Πέτρου Α΄

1Ὁμοίως αἱ γυναῖκες ὑποτασσόμεναι τοῖς ἰδίοις ἀνδράσιν, ἵνα καὶ εἴ τινες ἀπειθοῦσι τῷ λόγῳ, διὰ τῆς τῶν γυναικῶν ἀναστροφῆς ἄνευ λόγου κερδηθήσονται,

1Ὅπως οἱ δοῦλοι, διὰ τοὺς ὁποίους εἶπα προηγουμένως, ἔτσι καὶ αἱ γυναῖκες πρέπει νὰ ὑποτάσσωνται εἰς τοὺς ἄνδρας των, ὥστε, καὶ ἐὰν μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ὑπακούουν εἰς τὸν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου, νὰ κερδηθοῦν εἰς τὴν κατὰ Χριστὸν πίστιν καὶ ζωήν, χωρὶς λόγια καὶ διδασκαλίας, (ἀλλὰ μὲ τὴν ἐνάρετον, τὴν εὐγενῆ καὶ σεμνὴν συμπεριφορὰν τῶν γυναικῶν),

2ἐποπτεύσαντες τὴν ἐν φόβῳ ἁγνὴν ἀναστροφὴν ὑμῶν.

2ὅταν θὰ ἴδουν καὶ θὰ ἐννοήσουν καλὰ τὴν ἁγνὴν καὶ ἁγίαν συμπεριφορὰν σας, ποὺ θὰ τὴν ἐμπνέῃ ὁ φόβος καὶ ὁ σεβασμὸς τοῦ Θεοῦ.

3ὧν ἔστω οὐχ ὁ ἔξωθεν ἐμπλοκῆς τριχῶν καὶ περιθέσεως χρυσίων ἢ ἐνδύσεως ἱματίων κόσμος,

3Αἱ καλαὶ δὲ αὐταὶ σύζυγοι ἂς μὴ ἐπιδιώκουν νὰ ἔχουν ἐξωτερικὸν στολισμόν, τὸ ἐξεζητημένον πλέξιμο τῶν μαλλιῶν τῆς κεφαλῆς των καὶ τὰ χρυσᾶ περιδέραια ἢ τὸ ντύσιμό των μὲ πολυτελῆ φορέματα,

4ἀλλ᾿ ὁ κρυπτὸς τῆς καρδίας ἄνθρωπος ἐν τῷ ἀφθάρτῳ τοῦ πραέως καὶ ἡσυχίου πνεύματος, ὅ ἐστιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πολυτελές.

4ἀλλ᾿ ἂς ἔχουν ὡς στολισμὸν των τὸν κρυμμένον ἀπὸ τὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων ἐσωτερικὸν ἄνθρωπον τῆς καρδίας, ποὺ ἔχει τὸν ἄφθαρτον καὶ ἀνεκτίμητον στολισμὸν τοῦ πράου καὶ εἰρηνικοῦ καὶ ἡσύχου πνεύματος, ποὺ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἔχει μεγάλην ἀξίαν καὶ πολυτέλειαν.

5οὕτω γάρ ποτε καὶ αἱ ἅγιαι γυναῖκες αἱ ἐλπίζουσαι ἐπὶ τὸν Θεὸν ἐκόσμουν ἑαυτάς, ὑποτασσόμεναι τοῖς ἰδίοις ἀνδράσιν,

5Διότι ἔτσι καὶ ἄλλοτε εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην αἱ ἅγιαι γυναῖκες, ποὺ εἴχαν τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν πίστιν των εἰς τὸν Θεόν, ἐστόλιζαν τὸν εὐατὸν τους, ὑποτασσόμεναι, εἰς τοὺς ἄνδρας των.

6ὡς Σάρρα ὑπήκουσε τῷ Ἀβραάμ, κύριον αὐτὸν καλοῦσα· ἧς ἐγενήθητε τέκνα· - ἀγαθοποιοῦσαι καὶ μὴ φοβούμεναι μηδεμίαν πτόησιν.

