Πρὸς Τιμόθεον Α΄
Ο καλός υπηρέτης του Ιησού Χριστού1-16
1Τὸ δὲ Πνεῦμα ῥητῶς λέγει ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονταί τινες τῆς πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις καὶ διδασκαλίαις δαιμονίων,
Τὸ δὲ Ἅγιον Πνεῦμα ρητῶς λέγει καὶ προλέγει, ὅτι κατὰ τοὺς κατόπιν χρόνους σκληρυμένοι μερικοί, ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτωλότητός των, θὰ ἀποστατήσουν ἀπὸ τὴν ὀρθὴν πίστιν καὶ θὰ προσέχουν εἰς πνεύματα πλάνης καὶ εἰς δαιμονικὰς διδασκαλίας.
2ἐν ὑποκρίσει ψευδολόγων, κεκαυστηριασμένων τὴν ἰδίαν συνείδησιν,
Θὰ δίδουν προσοχὴν καὶ πίστιν εἰς διδασκάλους τοῦ ψεύδους καὶ τῆς πλάνης, οἱ ὁποῖοι θὰ ἔχουν ἀναίσθητον καὶ ἀνάλγητον, σὰν καυτηριασμένην, τὴν συνείδησίν των.
3κωλυόντων γαμεῖν, ἀπέχεσθαι βρωμάτων ἃ ὁ Θεὸς ἔκτισεν εἰς μετάληψιν μετὰ εὐχαριστίας τοῖς πιστοῖς καὶ ἐπεγνωκόσι τὴν ἀλήθειαν.
Οἱ ἀσυνείδητοι αὐτοὶ ψευδολόγοι θὰ ἐμποδίζουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἔρχωνται εἰς γάμον, θὰ διδάσκουν ὅτι πρέπει νὰ ἀπέχουν οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ φαγητά, τὰ ὁποῖα ἐν τούτοις ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς τὰ ἔδωσε, διὰ νὰ τὰ τρώγουν καὶ τὰ ἀπολαμβάνουν μὲ εὐγνωμοσύνην πρὸς τὸν Θεὸν οἱ πιστοὶ καὶ οἱ προχωρημένοι εἰς τὴν πλήρη γνῶσιν τῆς ἀληθείας.
4ὅτι πᾶν κτίσμα Θεοῦ καλόν, καὶ οὐδὲν ἀπόβλητον μετὰ εὐχαριστίας λαμβανόμενον·
Διότι κάθε τι, ποὺ ἔκτισεν ὁ Θεὸς καὶ τὸ ἔδωσε πρὸς τροφὴν εἰς τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι καλὸν καὶ κανένα ἀπὸ αὐτὰ δὲν εἶναι μολυσμένον καὶ ἄξιον περιφρονήσεως, ἀρκεῖ μόνον νὰ λαμβάνεται μὲ εὐγνωμοσύνην καὶ εὐχαριστίαν πρὸς τὸν Θεόν.
5ἁγιάζεται γὰρ διὰ λόγου Θεοῦ καὶ ἐντεύξεως.
Διότι κάθε τί πρὸς τροφὴν γίνεται καθαρὸν καὶ ἅγιον μὲ τὸν λόγον καὶ τὴν προσευχὴν μας πρὸς τὸν Θεόν.
6Ταῦτα ὑποτιθέμενος τοῖς ἀδελφοῖς καλὸς ἔσῃ διάκονος Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐντρεφόμενος τοῖς λόγοις τῆς πίστεως καὶ τῆς καλῆς διδασκαλίας ᾗ παρηκολούθηκας.
Ἐὰν αὐτὰ προσφέρῃς εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τὰ θέτῃς πάντοτε ὑπ᾿ ὄψιν των, θὰ ἀναδειχθῇς ὁ καλὸς διάκονος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ θὰ τρέφεσαι συγχρόνως μὲ τὰ λόγια τῆς φωτισμένης πίστεως καὶ τῆς ὑγιοῦς διδασκαλίας, τὴν ὁποίαν ἔχεις παρακολουθήσει.
7τοὺς δὲ βεβήλους καὶ γραώδεις μύθους παραιτοῦ, γύμναζε δὲ σεαυτὸν πρὸς εὐσέβειαν·
Ἄφινε κατὰ μέρος καὶ μὴ δίδῃς σημασίαν εἰς τοὺς ἀνιέρους καὶ τοὺς ἀκαθάρτους μύθους, μὲ τοὺς ὁποίους μόνον ὡρισμένα γραΐδια εὑρίσκουν εὐχαρίστησιν νὰ ἀσχολούνται. Νὰ γυμνάζῃς δέ, νὰ ἀσκῇς καὶ νὰ συνηθίζῃς τὸν εὐατόν σου εἰς τὴν ἀληθινὴν εὐσέβειαν.
8ἡ γὰρ σωματικὴ γυμνασία πρὸς ὀλίγον ἐστὶν ὠφέλιμος, ἡ δὲ εὐσέβεια πρὸς πάντα ὠφέλιμός ἐστιν, ἐπαγγελίαν ἔχουσα ζωῆς τῆς νῦν καὶ τῆς μελλούσης.
