Πρὸς Ἐφεσίους

1Γίνεσθε οὖν μιμηταὶ τοῦ Θεοῦ ὡς τέκνα ἀγαπητά,

1Καὶ σεῖς, λοιπόν, σὰν τέκνα ἀγαπητὰ τοῦ Θεοῦ ἐπιδιώκετε νὰ γίνεσθε μιμηταὶ αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος τόσην ἀγάπην καὶ μακροθυμίαν δεικνύει πρὸς τοὺς ἁμαρτάνοντας.

2καὶ περιπατεῖτε ἐν ἀγάπῃ, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς καὶ παρέδωκεν ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν προσφορὰν καὶ θυσίαν τῷ Θεῷ εἰς ὀσμὴν εὐωδίας.

2Νὰ πορεύεσθε καὶ νὰ συμπεριφέρεσθε μὲ ἀγάπην, ὅπως ὁ Χριστὸς μᾶς ἔχει ἀγαπήσει καὶ παρέδωκε τὸν εὐατὸν του εἰς τὸν σταυρικὸν θάνατον πρὸς χάριν ἡμῶν, προσφορὰν καὶ θυσίαν εἰς τὸν Θεόν, καὶ ἡ ὁποία θυσία εἶναι ὡς εὐῶδες ἄρωμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

3πορνεία δὲ καὶ πᾶσα ἀκαθαρσία ἢ πλεονεξία μηδὲ ὀνομαζέσθω ἐν ὑμῖν, καθὼς πρέπει ἁγίοις,

3Πορνεία δὲ καὶ κάθε σαρκικὴ ἀκαθαρσία ἢ ἀχόρταστος ἐπιθυμία διὰ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ δὲν πρέπει οὔτε καὶ νὰ ὀνομάζεται κἂν μεταξὺ σας, ὅπως ἄλλωστε ἁρμόζει εἰς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν ἁγιασθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ προχωροῦν εἰς τὴν ἁγιότητα.

4καὶ αἰσχρότης καὶ μωρολογία ἢ εὐτραπελία, τὰ οὐκ ἀνήκοντα, ἀλλὰ μᾶλλον εὐχαριστία.

4Ἀκόμη δὲ δὲν πρέπει οὔτε καὶ νὰ ἀναφέρεται μεταξὺ σας καμμιὰ αἰσχρότης καὶ μωρολογία ἢ ἀπρεπὴς ἀστειολογία καὶ βωμολοχία, ρυπαρὰ λόγια, ποὺ δὲν τεριάζουν εἰς τοὺς Χριστιανούς, ἀλλὰ πιὸ πολὺ πρέπει νὰ ἀκούεται μεταξὺ σας προσευχὴ εὐγνωμοσύνης καὶ εὐχαριστίας πρὸς τὸν Θεόν.

5τοῦτο γάρ ἐστε γινώσκοντες, ὅτι πᾶς πόρνος ἢ ἀκάθαρτος ἢ πλεονέκτης, ὅ ἐστιν εἰδωλολάτρης, οὐκ ἔχει κληρονομίαν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ.

5Διότι πρέπει νὰ γνωρίζετε καλὰ καὶ νὰ ἔχετε εἰς τὸν νοῦ σας τοῦτο· ὅτι κάθε πόρνος ἢ ἀκάθαρτος ἢ πλεονέκτης, ὁ ὁποῖος πλεονέκτης μὲ τὸ νὰ λατρεύῃ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ εἶναι εἰδωλολάτρης, δὲν ἔχει κανένα ἀπολύτως μερίδιον κληρονομίας εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Θεοῦ.

6Μηδεὶς ὑμᾶς ἀπατάτω κενοῖς λόγοις· διὰ ταῦτα γὰρ ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας.

6Καὶ ἂς μὴ σᾶς ἐξαπατᾷ κανεὶς μὲ λόγια κούφια καὶ ψεύτικα, διότι διὰ τὰ ἁμαρτήματα αὐτά, ποὺ σᾶς εἶπα προηγουμένως, ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐναντίων τῶν τέκνων τῆς ἀνυπακοὴς καὶ τῆς ἀποστασίας.