6Ὅπως καὶ ἡ Σάρρα ἐδείκνυεν ὑπακοὴν εἰς τὸν Ἀβραάμ, καλοῦσα αὐτὸν μὲ σεβασμὸν καὶ ταπείνωσιν <κύριον>. Αὐτῆς δὲ τῆς Σάρρας ἐγίνατε καὶ σεῖς πνευματικαὶ θυγατέρες μὲ τὸ νὰ πράττετε τὸ ἀγαθὸν χωρὶς νὰ φοβῆσθε, μήπως τυχὸν ἀγανακτήσουν ἐναντίον σας οἱ σύζυγοι σας.

7Οἱ ἄνδρες ὁμοίως συνοικοῦντες κατὰ γνῶσιν, ὡς ἀσθενεστέρῳ σκεύει τῷ γυναικείῳ ἀπονέμοντες τιμήν, ὡς καὶ συγκληρονόμοι χάριτος ζωῆς, εἰς τὸ μὴ ἐγκόπτεσθαι τὰς προσευχὰς ὑμῶν.

7Οἱ ἄνδρες ἐπίσης νὰ συνοικῆτε καὶ νὰ συζῆτε ὡς φρόνιμοι καὶ συνετοὶ μὲ τὰς συζύγους σας, νὰ ἀποφεύγετε κάθε τραχύτητα καὶ σκληρὰν συμπεριφοράν, νὰ ἀποδίδετε τὴν πρέπουσαν τιμὴν εἰς τὰς συζήγους σας καὶ νὰ μὴ λησμονῆτε, ὅτι ἡ γυναῖκα εἶναι σκεῦος ἀσθενέστερον, δὲν ἔχει μεγάλην ψυχικὴν ἀντοχὴν καὶ εὔκολα θίγεται καὶ θλίβεται. Ἄλλωστε καὶ αἱ σύζυγοί σας εἶναι μαζῆ μὲ σᾶς κληρονόμοι τῆς ἰδίας χάριτος καὶ αἰωνίας ζωῆς. Ἔτσι δὲ θὰ προλαμβάνεται κάθε δυσαρμονία καὶ δὲν θὰ παρεμποδίζωνται αἱ κοιναὶ προσευχαὶ σας.

8Τὸ δὲ τέλος πάντες ὁμόφρονες, συμπαθεῖς, φιλάδελφοι, εὔσπλαγχνοι, φιλόφρονες,

8Ἐν τέλει δὲ σᾶς συμβουλεύω καὶ σᾶς προτρέπω νὰ ἔχετε ὅλοι τὸ ἴδιο φρόνημα τοῦ Θεοῦ, νὰ εἷσθε συμπαθεῖς διὰ τοὺς ἄλλους καὶ συμμέτοχοι εἰς τὴν θλῖψιν καὶ τὴν χαρὰν τῶν ἀδελφῶν σας. Νὰ ἀγαπᾶτε μὲ ἀδελφικὴν ἀγάπην τοὺς Χριστιανούς, νὰ ἔχετε εὐαίσθητον καὶ εὔσπλαγχνον τὴν καρδίαν, νὰ εἷσθε προσηνεῖς καὶ εὐγενεῖς μεταξὺ σας.

9μὴ ἀποδιδόντες κακὸν ἀντὶ κακοῦ ἢ λοιδορίαν ἀντὶ λοιδορίας, τοὐναντίον δὲ εὐλογοῦντες, εἰδότες ὅτι εἰς τοῦτο ἐκλήθητε, ἵνα εὐλογίαν κληρονομήσητε.