Διότι ἡ μὲν σωματικὴ γυμναστικὴ καὶ ἐξάσκησις ὀλίγον χρόνον καὶ εἰς μικρὰ ζητήματα εἶναι ὠφέλιμος, διότι ἀναφέρεται εἰς τὸ φθαρτὸν μόνον σῶμα. Ἡ εὐσέβεια ὅμως εἶναι ὠφέλιμος εἰς ὅλα, εἰς τὴν ψυχὴν καὶ εἰς τὸ σῶμα, διότι ὑπόσχεται καὶ προσφέρει ἀγαθά, διὰ τὴν παροῦσαν καὶ τὴν μέλουσα ζωήν.
Ανάγνωσμα · Κυρ. ΛΒ (Λουκ ΙΕ), 9-15
9πιστὸς ὁ λόγος καὶ πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος·
Αὐτὸς δὲ ὁ λόγος, πού σοῦ γράφω, εἶναι ἀξιόπιστος καὶ ἄξιος νὰ γίνῃ δεκτὸς μὲ ὅλην τὴν καρδίαν.
10εἰς τοῦτο γὰρ καὶ κοπιῶμεν καὶ ὀνειδιζόμεθα, ὅτι ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι, ὅς ἐστι σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν.
Δι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ἡμεῖς κοπιάζωμεν καὶ γινόμεθα ἀντικείμενον ἐμπαιγμῶν καὶ εἰρωνειῶν, διότι ἔχομεν τὰς ἐλπίδας μας εἰς τὸν ζῶντα Θεόν, ὁ ὁποῖος εἶναι σωτὴρ καὶ τροφοδότης ὅλων τῶν ἀνθρώπων, μάλιστα δὲ σωτὴρ τῶν πιστῶν, εἰς τοὺς ὁποίους χαρίζει τὴν αἰωνίαν ζωήν.
11Παράγγελλε ταῦτα καὶ δίδασκε.
Αὐτὰ νὰ παραγγέλλῃς συνεχῶς, αὐτά πού σοῦ γράφω νὰ διδάσκῃς.
12μηδείς σου τῆς νεότητος καταφρονείτω, ἀλλὰ τύπος γίνου τῶν πιστῶν ἐν λόγῳ, ἐν ἀναστροφῇ, ἐν ἀγάπῃ, ἐν πνεύματι, ἐν πίστει, ἐν ἁγνείᾳ.
Κανεὶς ἂς μὴ προκαταλαμβάνεται καὶ ἂς μὴ καταφρονῇ τὸ νεαρὸν τῆς ἡλικίας σου, ἀλλὰ σύ, καίτοι εἷσαι νέος ἀκόμη, νὰ γίνῃς τύπος καὶ παράδειγμα τῶν πιστῶν εἰς τὸν λόγον σου, εἰς τὴν συναναστροφήν σου μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, εἰς τὴν ἀγάπην ποὺ θὰ δεικνύῃς πρὸς τοὺς ὅλους, εἰς τὴν πνευματικὴν ζωήν, εἰς τὴν φωτισμένην πίστιν, εἰς τὴν ἁγνότητα καὶ καθαρότητα τῆς ζωῆς σου.
13ἕως ἔρχομαι πρόσεχε τῇ ἀναγνώσει, τῇ παρακλήσει, τῇ διδασκαλίᾳ.
Ἕως ὅτου ἔλθω νὰ ἐπιδίδεσαι μὲ ἐπιμέλειαν καὶ προσοχὴν εἰς τὴν ἀνάγνωσιν τῶν Γραφῶν, εἰς τὴν παρηγορίαν καὶ νουθεσίαν τῶν πιστῶν, εἰς τὴν διδασκαλίαν ὅλων.
14μὴ ἀμέλει τοῦ ἐν σοὶ χαρίσματος, ὃ ἐδόθη σοι διὰ προφητείας μετὰ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ πρεσβυτερίου.
Μὴ ἀδιαφορῇς καὶ μὴ παραμελῆς τὸ χάρισμα, ποὺ ὑπάρχει εἰς σέ, καὶ τὸ ὁποῖον σοῦ ἐδόθη μὲ ἐπίθεσιν τῶν χειρῶν τῆς τάξεως τῶν πρεσβυτέρων, σύμφωνα μὲ προφητικὴν ἀποκάλυψιν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.
15ταῦτα μελέτα, ἐν τούτοις ἴσθι, ἵνα σου ἡ προκοπὴ φανερὰ ᾖ ἐν πᾶσιν.
Αὐτά, πού σοῦ γράφω, νὰ τὰ μελετᾷς πάντοτε· μέσα εἰς αὐτὰ νὰ μένῃς μὲ τὴν ψυχὴν καὶ τὴν διάνοιαν, διὰ νὰ γίνῃ ἔτσι φανερὰ ἡ πρόοδός σου εἰς ὅλους, καὶ νὰ χρησιμεύσῃ ὡς καλὸν παράδειγμα.
16ἔπεχε σεαυτῷ καὶ τῇ διδασκαλίᾳ, ἐπίμενε αὐτοῖς· τοῦτο γὰρ ποιῶν καὶ σεαυτὸν σώσεις καὶ τοὺς ἀκούοντάς σου.
Νὰ ἀγρυπνῇς καὶ νὰ παρακολουθῇς μὲ προσοχὴν τὸν εὐτόν σου καὶ τὴν διδασκαλίαν σου. Ἐπίμενε εἰς αὐτά, διότι ὅταν κάμνῃς αὐτό, ποὺ σοῦ συνιστῶ, θὰ σώσῃς καὶ τὸν ἑαυτόν σου καὶ ἐκείνους ποὺ σὲ ἀκούουν.