7μὴ οὖν γίνεσθε συμμέτοχοι αὐτῶν.

7Μὴ γίνεσθε, λοιπόν, συμμέτοχοι τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν εἰς τὴν ἁμαρτωλὴν ζωὴν των.

8ἦτε γάρ ποτε σκότος, νῦν δὲ φῶς ἐν Κυρίῳ· ὡς τέκνα φωτὸς περιπατεῖτε·

8Διότι ἄλλοτε ἤσασθε σκοτάδι ἐξ αἰτίας τῆς πλάνης καὶ τῆς ἁμαρτίας, ποὺ κυριαρχοῦσε μέσα σας. Τώρα ὅμως διὰ τοῦ Κυρίου ἔχετε φωτισθῆ καὶ εἷσθε φῶς. Νὰ ζῆτε, λοιπόν, καὶ νὰ συμπεριφέρεσθε σὰν ἄνθρωποι, ποῦ τὰ πάντα εἰς αὐτοὺς εἶναι φῶς ἀληθείας καὶ ἀρετῆς.

9ὁ γὰρ καρπὸς τοῦ Πνεύματος ἐν πάσῃ ἀγαθωσύνῃ καὶ δικαιοσύνῃ καὶ ἀληθείᾳ·

9(Ἐφ᾿ ὅσον ἐλάβετε τὸ πνευματικὸν φῶς πρέπει νὰ ἔχετε καὶ φωτεινὴν ζωήν). Διότι ὁ ἅγιος καρπὸς τὸν ὁποῖον παράγει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μέσα εἰς τὰς καρδίας τῶν πιστῶν, ἐκδηλώνεται μὲ κάθε καλωσύνην καὶ δικαιοσύνην καὶ φιλαλήθειαν.

10δοκιμάζοντες τί ἐστιν εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ.

10Νὰ ἐρευνᾶτε καὶ νὰ διακρίνετε πάντοτε, τί εἶναι εὐάρεστον ἐνώπιον τοῦ Κυρίου,

11καὶ μὴ συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους, μᾶλλον δὲ καὶ ἐλέγχετε·

11καὶ νὰ μὴ συμμετέχετε εἰς τὰ ἔργα τοῦ σκότους, ποὺ εἶναι ἄκαρπα καὶ ἐπιβλαβῆ. Οὔτε κἂν καὶ νὰ τὰ ἀνέχεσθε, ἀλλὰ μᾶλλον νὰ τὰ ἐλέγχετε καὶ νὰ τὰ παρουσιάζετε εἰς τὰ μάτια ὅλων ἐπιβλαβῆ καὶ ὀλέθρια.

12τὰ γὰρ κρυφῆ γινόμενα ὑπ᾿ αὐτῶν αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν·

12Διότι ὅσα ἀπὸ τοὺς ἀσεβεῖς καὶ ἁμαρτωλοὺς γίνονται κρυφὰ καὶ εἰς τὸ σκότος εἶναι αἰσχρὸν καὶ νὰ τὰ ἀναφέρῃ κανένας. (Δι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ δὲν εἶναι νοητόν, ὄχι μόνον νὰ συμμετέχετε, ἀλλ᾿ οὔτε καὶ νὰ συζητῆτε μεταξὺ σας δι᾿ αὐτά. Μόνον δὲ νὰ τὰ ἐλέγχετε εἰς διόρθωσιν τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ περιφρούρησιν τῶν ἄλλων).

13τὰ δὲ πάντα ἐλεγχόμενα ὑπὸ τοῦ φωτὸς φανεροῦται· πᾶν γὰρ τὸ φανερούμενον φῶς ἐστι.

13Ὅλα δὲ αὐτὰ τὰ πονηρὰ ἔργα κάτω ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ ἐλέγχου, γίνονται φανερὰ πόσον ὀλέθρια εἶναι (ὥστε οἱ μὲν καλοπροαίρετοι ἁμαρτωλοὶ νὰ μετανοήσουν, οἱ δὲ ἄλλοι νὰ προφυλαχθοῦν). Διότι κάθε τί ποὺ φανερώνεται, εἴτε καλὸν εἴτε κακόν, εἶναι σὰν τὸ φῶς, ὥστε ὁ καθένας νὰ κανονίση ἀπέναντι αὐτοῦ τὴν στάσιν του.