9Νὰ μὴ ἀνταποδίδετε κακὸν ἀντὶ κακοῦ ἢ ὕβριν καὶ χλευασμὸν ἀντὶ ὕβρεως καὶ χλευασμοῦ. Τοὐναντίον δὲ νὰ προσεύχεσθε δι᾿ αὐτούς ποὺ σᾶς ἀδικοῦν καὶ νὰ τοὺς εὐκλογῆτε, γνωρίζοντες καλά, ὅτι δι᾿ αὐτὸ ἔχετε κληθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν, διὰ νὰ κληρονομήσετε δηλαδὴ εὐλογίαν καὶ ὄχι κατᾶραν. Δι᾿ αὐτὸ καὶ πρέπει νὰ εἷσθε ἄνθρωποι τῆς εὐλογίας.

10ὁ γὰρ θέλων ζωὴν ἀγαπᾶν καὶ ἰδεῖν ἡμέρας ἀγαθὰς παυσάτω τὴν γλῶσσαν αὐτοῦ ἀπὸ κακοῦ καὶ χείλη αὐτοῦ τοῦ μὴ λαλῆσαι δόλον,

10Νὰ εἷσθε ἄγρυπνοι καὶ νὰ ἐλέγχετε αὐτά ποὺ λέτε· διότι ἡ Γραφὴ λέγει· <αὐτός ποὺ θέλει νὰ ἀπολαμβάνῃ ζωὴν εἰρηνικὴν καὶ ἄνετον καὶ νὰ ἵδῃ ἡμέρας καλάς, ἂς παύσῃ τὴν γλῶσσαν του ἀπὸ τὰ κακὰ λόγια καὶ τὰ χείλη του νὰ μὴ λαλήσουν ποτὲ δολιότητα, ψέμα καὶ ἀπάτην.

11ἐκκλινάτω ἀπὸ κακοῦ καὶ ποιησάτω ἀγαθόν, ζητησάτω εἰρήνην καὶ διωξάτω αὐτήν·

11Ἂς ἀλλάξῃ δρόμον καὶ ἂς φύγῃ ἀπὸ τὸ κακόν, ἂς πραγματοποιῇ κάθε ἀγαθὸν ἔργον, ἂς ζητήσῃ ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰρήνην καὶ ἂς τὴν ἐπιδιώξῃ πρὸς κάθε ἄνθρωπον.

12ὅτι ὀφθαλμοὶ Κυρίου ἐπὶ δικαίους καὶ ὦτα αὐτοῦ εἰς δέησιν αὐτῶν, πρόσωπον δὲ Κυρίου ἐπὶ ποιοῦντας κακά.

12Διότι οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Κυρίου εἶναι ἐστραμμένοι μὲ στοργὴν καὶ τρυφερότητα ἐπάνω εἰς τοὺς δικαίους καὶ τὰ αὐτιὰ του ἀνοικτὰ καὶ ἕτοιμα νὰ ἀκούσουν τὴν προσευχὴν των. Ἐξ ἀντιθέτου, ὠργισμένον τὸ πρόσωπον τοῦ Κυρίου, ἔχει στραφῇ ἐναντίον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι διαπράττουν πονηρίας>.

13Καὶ τίς ὁ κακώσων ὑμᾶς, ἐὰν τοῦ ἀγαθοῦ μιμηταὶ γένησθε;

13Καὶ ἀφοῦ ὁ Θεὸς παρακολουθεῖ μὲ στοργὴν τοὺς δικαίους καὶ φροντίζει δι᾿ αὐτούς, ποιὸς εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ σᾶς βλάψῃ καὶ νὰ σᾶς κάμῃ κακόν, ἐὰν γίνετε μιμηταὶ καὶ ζηλωταὶ τοῦ ἀγαθοῦ;

14ἀλλ᾿ εἰ καὶ πάσχοιτε διὰ δικαιοσύνην, μακάριοι. τὸν δὲ φόβον αὐτῶν μὴ φοβηθῆτε μηδὲ ταραχθῆτε,

14Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἀκόμη πάσχετε καὶ ὑποφέρετε διὰ τὴν ἀρετὴν καὶ τὴν πίστιν σας, εἷσθε μακάριοι, <διότι ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει αὐτὴν τὴν δοκιμασίαν πρὸς τὸ καλὸν σας. Δι᾿ αὐτὸ καὶ τὸν φόβον, μὲ τὸν ὁποῖον ζητοῦν νὰ σᾶς πτοήσουν οἱ διῶκται σας, μὴ τὸν φοβηθῆτε καὶ μὴ ἀφήσετε τὸν εὐατὸν σας νὰ καταληφθῇ οὔτε καὶ ἀπὸ τὴν μικροτέραν ταραχήν>.

