλον τῆς προσωποληψίας καὶ ἀνθρωπαρεσκείας).

13ἡ γὰρ κρίσις ἀνέλεος τῷ μὴ ποιήσαντι ἔλεος· κατακαυχᾶται ἔλεος κρίσεως.

13Μὴ παρασύρεσθε ἀπὸ ἀπὸ τὴν προσωποληψίαν καὶ φαίνεσθε σκληροὶ καὶ ἄσπλαγχνοι ἀπέναντι τῶν πτωχῶν καὶ ἀσήμων, διότι ἡ κρίσις τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι χωρὶς ἔλεος, δι᾿ ἐκεῖνον, ποὺ δὲν ἔδειξε ἔλεος πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς του. Τὸ ἔλεος καὶ ἡ εὐσπλαγχνία κατανικᾷ καὶ ἐξουδετερώνει τὴν καταδίκην.

14Τί τὸ ὄφελος, ἀδελφοί μου, ἐὰν πίστιν λέγῃ τις ἔχειν, ἔργα δὲ μὴ ἔχῃ; μὴ δύναται ἡ πίστις σῶσαι αὐτόν;

14Τί ὠφελεῖ, ἀδελφοί μου, ἐὰν λέγῃ κανεὶς ὅτι ἔχει πίστιν, ἀλλὰ δὲν ἔχει ἔργα, ποῦ ἐπιβάλλει ἡ πίστις; Μήπως αὐτῇ ἡ θεωρητικὴ καὶ γυμνὴ ἀπὸ καλὰ ἔργα πίστις ἠμπορεῖ νὰ τὸν σώσῃ;

15ἐὰν δὲ ἀδελφὸς ἢ ἀδελφὴ γυμνοὶ ὑπάρχωσι καὶ λειπόμενοι ὦσι τῆς ἐφημέρου τροφῆς,

15Ἐὰν ἔνας ἀδελφὸς Χριστιανὸς ἢ μία ἀδελφὴ Χριστιανὴ δὲν ἔχουν τὰ ἀπαραίτητα ἐνδύματα, διὰ νὰ προφυλαχθοῦν ἀπὸ τὸ ψῦχος τοῦ χειμῶνος, καὶ ἐπὶ πλέον στεροῦνται ἀπὸ τὴν ἀναγκαίαν τροφὴν τῆς ἡμέρας,

16εἴπῃ δέ τις αὐτοῖς ἐξ ὑμῶν, ὑπάγετε ἐν εἰρήνῃ, θερμαίνεσθε καὶ χορτάζεσθε, μὴ δῶτε δὲ αὐτοῖς τὰ ἐπιτήδεια τοῦ σώματος, τί τὸ ὄφελος;

16τοὺς εἴπῃ δὲ ἔνας ἀπὸ σᾶς, <πηγαίνετε στὸ καλό. Εὔχομαι νὰ ζεσταθῆτε καὶ νὰ χορτασθῆτε καλά>, δὲν τοὺς δώσετε ὅμως αὐτά, ποῦ τοὺς χρειάζονται διὰ τὴν συντήρησιν τοῦ σώματος, τί ὠφελοῦν τὰ καλὰ σας λόγια;

17οὕτω καὶ ἡ πίστις, ἐὰν μὴ ἔργα ἔχῃ, νεκρά ἐστι καθ᾿ ἑαυτήν.

17Ἔτσι καὶ ἡ πίστις, ἐὰν δὲν ἔχῃ ἔργα, εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου νεκρά.

18ἀλλ᾿ ἐρεῖ τις· σὺ πίστιν ἔχεις, κἀγὼ ἔργα ἔχω· δεῖξόν μοι τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου, κἀγὼ δείξω σοι ἐκ τῶν ἔργων μου τὴν πίστιν μου.

18Ἀλλὰ θὰ πῇ κάποιος· <σὺ ἔχεις καὶ κρατεῖς θεωρητικὴν τὴν πίστιν, ἐνῶ ἐγὼ ἔχω ἔργα ἀρετῆς>. Καὶ οἱ δύο εὑρίσκονται εἰς τὴν πλάνην. Διότι ἐγὼ θὰ τοὺς εἴπω: Δεῖξε μου τὴν πίστιν σου ἀπὸ τὰ ἔργα σου, διότι αὐτὰ ἐπιβεβαιοῦν τὴν πίστιν, καὶ ἐγὼ ἀπὸ τὰ ἔργα μου, ποὺ εἶναι καρπὸς τῆς πίστεως, θά σοῦ ἀποδείξω τὴν πίστιν μου.

19σὺ πιστεύεις ὅτι ὁ Θεὸς εἷς ἐστι· καλῶς ποιεῖς· καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίσσουσι.