14διὸ λέγει· ἔγειρε ὁ καθεύδων καὶ ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ ἐπιφαύσει σοι ὁ Χριστός.

14Ὁ ἔλεγχος εἰς φανέρωσιν τοῦ κακοῦ καὶ διόρθωσιν τοῦ ἁμαρτάνοντος πρέπει νὰ γίνεται· δι᾿ αὐτὸ καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐλέγχει καὶ φωνάζει πρὸς κάθε ἁμαρτωλόν: Σήκω, σύ ποὺ κοιμᾶσαι τὸν ὕπνον τῆς ἁμαρτίας, καὶ πετάξου ὀρθὸς ἀνάμεσα ἀπὸ τοὺς νεκροὺς τῆς ἁμαρτίας καὶ θὰ σὲ φωτίσῃ ὁ Χριστός.

15Βλέπετε οὖν πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε, μὴ ὡς ἄσοφοι, ἀλλ᾿ ὡς σοφοί,

15Προσέχετε, λοιπόν, ἐφ᾿ ὅσον ἔχετε φωτισθῆ ἀπὸ τὸν Χριστόν, πῶς μὲ κάθε ἀκρίβειαν νὰ συμπεριφέρεσθε, ὄχι σὰν μωροὶ καὶ ἀσύνετοι, ἀλλὰ σὰν φρόνιμοι καὶ συνετοί.

16ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι.

16Νὰ κερδίζετε πάντοτε καὶ νὰ ἐκμεταλλεύεσθε διὰ τὸ ἀγαθὸν τὸν χρόνον καὶ τὰς εὐκαιρίας τῆς παρούσης ζωῆς, διότι αἱ ἡμέραι, ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας ποὺ ἐπικρατεῖ, εἶναι γεμάται πειρασμοὺς καὶ πνευματικοὺς κινδύνους.

17διὰ τοῦτο μὴ γίνεσθε ἄφρονες, ἀλλὰ συνιέντες τί τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.

17Δι᾿ αὐτὸ προσέχετε νὰ μὴ γίνεσθε καὶ φέρεσθε σὰν ἀσύνετοι, ἀλλὰ νὰ ἐρευνᾶτε καὶ νὰ ἐνοῆτε καλὰ ποῖον εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.

18καὶ μὴ μεθύσκεσθε οἴνῳ, ἐν ᾧ ἐστιν ἀσωτία, ἀλλὰ πληροῦσθε ἐν Πνεύματι,

18Καὶ μὴ μεθᾶτε μὲ οἶνον· εἰς τὴν μέθην ὑπάρχει πάντοτε ἡ ἀσωτία καὶ ἡ κατάπτωσις. Ἀλλὰ γεμίζετε τὴν ψυχήν, τὴν καρδίαν καὶ τὸν νοῦ σας μὲ Πνεῦμα Ἅγιον.

19λαλοῦντες ἑαυτοῖς ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ,

19Θὰ αἰσθάνεσθε τότε ἀσυγκρίτως ἀνώτερον καὶ μεγαλύτερον ἐνθουσιασμὸν ἀπὸ ἐκεῖνον, ποὺ δοκιμάζουν οἱ μέθυσοι, τὸν ὁποῖον καὶ θὰ ἐξωτερικεύετε λαλοῦντες μεταξὺ σας μὲ ψαλμοὺς καὶ ὕμνους καὶ ὠδὰς πνευματικάς, ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες εἰς τὸν Κύριον μὲ ὅλην σας τὴν καρδίαν.

20εὐχαριστοῦντες πάντοτε ὑπὲρ πάντων ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τῷ Θεῷ καὶ πατρί,

20Νὰ εὐχαριστῆτε δὲ πάντοτε καὶ δι᾿ ὅλα ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα.

21ὑποτασσόμενοι ἀλλήλοις ἐν φόβῳ Χριστοῦ.

21Νὰ ὑποτάσσεσθε δὲ ὁ ἔνας εἰς τὸν ἄλλον μὲ σεβασμὸν καὶ ἱερὸν δέος Χριστοῦ.