15Κύριον δὲ τὸν Θεὸν ἁγιάσατε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν, ἕτοιμοι δὲ ἀεὶ πρὸς ἀπολογίαν παντὶ τῷ αἰτοῦντι ὑμᾶς λόγον περὶ τῆς ἐν ὑμῖν ἐλπίδος μετὰ πραΰτητος καὶ φόβου,

15Τὸν Κύριον δὲ καὶ Θεὸν δοξάσατε καὶ λατρεύσατέ τον ὡς ἅγιον μέσα στὶς καρδιὲς σας. Νὰ εἷσθε δὲ πάντοτε ἕτοιμοι, διὰ νὰ ἀπολογῆσθε ὑπὲρ τῆς ἀληθείας εἰς καθένα, ποὺ σᾶς ζητεῖ ἀπόδειξιν δι᾿ αὐτά, ποὺ πιστεύετε καὶ ἐλπίζετε νὰ ἀπολαύσετε ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, χωρὶς νὰ φανατίζεσθε καὶ νὰ ἐξάπτεσθε. (Ὁ φανατισμὸς καὶ ἡ ὀργὴ ἐκθέτει εἰς τὰ μάτια τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστεως καὶ σᾶς τοὺς ἰδίους καὶ τὴν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου).

16συνείδησιν ἔχοντες ἀγαθήν, ἵνα ἐν ᾧ καταλαλοῦσιν ὑμῶν ὡς κακοποιῶν, καταισχυνθῶσιν οἱ ἐπηρεάζοντες ὑμῶν τὴν ἀγαθὴν ἐν Χριστῷ ἀναστροφήν.

16Προσπαθεῖτε καὶ προσέχετε πάντοτε νὰ ἔχετε καλὴν μαρτυρίαν τῆς συνειδήσεώς σας, ὅτι φέρεσθε ὅπως ὁ Θεὸς θέλει, ὥστε ἐνῶ σᾶς κατηγοροῦν ὡς κακοποιούς, νὰ ἐντροπιασθοῦν αὐτοί, ποὺ προσπαθοῦν νὰ διαβάλλουν καὶ νὰ προσβάλλουν τὴν ἀγαθὴν καὶ ἐνάρετον ἐν Χριστῷ συμπεριφορὰν σας μέσα εἰς τὴν κοινωνίαν.

17κρεῖττον γὰρ ἀγαθοποιοῦντας, εἰ θέλοι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, πάσχειν ἢ κακοποιοῦντας.

17Διότι εἶναι προτιμότερον καὶ καλύτερον νὰ πάσχετε καὶ νὰ ὑποφέρετε, ἐὰν ὁ Θεὸς τὸ ἐπιτρέπῃ, ἐνῶ πράττετε τὸ ἀγαθόν, παρὰ νὰ πάσχετε, ὅταν ἐργάζεσθε τὸ κακόν.

18ὅτι καὶ Χριστὸς ἅπαξ περὶ ἁμαρτιῶν ἔπαθε, δίκαιος ὑπὲρ ἀδίκων, ἵνα ὑμᾶς προσαγάγῃ τῷ Θεῷ, θανατωθεὶς μὲν σαρκὶ, ζωοποιηθεὶς δὲ πνεύματι·

18Διότι καὶ ὁ Χριστὸς μιᾷ φορᾷ ἔπαθεν ἐπάνω εἰς τὸν σταυρὸν διὰ τὴν ἐξάλειψιν τῶν ἁμαρτιῶν μας, ὁ ἀναμάρτητος καὶ ὁ ἅγιος, δι᾿ ἡμᾶς τοὺς ἀδίκους καὶ ἁμαρτωλούς, μὲ τὸν σκοπὸν νὰ μᾶς ὁδηγήση καὶ μᾶς συμφιλιώσῃ μὲ τὸν Θεόν, θανατωθεὶς μὲν κατὰ τὸ σῶμα ἐπάνω εἰς τὸν σταυρόν, ζωοποιηθεὶς δὲ διὰ τοῦ Πνεύματος τῆς θεότητος.