19Σὺ πιστεύεις, ὅτι ἔνας εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός· καὶ καλὰ κάμνεις. Ἀλλὰ καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουν εἰς τὴν ὕπαρξιν τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, χωρὶς ὅμως νὰ ὠφελοῦνται ἀπὸ αὐτήν, τὴν ἄνευ ἔργων πίστιν, ἀλλὰ τουναντίον καταλαμβάνονται ἀπὸ φόβον καὶ τρόμον πρὸ τοῦ δικαίου Θεοῦ.

20θέλεις δὲ γνῶναι, ὦ ἄνθρωπε κενέ, ὅτι ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων νεκρά ἐστιν;

20Θέλεις δὲ νὰ μάθῃς, ὦ κούφιε καὶ ἀνόητε ἄνθρωπε, ὅτι ἡ πίστις χωρὶς τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς εἶναι νεκρά, ἐντελῶς ἀνωφελής, μᾶλλον δὲ καὶ ἐπιβλαβής, ὅπως τὸ νεκρὸν καὶ ἀποσυντιθέμενον σῶμα;

21Ἀβραὰμ ὁ πατὴρ ἡμῶν οὐκ ἐξ ἔργων ἐδικαιώθη, ἀνενέγκας Ἰσαὰκ τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον;

21Ὁ πρόγονος μᾶς Ἀβραάμ, δὲν ἐπῇρε ἀπὸ τὸν Θεὸν τὴν δικαίωσιν καὶ ἔγινε δίκαιος, διὰ τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς του, καὶ μάλιστα, ὅταν προσέφερε ὡς θυσίαν ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον τὸ παιδὶ του, τὸν Ἰσαάκ;

22βλέπεις ὅτι ἡ πίστις συνήργει τοῖς ἔργοις αὐτοῦ, καὶ ἐκ τῶν ἔργων ἡ πίστις ἐτελειώθη,

22Βλέπεις, ὅτι ἡ ζωντανὴ πίστις ὠδηγοῦσε καὶ ὑποβοηθοῦσε εἰς τὰ ἔργα του, καὶ ἀπὸ τὰ ἔργα ἡ πίστις ἐτελειοποιήθη.

23καὶ ἐπληρώθη ἡ γραφὴ ἡ λέγουσα· ἐπίστευσε δὲ Ἀβραὰμ τῷ Θεῷ, καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην, καὶ φίλος Θεοῦ ἐκλήθη.

23Καὶ ἐξεπληρώθη ἔτσι ἡ Γραφή, ἡ ὁποία λέγει· <ἐπίστευσεν ὁ Ἀβραὰμ εἰς τὸν Θεὸν μὲ ζωντανὴν καὶ ἐνεργὸν αὐτὴν πίστιν καὶ ἐλογαριάσθη τοῦτο ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ εἰς αὐτὸν ὡς δικαιοσύνη καὶ ὠνομάσθη ἐκλεκτὸς φίλος τοῦ Θεοῦ>.

24ὁρᾶτε τοίνυν ὅτι ἐξ ἔργων δικαιοῦται ἄνθρωπος καὶ οὐκ ἐκ πίστεως μόνον.

24Βλέπετε, λοιπόν, ὅτι κάθε ἄνθρωπος γίνεται καὶ ἀναδεικνύεται δίκαιος ἀπὸ τὰ ἔργα καὶ ὄχι μόνον ἀπὸ τὴν θεωρητικὴν πίστιν.

25ὁμοίως δὲ καὶ Ραὰβ ἡ πόρνη οὐκ ἐξ ἔργων ἐδικαιώθη, ὑποδεξαμένη τοὺς ἀγγέλους καὶ ἑτέρᾳ ὁδῷ ἐκβαλοῦσα;

25Ἐπίσης καὶ ἡ Ραάβ, ἡ πόρνη, δὲν ἐδικαιώθη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὰ ἔργα της, ὅταν μὲ κίνδυνον τῆς ζωῆς της ὑπεδέχθη τοὺς ἀπεσταλμένους τῶν Ἰουδαίων καὶ τοὺς ἔβγαλε ἀπὸ ἄλλον δρόμον, διὰ νὰ φύγουν ἀπὸ τὴν Ἱεριχώ;

26ὥσπερ γὰρ τὸ σῶμα χωρὶς πνεύματος νεκρόν ἐστιν, οὕτω καὶ ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων νεκρά ἐστι.

26Τὰ ἔργα ἀξιοποιοῦν καὶ ζωντανεύουν τὴν πίστιν. Διότι, ὅπως τὸ σῶμα χωρὶς τὴν ψυχὴν εἶναι νεκρὸν καὶ καταλήγει εἰς τὴν ἀποσύνθεσιν, ἔτσι καὶ ἡ πίστις χωρὶς τὰ ἐνάρετα ἔργα εἶναι νεκρὰ καὶ ἀνωφελής.