22Αἱ γυναῖκες τοῖς ἰδίοις ἀνδράσιν ὑποτάσσεσθε ὡς τῷ Κυρίῳ,

22Αἱ γυναῖκες νὰ ὑποτάσσωνται εἰς τοὺς ἄνδρας των, σὰν νὰ ὑποτάσσωνται εἰς τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος καὶ παραγγέλλει τὴν ὑποταγὴν αὐτὴν τῶν γυναικῶν.

23ὅτι ὁ ἀνήρ ἐστι κεφαλὴ τῆς γυναικὸς, ὡς καὶ ὁ Χριστὸς κεφαλὴ τῆς ἐκκλησίας, καὶ αὐτός ἐστι σωτὴρ τοῦ σώματος.

23Διότι ὁ ἄνδρας εἶναι κεφαλὴ καὶ ἀρχηγὸς τῆς γυναικός, ὅπως καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι κεφαλὴ καὶ ἀρχηγὸς τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος ὅμως Χριστὸς εἶναι συγχρόνως καὶ σωτὴρ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας ὅλων δηλαδὴ ἀνεξαιρέτως τῶν πιστῶν.

24ἀλλ᾿ ὥσπερ ἡ ἐκκλησία ὑποτάσσεται τῷ Χριστῷ, οὕτω καὶ αἱ γυναῖκες τοῖς ἰδίοις ἀνδράσιν ἐν παντί.

24Ἀλλ᾿ ὅπως ἡ Ἐκκλησία ὑποτάσσεται εἰς τὸν ἀρχηγόν, εἰς τὸν Χριστόν, ἔτσι καὶ αἱ γυναῖκες πρέπει νὰ ὑποτάσσωνται εἰς τοὺς ἄνδρας των εἰς κάθε τί, ποὺ δὲν ἀντιστρατεύεται εἰς τὸ θεῖον θέλημα.

25οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκας ἑαυτῶν, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν ἐκκλησίαν καὶ ἑαυτὸν παρέδωκεν ὑπὲρ αὐτῆς,

25Οἱ δὲ ἄνδρες ἐξ ἄλλου νὰ ἀγαπᾶτε τὰς γυναίκας σας καὶ νὰ ὑποβάλλεσθε μέχρι καὶ τῶν μεγαλυτέρων θυσιῶν πρὸς χάριν αὐτῶν, ὅπως καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν Ἐκκλησίαν καὶ παρέδωκεν ὑπὲρ αὐτῆς τὸν εὐατὸν του εἰς σταυρικὸν θάνατον,

26ἵνα αὐτὴν ἁγιάσῃ καθαρίσας τῷ λουτρῷ τοῦ ὕδατος ἐν ῥήματι,

26διὰ νὰ τὴν ἁγιάσῃ, καθαρίσας αὐτὴν μὲ τὸ λουτρὸν τοῦ ὕδατος, δηλαδὴ διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, κατὰ τὸ ὁποῖον λέγεται τὸ ἱερὸν λόγιον <εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος>.

27ἵνα παραστήσῃ αὐτὴν ἑαυτῷ ἔνδοξον τὴν ἐκκλησίαν, μὴ ἔχουσαν σπίλον ἢ ῥυτίδα ἤ τι τῶν τοιούτων, ἀλλ᾿ ἵνα ᾖ ἁγία καὶ ἄμωμος.

27Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ τὴν καταστήσῃ καὶ τὴν παραστήσῃ εἰς τὸ πλευρὸν του ὡς νύμφην ἔνδοξον καὶ ἄσπιλον, τὴν Ἐκκλησίαν, χωρὶς πλέον αὐτῇ νὰ ἔχῃ καμμίαν κηλῖδα ἢ ρυτίδα ἢ τίποτε ἄλλο ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ ρυπαίνουν καὶ ἀσχημίζουν, ἀλλὰ νὰ εἶναι ἁγία καὶ ἄμεμπτος.