19ἐν ᾧ καὶ τοῖς ἐν φυλακῇ πνεύμασι πορευθεὶς ἐκήρυξεν,

19Μὲ τὴν ψυχὴν δὲ ἡνωμένην μαζῆ μὲ τὴν θεότητα ἐπῆγεν ἀμέσως μετὰ τὸν σταυρικὸν του θάνατον εἰς τὰς ψυχάς, ποὺ ἐκρατοῦντο μέσα εἰς τὸν Ἅδην, καὶ ἐκήρυξε τὸ Εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας.

20ἀπειθήσασί ποτε, ὅτε ἀπεξεδέχετο ἡ τοῦ Θεοῦ μακροθυμία ἐν ἡμέραις Νῶε κατασκευαζομένης κιβωτοῦ, εἰς ἣν ὀλίγαι, τοῦτ᾿ ἔστιν ὀκτὼ ψυχαί, διεσώθησαν δι᾿ ὕδατος.

20Αὐτὰ δὲ τὰ πνεύματα εἴχαν ἀπειθήσει κάποτε, ὅταν ἡ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ τὰ ἐπερίμενε νὰ μετανοήσουν καὶ ἐπιστρέψουν εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς, κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Νῶε, ὁπότε κατεσκευάζετο ἡ κιβωτός, εἰς τὴν ὁποίαν ὀλίγαι μόνον ψυχαί, διὰ τὴν ἀκρίβειαν ὀκτὼ μόνον, ἐσώθησαν ἀπὸ τὸν κατακλυσμὸν τοῦ ὕδατος.

21ὃ ἀντίτυπον νῦν καὶ ὑμᾶς σῴζει βάπτισμα, οὐ σαρκὸς ἀπόθεσις ῥύπου, ἀλλὰ συνειδήσεως ἀγαθῆς ἐπερώτημα εἰς Θεόν, δι᾿ ἀναστάσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ,

21Αὐτὸ δὲ τὸ γεγονός, τῆς σωτηρίας δηλαδὴ ὀκτὼ ψυχῶν μέσα εἰς τὴν κιβωτόν, εἶναι προεικόνισμα τώρα τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, κατὰ τὸ ὁποῖον, διὰ τοῦ νεροῦ τῆς κολυμβήθρας, σῳζόμεθα ἡμεῖς οἱ Χριστιανοί. Τὸ ἰδικὸν μᾶς βάπτισμα δὲν εἶναι ἁπλῶς καθαρισμὸς τοῦ σώματος καὶ ἀπόρριψις τοῦ ρύπου, ἀλλ᾿ ὁλόθερμος προσευχὴ πρὸς τὸν Θεὸν νὰ μᾶς δώσῃ ἀγαθὴν καὶ ἀκατάγνωστον συνείδησιν, διὰ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

22ὅς ἐστιν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ πορευθεὶς εἰς οὐρανόν, ὑποταγέντων αὐτῷ ἀγγέλων καὶ ἐξουσιῶν καὶ δυνάμεων.

22Αὐτὸς δὲ ὁ Χριστὸς ὑπάρχει τώρα εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ, πορευθεὶς εἰς τὸν οὐρανὸν διὰ τῆς ἐνδόξου ἀναλήψεώς του, ὅπου καὶ ὑπετάχθησαν εἰς αὐτὸν τὰ ἀγγελικὰ τάγματα, οἱ ἄγγελοι, αἱ ἐξουσίαι καὶ αἱ δυνάμεις.