28οὕτως ὀφείλουσιν οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶν τὰς ἑαυτῶν γυναῖκας ὡς τὰ ἑαυτῶν σώματα. ὁ ἀγαπῶν τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα ἑαυτὸν ἀγαπᾷ·

28Ἔτσι καὶ οἱ ἄνδρες ὀφείλουν νὰ ἀγαποῦν τὰς γυναίκας των, ὅπως ἀγαποῦν τὰ ἰδικὰ των σώματα. Ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾷ τὴν γυναῖκα του, τὸν εὐατὸν του ἀγαπᾷ, ἀφοῦ ἀποτελεῖ ἕνα σῶμα μὲ αὐτήν.

29οὐδεὶς γάρ ποτε τὴν ἑαυτοῦ σάρκα ἐμίσησεν, ἀλλ᾿ ἐκτρέφει καὶ θάλπει αὐτήν, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς τὴν ἐκκλησίαν·

29Διότι ποτὲ κανεὶς δὲν ἐμίσησε τὸ σῶμα του, ἀλλὰ τὸ τρέφει μὲ πολὺ ἐνδιαφέρον καὶ τὸ περιθάλπει, ὅπως καὶ ὁ Κύριος τρέφει καὶ περιθάλπει τὴν Ἐκκλησίαν του, ποὺ εἶναι σῶμα του.

30ὅτι μέλη ἐσμὲν τοῦ σώματος αὐτοῦ, ἐκ τῆς σαρκὸς αὐτοῦ καὶ ἐκ τῶν ὀστέων αὐτοῦ·

30Διότι πράγματι ἡμεῖς οἱ πιστοί, ποὺ ἀποτελοῦμε τὴν Ἐκκλησίαν, εἵμεθα μέλῃ ἀπὸ τὴν σάρκα του καὶ ἀπὸ τὰ ὀστᾶ του, κατὰ τὸν τύπον τῆς Εὔας, ποὺ ἧτο ἀπὸ τὰ ὀστὰ καὶ τὴν σάρκα τοῦ Ἀδάμ.

31ἀντὶ τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν.

31Δι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Ἀδάμ, ὅταν εἶδε τὴν Εὔα, εἶπε φωτιζόμενος ἀπὸ τὸν Θεόν· <ἕνεκα τούτου θὰ ἐγκαταλείψῃ ὁ ἄνθρωπος τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ θὰ προσκολληθῇ πρὸς τὴν γυναῖκα του καὶ θὰ εἶναι οἱ δύο εἰς σάρκαν μίαν>.

32τὸ μυστήριον τοῦτο μέγα ἐστίν, ἐγὼ δὲ λέγω εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν ἐκκλησίαν.

32Αὐτά ποὺ εἶχεν εἴπει τότε ὁ Ἀδάμ, ἀναφέρονται ἀλληγορικῶς εἰς τὸν Χριστὸν καὶ τὴν Ἐκκλησίαν καὶ ἦσαν ἕως τώρα ἄγνωστον ἀποκεκρυμμένον μυστήριον μεγίστης σπουδαιότητος. Ἐγώ, λοιπόν, λέγω, ὅτι ἡ ἀλήθεια τὴν ὁποίαν προφητικῶς εἶπεν ὁ Ἀδάμ, ἀναφέρεται εἰς τὴν πνευματικὴν ἕνωσιν τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας.

33πλὴν καὶ ὑμεῖς οἱ καθ᾿ ἕνα ἕκαστος τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα οὕτως ἀγαπάτω ὡς ἑαυτόν, ἡ δὲ γυνὴ ἵνα φοβῆται τὸν ἄνδρα.

33Παρ᾿ ὅλην τὴν ἀλληγορίαν, ποὺ κρύπτουν οἱ λόγοι τοῦ Ἀδάμ, δὲν παύουν νὰ ἔχουν ἰσχὺν καὶ διὰ τοὺς συζύγους. Δι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ καθένας ἀπὸ σᾶς ἂς ἀγαπᾷ τὴν γυναῖκα του ἔτσι ἀκριβῶς, ὅπως ἀγαπᾷ τὸν ἑαυτὸν του. Ἡ δὲ γυναίκα νὰ σέβεται καὶ νὰ τιμᾷ τὸν ἄνδρα.